Sim Fane: ‘Als ik nu geen risico neem, wanneer dan wel?’
Producer/dj over ziek zijn, stoppen bij S10 en opnieuw beginnen
Twee jaar geleden belandde hij in het ziekenhuis met een mysterieuze, superheftige ziekte. Over het langzaam opkrabbelen, de hoop terugvinden en je leven resetten maakte Sim Fane een EP vol emotionele clubmuziek met een snufje hyperpop. ‘Gek genoeg heeft het me optimistischer gemaakt.’
Eigenlijk is het best gek, hoe ver clubcultuur en popmuziek anno 2026 van elkaar verwijderd zijn. Zelden hoor je een goeie hyperpopbanger op een dancefestival als Dekmantel, verzucht Sam Lawalata alias Sim Fane. Maar hijzelf zou graag die werelden wat dichter naar elkaar toe brengen. ‘Ik zit in het spectrum precies tussen de popedit-hoek van Jarreau Vandal, Dekmantel én hyperpop. Ik vind al die werelden supervet, en probeer dat te combineren’, zegt hij met een lach. ‘Dat is wat ik ook altijd heel vet vond aan dj’s als The Flexican, die gooit ALLES door elkaar in zijn sets. En het werkt. Toen ik zelf ging draaien, besefte ik pas hoe moeilijk dat eigenlijk is.’
Jarenlang was hij de vaste producer voor S10, hij werkt de laatste tijd ook veel samen met Maan, af en toe belandde er ook een Sim Fane-beat bij een internationale megaster, maar met de deze week verschenen EP Make a Wish wil-ie voor het eerst serieus werk maken van een solocarrière. Het recept: clubmuziek met een traantje in de ooghoek en vlinders in de buik. ‘Start Again’ mixt een four-to-the-floor-housebeat met dik aangezette hyperpop-synths, ‘I Mean It’ en ‘Hold On’ zijn frisse UK garage-tunes met r&b-vocals. ‘Een artiest als Ninajirachi heeft me super erg geïnspireerd. Ik ken haar al zeven jaar, we spreken elkaar af en toe online, ik vind het zo sick om te zien dat ze nu op een piek zit. Wow, het kán gewoon. Tegelijkertijd probeer ik mijn 2012-Soundcloud-era te kanaliseren: Bonobo, Four Tet, Lapalux, Cashmere Cat. Caribou vind ik ook heel vet. Clubmuziek vol emotie.’
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Make a wish
Die EP, Make A Wish, zit ook vol emotie. Dat is nogal een verhaal, vertelt hij. Zo’n twee jaar geleden gingen hij en zijn vriendin Bente Fokkens (inderdaad, die Bente) op vakantie naar Bali. ‘Hartstikke leuk. En toen kwam ik terug, en ging ik meteen door naar Noorwegen om met Maan te werken. Ik merkte dat ik continu hoofdpijn had. Licht, maar toch. Ik dacht: ah, een jetlag.’ Terug in Nederland, waar hij met S10 ging repeteren voor haar theatertour, werd die hoofdpijn alleen maar erger en erger. En erger. En erger. ‘Op een gegeven moment kon ik zelfs geen licht meer tolereren. Ik kon niet meer op mijn telefoon, kon geen scherm meer zien. De huisarts heeft me gewoon weer naar huis gestuurd: misschien is het stress, een onregelmatig leven met optredens en af en toe een drankje. Of ik misschien een burn-out had?’
Maar nog altijd werd het erger. En erger. Tot Lawalata plots ook last kreeg van zijn zicht. Toen gingen de alarmbellen wel rinkelen bij de huisarts, zeker omdat Lawalata een dagje later al bijna niks meer kon zien. ‘Met het ene oog zag ik niks meer, met het andere zag ik alleen bovenin wat, in een hoekje.’ Hij staat op, draait zijn hoofd onhandig naar de grond, wijst recht vooruit. ‘Ja, zo kon ik dan nog net zelfstandig naar de wc.’ Het werd een race tegen de klok, omdat nog altijd onduidelijk was wat er met ‘m aan de hand was en de situatie snel verslechterde. ‘Ik kreeg moeite met lopen, kon bijna niet meer praten, kon dingen niet meer onthouden.’ Grinnikend: ‘Ik moet er nu om lachen gelukkig: ik weet nog dat ik in het ziekenhuis lag, bijna niks meer kon zien en op één dag kwam er een nummer met Maan uit en een nummer met Jung Kook van BTS, waaraan ik had meegewerkt. Ik ben víér uur bezig geweest met het schrijven van een post voor op Instagram, zo moeilijk was dat. Ik zat inmiddels in een soort overlevingsstand, ik was de hele tijd aan het relativeren. Als ik er zo op terugkijk: ik was bang om dood te gaan, maar heb dat helemaal weggedrukt.’
Uiteindelijk kwamen ze er in het ziekenhuis achter: Lawalata had een auto-immuunziekte die lijkt op multiple sclerose (MS). ‘Ze konden me medicatie toedienen die gelukkig goed werkte, maar ik moest heel lang revalideren. Mijn hersenen hadden al twee maanden heel veel te verduren gehad, zoveel druk had erop gezeten.’
Ook zijn relatie Bente veranderde noodgedwongen. Waar ze eerst gewoon zijn vriendin was, werd ze plots mantelzorger. Ze hielp hem door een periode waarin hij nauwelijks zelfstandig functioneerde. Dat bracht moeilijke gesprekken met zich mee. Onzekerheid. Schuldgevoelens. ‘Ik heb tegen haar gezegd: als jij gewoon verder wilt met je leven, dan snap ik dat. Ik wil je niks opleggen.’ Maar Fokkens bleef. Sterker nog: ‘Onze liefde is er sterker door geworden.’
Revalideren op toonhoogte
De echte strijd begon pas nadat de medicatie aansloeg. Zijn zicht kwam langzaam terug, maar bleef verre van normaal. Lopen voelde anders. Geluiden klonken anders. Zelfs muziek klonk anders. ‘Ik hoorde alles opeens vervormd en in een andere toonhoogte. Ik dacht dat mijn iPhone was geüpdatet: het plingeltje klonk veel lager. Mijn hersenen verwerkten alles anders.’
Voor iemand die zijn leven aan muziek heeft gewijd, was dat misschien nog wel het engste. Meer dan een half jaar raakte hij zijn laptop nauwelijks aan. Toen hij uiteindelijk weer begon te produceren, voelde het alsof hij opnieuw moest leren muziek maken. Met een gigantisch scherm ingezoomd voor zijn neus zat hij thuis urenlang achter zijn computer. ‘Het was het enige dat ik überhaupt kon doen. Het voelde een beetje alsof ik weer een beginner was.’
Ruimte maken voor zichzelf
Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, speelde tegelijkertijd ook nog een andere verandering. Tijdens zijn ziekteperiode maakte S10 haar album met Jordan Fish, de voormalige producer van Bring Me The Horizon. Eigenlijk zou Lawalata daar ook een rol in spelen, maar toen hij langzaam weer opkrabbelde, was het album al af. Begrijpelijk, vindt hij nu. Toch deed het pijn.
Jarenlang was hij immers niet alleen producer, maar ook een vast onderdeel van haar liveband geweest. ‘Ik ben niet iemand die altijd heeft gedroomd van een leven als bandlid. Maar omdat ik zo verbonden was met Stien en haar muziek, vond ik dat juist heel leuk. Ik had die verbinding met het project nodig om op het podium te staan’, zegt hij, ‘en die voelde ik niet meer met het album, omdat ik er niets aan had bijgedragen.’
Dus kondigde Lawalata aan te stoppen als bandlid. Er moest ruimte ontstaan voor iets anders. Want juist tijdens die maanden van herstel groeide het besef dat hij zijn eigen project nooit echt een eerlijke kans had gegeven. Tussen studiosessies voor andere artiesten, tours en productiewerk was Sim Fane altijd iets voor erbij gebleven. Leuk, maar niet heilig. Veilig ook. ‘Mijn leven was heel comfortabel geworden, maar ik miste het vuur. En ik was onzeker over mijn eigen projecten, het zijn geen streamkanonnen. Ik had heel veel tijd gehad om tijdens mijn ziekte na te denken: wat wil ik nog doen de rest van mijn leven? Ga ik dit nog een kans geven? Ik heb nu nog geen kinderen, geen enorme financiële verplichtingen. Als ik nu geen risico neem, wanneer dan wel? Dit hele proces was een reset. Het heeft me optimistischer gemaakt, gek genoeg, en dankbaarder.’
Sim Fane draait dit weekend op Pinkpop.