-
Tom Morello
© Jelmer de Haas
Wat moet je als meestergitarist als je de frontman van je leven kwijt bent en je tweede ook, en je hebt nog wel wat te vertellen? Dan doe je je stinkende best om je riffs te laten spreken en neem je je gitaarspelende tienerzoon mee.
Bijna was hij hier niet, maar gelukkig is zijn 102-jarige moeder genoeg opgeknapt en staat Tom Morello een solo te doen met slechts het snoer van zijn gitaar. De stroeve nieuwe nummers (waaronder een verse met Serj Tankian) zijn dan al achter de rug, net als een medley Rage Against The Machine licks.
Morello is druk de laatste tijd. Hij tourt met Springsteen (van hem speelt hij vandaag ‘The Ghost Of Tom Joad’), en hij was musical director van Ozzy's afscheid in Birmingham. Van hem leent hij ‘Mr Crowley’, waarbij zoon Roman de solo mag vlammen. Even later oogst hij zelf meer applaus met de achterkant van zijn gitaar (fuck Geert Wilders!) dan met de voorkant, en uiteindelijk is de tent dolblij met Rage Against The Machine's ‘Killing In The Name’. (Atze de Vrieze)
-
Bente
© Jelmer de Haas
Tien jaar geleden stond Bente als tiener in de moshpit bij Rammstein, terwijl ze bezweet naar de South Stage blèrde dat ze daar ooit zélf zou staan. Vandaag flikt ze het gewoon op de Mainstage. En omdat een droom die uitkomt gevierd moet worden, heeft ze voor het gemak maar meteen haar hele huis meegenomen.
Welkom in Huize Bente: op het podium staat een constructie van neonroze steigers, inclusief drie huishoudelijke reglementen: wees lekker jezelf, dans alsof je alleen bent en schreeuw zo hard mogelijk mee.
Ze lijkt nog wat gespannen in de opening (want slik: ineens sta je dáár), maar de remedie blijkt... een flinke portie hoogtevrees. Tijdens haar gelijknamige Serious Request-hit laat Bente zich op een angstaanjagend hoge schommel de lucht in takelen. Terwijl ze heel Landgraaf overziet, zingt ze alle zenuwen van zich af.
Ondersteund door de activistische backdrop 'Nobody’s free until everybody's free' breekt de Rammstein-fan in Bente los en splitst ze de weide voor een moshpit. Ze sluit af met 'Kan Je Me Zien', een bloedmooie herinterpretatie van Chers ‘Believe’. Een tranentrekker die, speciaal voor Vaderdag, wordt opgedragen aan alle vaders – of ze nu op de weide staan of van boven meekijken. (Marit Rijkeboer)
-
Royel Otis
© Artbyfenna
‘Pinkpop, you’re so fucking gorgeous!’, verschijnt tijdens ‘Sofa King’ op de schermen. Vleiend, al voelt niet iedereen zich na twee dagen zon nog zo fameus. Maar bij Royel Otis staan de good vibes vanmiddag centraal: vrolijke indierock die je ook kent als je de band niet kent. Het is in het eerste deel even aanpoten voor de indierockband, die het moet doen met een halfleeg voorvak en een publiek dat zo stijf staat als een stokstaartje.
Maar het komt goed: bij ‘Moody’ neemt het publiek al een stukje songtekst over en bij ‘Car’ wordt voorin voorzichtig gedanst zodra de jangly gitaartjes opduiken. Wereldschokkend is het niet – het podium voelt ook wat groot zonder bassist – maar de Aussies hebben een boom vol fijne songs waar ze maar tegen hoeven te schoppen om voor wat dynamiek te zorgen. Als dan ook nog die cover van ‘Murder On The Dancefloor’ inslaat, is het wel duidelijk: ze hebben er na vandaag flink wat nieuwe fans bij. (Bryan Regtop)
-
Hoogmis van het Zuiden
© Artbyfenna
Die hele poppenkast met Jeroen van Koningsbrugge als priester, de fanfare, de fucking reünie van de Heideroosjes, de onofficiële Limburgse volksliederen van Frans Pollux en Lex Uiting, zelfs het opdraven van absolute royalty Rowwen Hèze: alles was toch alleen maar bedoeld om de 80-jarige legende Beppie Kraft voor één keer 'De Nach Is Nog Zoe Laank' en 'In d'n Hiemel' te laten zingen op het Pinkpop podium. Gestoken in een roze pak en geflankeerd door twee accordeonisten van Limburgse wereldfaam ziet de grootste carnavalsgodin van het zuiden het Noordpodium voller staan dan het dit weekend ooit geweest is. Tegen zoveel starpower kan Dave Grohl niet op. (Atze de Vrieze)
-
Die Spitz
© Ben Houdijk
Het uit Texas afkomstige Die Spitz maakt HEAVY muziek waarbij de invloeden je om de oren vliegen. Er klinken echo’s van L7 en Nirvana door, in ‘Hair of Dog’ horen we opeens een snuf Motörhead en daaronder broeit een zware sludgelaag die doet denken aan Acid Bath.
Heel vet: soms wikkelen ze flarden shoegaze door het geheel en over ‘RIDING WITH MY GIRLS’ hangt die riot grrrl-energie die je kent van pakweg Amyl & the Sniffers. ‘Where my girls at?’ vraagt frontvrouw Ellie Livingston – nou, in de pit!
Tutti-gitaren-frutti dus – een soort sangria van vette riffs, schurende gitaren en vooral: een mokerdik fundament. Want de hoofdrol is voor de breed glimlachende bassist Kate Halter – en dat komt niet alleen omdat ze een circlepit start tijdens een basswissel. Ze is al drie kwartier de show aan het stelen als op setafsluiter ‘Throw Yourself To The Sword’ de bassriff zo hard doordreunt dat bij de wijnbar verderop de bekertjes met vin rouge moeten worden vastgehouden. De beste rockshow van het weekend?! (Bryan Regtop)
-
DI-RECT
© Artbyfenna
Onderweg naar het Pinkpop-terrein knallen de posters je al tegemoet. Het moge duidelijk zijn: voor de Haagse band DI-RECT is dit historische slot als subheadliner ook maar gewoon een tussenstation van De Kuip naar een volgende reeks Ahoy. Zo'n machine is de band na 25 jaar geworden. Kijk ze shinen op die posters, als de cast van het volgende seizoen Rings Of Power. De magiërs van de Nederlandse rockscene.
Hoe zelfverzekerd knalt de band hier het podium op, aftrappend met ‘90's Kid Part 2’ en in het eerste halfuur meteen al een paar grote hits afstrepend. Gitarist Spike is het iconische rock 'n' roll stripfiguur dat hij hoort te zijn, met zijn kuif nonchalant, de zonnebril op het puntje van zijn neus, tong als een hagedisje. Hij is nog altijd de motor achter de band, uiteraard met zijn frontman. Met ‘Times Are Changing’, ‘Won't Fall’ en ‘Through The Looking Glass’ zitten we meteen dik in de thematiek die DI-RECT zich met Marcel Veenendaal eigen heeft gemaakt. Het zijn grootse songs waar je je hart aan op kunt halen, die je aanmoedigen op te staan als je gevallen bent. Meest intieme incarnatie van dat verhaal is het verstilde ‘Soldier On’, een lied dat menigeen door de lockdowns heen sleepte.
Muzikaal is het eigenlijk een vrij atypisch DI-RECT nummer, want subtiel. Meestal pakt de band liever maximaal uit, of het nou in de galmende nieuwe ballade ‘My Friend’ is of met het langgerekte ‘Snakekbite’, met een overweldigende trompetsolo. ‘Dit zijn voor mij de leukste momenten’, zegt Veenendaal. ‘Als ik even mijn bek kan houden en van mijn eigen bandje kan genieten.’
Dat grote gebaar is ook wel nodig om de grootste festivalweide van Nederland te bespelen, waar veel mensen zich pontificaal in het midden geposteerd hebben om zich straks om te draaien voor de Foo Fighters. Songs als ‘Hibernation’ (DI-RECT goes Talking Heads, lekker lang uitgebouwd) en vooral ‘Young Ones’ werken wel tot ver op het veld, maar roepen toch een stuk minder engagement op dan Yungblud het uurtje ervoor. Lief moment is er nog als Marcel slijper ‘How My Heart Was Won’ op deze vaderdag opdraagt aan zijn papa Dickie, die trots als een pauw bij de geluidstafel staat en even op het scherm langs flitst.
Heeft DI-RECT zijn prominente plek vandaag waargemaakt? Op zijn sloffen. (Atze de Vrieze)
-
Mr. Polska
© Timo Pisart
De succesvolste vernieuwing van Pinkpop 2026: de Sun Stage, een soort oldschool discotheek met VERREWEG de hoogste concentratiegraad van hitsige tieners en begin-twintigers. Terwijl het voorvak van de mainstage al uitpuilt voor de Foo’s, staan hier jongvolwassenen die het echte leven nog effe willen uitstellen te schuren op ‘Viben’ van K-Liber. Want waarom ook niet! Hier is ook de kans het grootst dat je straks staat te bekken met een onbekende, als je tenminste na 2003 bent geboren.
En hier zien we het ALLERMOOISTE FEESTJE bij Mr. Polska. Zelf staat-ie ook te glunderen: deze kids waren zeven toen ‘Niemand’ en ‘Zusje’ uitkwamen, toch kunnen ze die songs woord voor woord meebrullen. En de tent gaat binnenstebuiten op Totally Summer Anthem van 2013: ‘Vlammen’. Dus gaat Landgraaf van links naar rechts, is er ruimte voor een potje jumpstyle op de absurd harde track die hij met Natte Visstick en Ski Aggu maakte. Een halfuur hits, nul pretenties, honderd procent discothekenshow, en dit is ALLES.
Oh wacht, het is toch nog tijd voor een traantje, met hardtechno-track ‘Otherside’: ‘Het is mijn eerste vaderdag zonder mijn vader. Hij kijkt van boven mee. Deze is voor hem. Ik hou van jou.’ (Timo Pisart)
-
Yungblud
© Ben Houdijk
‘ARE YOU MOTHERFUCKERS READYYYY?!?!?’ Oh jazeker is Pinkpop ready, dit is verreweg de drukste dag, en Yungblud staat hier alsof-ie de headliner is. Niemand geeft zoveel als deze Brit. ‘TIME TO GO FUCKING CRAZY!!!!’ ‘HOLY FUCKING SHIT MOTHERFUCKERS!!!’ Et cetera. Yungblud praat niet, hij schreeuwt. In KAPITALEN. ‘I’M YUNGBLUD AND I’M FUCKING CRAZY!!!’ Deze man IS de rush van rock ‘n roll, ooit in een beker toverdrank gevallen, geraakt door de bliksem, alles tegelijk. Blijkt ook wel uit openingssong ‘Hello, Heaven, Hello’, zeven minuten aan overdaad, van U2 naar Guns ‘n Roses in overdrive, inclusief gierende gitaarsolo die eigenlijk nog langer had mogen duren, én twee violisten, want waarom ook niet? Vroeger cosplayde hij nog anarchist, maar deze over the top-hardrock-vibe past hem eigenlijk veel beter.
De schermregie, afwisselend gritty zwart-wit en camcorder-aesthetic inclusief videotape-vervorming, dikt het DIT-IS-HISTORISCH-gevoel nog eens aan. Zoals hijzelf concludeert tijdens het op-de-schouders-momentje: ‘I want this shit to look like the fucking nineties!!!!’ Dat is meteen het irritante aan Yungblud: de invloeden liggen er dik bovenop, songs zijn extreem 80s en 90s MTV, en dan liefst alle bands tegelijk. ‘Lovesick Lullaby’ is The Streets en Blur en Oasis tegelijk, ‘Fleabag’ is half ‘Wonderwall’, half ‘Heart Shaped Box’, maar het is heerlijk hoe die fan het podium op wordt getrokken om gitaar te spelen en al gauw ook de Yungblud-adrenaline door zijn aderen voelt gieren. ‘I LOVE YOU MAMA!!!’
De vraag is: heeft-ie ook een powerballad? Jazeker, afsluiter ‘Zombie’, hoewel het Ozzy Osbourne-eerbetoon ‘Changes’ mooier is. Zien we daar nou een heartfelt traantje in zijn ooghoek? Geen zorgen hoor, daarna alweer die ondeugende kwajongensblik. Rock on! (Timo Pisart)
-
Fat Dog
© Artbyfenna
Sitdowns, circlepits, vleugjes techno en een scheut circus. Nee, we hebben het niet over de show van Electric Callboy eerder dit weekend, maar over Fat Dog, toch een beetje een buitenbeentje op de line-up. En buitenbeentjes hebben het niet altijd makkelijk op Pinkpop: zo stond Warpaint – toch meer een BKS-act – een paar jaar geleden voor een lege tent te spelen op precies dit tijdstip. Maar de ravepunkers van Fat Dog, die uit dezelfde stal (The Windmill!) komen als Maruja en Squid, hebben maar een dikke tien minuten nodig om de tent hier apeshit te laten gaan: bij doorbraaksingle ‘King Of The Slugs’ gaat het publiek al tekeer als een stel losgeslagen paarden.
Mocht je denken dat Pinkpop na drie dagen aanbakken in de zon wel klaar is met zweten, dan zit je mis: iedere song dropt hier als een scoop pre-workout. Een van de hoogtepunten is nieuwe single ‘Go Fuck Urself’, dat hier al onthaald wordt als een meezing-anthem. Zanger Joe Love springt het publiek intussen zesendertig keer in, mensen raken hun telefoon kwijt en kieperen waterflesjes leeg om het einde van de set te halen.
Door alle chaos heen snijdt steeds een klezmer-achtige saxofoon, die van Fat Dog net zo goed een kermisattractie als een punkband maakt. Bij afsluiter ‘Running’ komt alles samen in een laatste uitbarsting. Je ziet mensen beseffen dat het bijna voorbij is. Nog een keer alles geven. Alles kapot. (Bryan Regtop)
-
Foo Fighters
Lees hele recensie© Jelmer de Haas
‘Nice guys grow on trees’, schreeuwt Dave Grohl in ‘Your Favorite Toy’, het titelnummer van de nieuwe Foo Fighters plaat. Na de publieke vernedering, de boetedoening en de 430 therapiesessie staat hier een frontman die zijn rug recht.
Ook gezien:
Wet Leg
Het is toch haast niet voor te stellen dat Hester Chambers en Rhian Teasdale een album geleden nog redelijk gelijkwaardig op het podium stonden als een charming, lekker messy indierockband. De ene is inmiddels helemaal naar de achtergrond verdwenen, gezicht verstopt achter haar lange lokken en grote delen van de tijd zelfs met haar rug naar de crowd. Teasdale daarentegen is getransformeerd tot een ROCKSTER, een muscle mommy in bikini die haar biceps staat te flexen vanachter een snelle planga, af en toe een puntige see-through-metalgitaar omgehangen.
Zo sterk als de start (met ‘fists’, ‘Wet Dream’ en het gil-wedstrijdje van ‘ur mom’) en de finale (met ultiem festivalanthem ‘Chaise Longue’), zozeer kakt de show in tijdens het halfuur daar tussenin. Te weinig krachtige hooks, te weinig dynamiek, te weinig dynamiet. Kwartiertje korter en dit was echt heel leuk geweest. (TP)
Daði Freyr
Hij heeft voedselvergiftiging, lag de hele ochtend te kotsen, maar toch staat deze electropop-snorremans (die in 2020 en 2021 uitkwam voor IJsland op het Songfestival) er mooi wel. Nu zonder band om op terug te vallen, maar als laptop-multi-instrumentalist en met het publiek als meeklap-machine. Het is ook nog eens bloedheet in de tent die hij opent. Kortom: suboptimale omstandigheden, en zijn brein draait ook maar ‘op 40 procent’.
Gek genoeg werkt het allemaal in zijn voordeel, want iedereen wil dat deze lieve dork de eindstreep haalt. Hij laat zelfs behoorlijk wat vlinders los in de buiken van Landgraaf, zijn superslimme, geinige danstutorial-visuals doen hun werk en dan is er nog de verrassingsmashup van Vengaboys ‘Boom Boom Boom’ en ‘Europapa’, die klinkt alsof ie hem in de bus hiernaartoe op z’n laptop in elkaar heeft gesleuteld. Sympathy vote! (TP)
My Baby
Daar is My Baby weer, een bluesrocktrio dat zich door festivalspotters vooral in de vroege uren laat waarnemen. ‘Het is nu al te heet!’, roept Cato van Dijck uit. Ze heeft haar blinkende outfit er gelukkig op uitgekozen, al is de hoeveelheid ijzerwerk die ze tegenwoordig in haar gezicht heeft zo mogelijk nog stoerder. De set drijft grotendeels op het laatste album Echo, waarop de band meer op de groove durft te vertrouwen en het altijd zo uitbundige gitaarspel meer in dienst van het geheel stelt. De boodschap die My Baby vandaag mee wil geven: ‘If you love someone, set them free. If you hate someone, set them free. Agree to disagree.’ Met het droppen van de term ‘military industrial complex’ leggen ze vast een bodempje voor Tom Morello later vandaag. (AdV)
Leila Lamb
Deze dolenthousiaste popartiest uit LA speelt dit weekend haar eerste shows in Europa en dus wil ze er meteen álles uithalen in 45 minuten. Maar rustig aan, Leila, we hebben pas net onze eerste koffie achter de kiezen. In de eerste tien minuten vliegen de uithalen – niet altijd even toonvast – ons om de oren. Ze schakelt intussen van punk naar art-pop en doet een gooi naar de barokke rock van The Last Dinner Party. Een aantal van die theatrale songs hebben wel potentieel, maar enkel voor wat okselfrisse dagjesmensen is dit op deze tijd al verteerbaar. (BR)
Dogstar
Verhip, is dat nou The Matrix- en John Wick-superster Keanu Reeves op het podium van Pinkpop?!? Jazeker, hij staat er met zijn nineties rockband Dogstar. Vandaag heeft ie slechts 5 seconde tekst op 50 minuten, en zet een minder gedenkwaardige performance neer dan Johnny Depp een paar jaar geleden met dat markante Hollywood Vampires. Toch is de überbekende bassist het enige noemenswaardige aan deze dertien-in-een-dozijn-rock. Rest me nog maar één ding te zeggen: ‘It wasn’t just a dog!’ (TP)
Good Neighbors
Over de Engelse ironieloze optimistische indiepop van Good Neighbors kunnen we kort zijn: we hebben net het wonder van Beppie Kraft op Pinkpop aanschouwd in een uur vol zelfspot, wat denken deze huppelige lichtgewichten daar tegen in te brengen? Oh ja, een goede buur is beter dan een verre vriend, maar dat was in feite ook al de strekking van de Hoogmis van het Zuiden. (AdV)
White Lies
In 2011 stond White Lies hier nog als subheadliner en vandaag staan ze er al voor de zesde (!) keer – ze gaan samen met grote broer Editors achter het record van Anouk (8x) aan hoor. Het lijkt alsof Pinkpop White Lies gewoon blijft programmeren tot ze wél een keer een indrukwekkende show geven. Oké, een beetje flauw misschien, maar los van de songs van het eerste album – die natuurlijk slim verspreid zitten doorheen de set – is het niet meer dan een muzikaal briesje: perfect om bij in slaap te dommelen op het gras, als je dat lukt door de valse noten heen. En vooruit, om ff recht te veren tijdens ‘Death’. (BR)
IDA
Ons favoriete hyperpoppie stuiterkonijn geeft in de schuur-schuur a.k.a. Sun Stage haar take op een discothekenshow: zonder band maar met een enkele dude op live elektronica (LIT stukje drum ‘n bass, hoewel het nog niet helemaaaaaal soepel loopt) en erg veel nieuwe liedjes. Leuk! (TP)
Jade
‘Jullie wisten waarschijnlijk niet dat ik in een girl band zat. Een hele grote. Een van de grootste ter wereld, eigenlijk.’ Jawel Jade, tuurlijk wisten we dat wel. Sterker nog: die Little Mix-medley die ze vervolgens doet, die overschaduwt de rest van de setlist, op het geweldige slotnummer ‘Angel Of My Dreams’ na, dat van ballad naar stevige banger naar opgevoerde R&B-tune en weer terug gaat. Voor de rest is deze popshow op z’n best een zesje. (TP)
Hotwax
Met hun roze haren, zwarte make-up en gescheurde panty’s geven de frontmeiden van Hotwax precies de rock girl energy voor een vroege festivalmiddag. Waar je het ene moment nog relaxed mee kan knikken op een baslijntje, trappen ze het volgende moment het gaspedaal in richting standje slopen. Vooral tijdens ‘Rip It Out’ komt die venijnige riot grrrl-vibe bovendrijven. (MR)
Max McNown
De manier waarop Max McNown het podium op stormt belooft een hoop spektakel, maar die freerunner-energie ebt helaas direct weg. De Amerikaanse TikTok-sensatie verzandt al snel in een saaie stroom zoetsappige countrypop. Gelukkig zingt de tent zijn hit ‘A Lot More Free’ nog wel a capella voor hem mee, en maken zijn gefluit en mondharmonica het nog een beetje goed. De covers – van Coldplay, Bob Marley en Tears for Fears – redden de show, want dit optreden mist de energie die je wil op de laatste middag van het festival. (MR)
