PP26: Foo Fighters speelt zorgen van zich af met old school show
Hoe Dave Grohl in korte tijd van ‘hero’ naar ‘pretender’ ging
‘Nice guys grow on trees’, schreeuwt Dave Grohl in ‘Your Favorite Toy’, het titelnummer van de nieuwe Foo Fighters-plaat. Na de publieke vernedering, de boetedoening en de 430 therapiesessies staat hier een frontman die zijn rug recht.
Dave Grohl heeft geen zin om te praten. Snappen we, het is zondagavond, tien uur, de slotdag van Pinkpop begint aan zijn ontknoping en Foo Fighters start met een spervuur aan hits: ‘All My Life’, ‘The Pretender’, ‘Times Like These’. Ze knallen er niet alleen meteen in, het zijn ook alle drie meteen gelaagde nummers die live lang uitgerekt worden, met solo's, meezingstukken, gouden riffs. Dave Grohl rent naar de hoek van het podium en roept iets dat we niet kunnen verstaan, zoals hij altijd dingen roept die wij niet kunnen verstaan. Hij gooit een flesje water pardoes over zichzelf heen, over zijn zwarte shirt en zijn haar. ‘We gaan zoveel mogelijk nummers in deze schamele twee uur proppen.’ Dave Grohl heeft geen zin om te praten.
Sinds jaar en dag staat Foo Fighters bekend als een soort ideale Pinkpop-headliner. Toch greep het festival ook een paar keer pijnlijk mis. In 2015, toen Dave daags voor Pinkpop in Zweden van het podium lazerde, en een jaar later toen Landgraaf bij de inhaalshows overgeslagen werd (in 2018 kwamen ze alsnog). En de beladen eerste tour na de plotselinge dood van drummer Taylor Hawkins, die had Pinkpop ongetwijfeld ook graag willen hebben. Maar nu zijn de Foos er dan eindelijk toch weer. Al is dit niet bepaald hun finest hour.
The nicest man in rock
430 sessies. Zes dagen in de week. Dave Grohl gooide met kloeke cijfers om te bewijzen dat het hem menens was. Het voelt als een publieke boetedoening voor zijn fout. En dat was er nogal eentje: in september 2024 bekende Dave Grohl dat hij niet alleen een buitenechtelijke relatie had, maar dat daar ook een kind uit voortkwam, en dat hij zowel voor dat kind als voor zijn gezin verantwoordelijkheid wilde nemen. The nicest man in rock viel plotseling van zijn voetstuk.
En dat terwijl hij als vader net zo’n beetje veilig de eindstreep gehaald leek te hebben met zijn dochter Violet, die dit voorjaar debuteert met het album Be Sweet To Me. Bizar om te bedenken dat het album precies opgenomen werd in die heftige periode, waarin het gezin Grohl volop in de spotlights kwam te staan en pa Dave dus non-stop op de sofa lag. Lekkere start van jouw carrière als nepobaby... Ook voor de Foo Fighters hadden de gebeurtenissen gevolgen: ze cancelden de laatste show van 2024 (midden in de rel) en zetten een streep door een zomertour in 2025.
Het stilste en het luidste
Maar fans die hopen iets te kunnen lezen in Grohl's nieuwe werk komen bedrogen uit. Er staan vandaag nul nummers van de laatste twee albums op de setlist. Nul, niet een! Terwijl ze bij alle recente shows toch wel een paar liedjes speelden, in elk geval het titelnummer. De band kiest juist voor een opvallende old school set, waarin oldies als ‘This Is A Call’, ‘Big Me’ (zijn meest cute) en zelfs rarity uit het Nirvana tijdperk ‘Marigold’ de hoofdrol opeisen. Het zijn nog altijd straffe songs, daar niet van. Eén van de weinige nieuwere songs is ‘No Son Of Mine’, een nummer dat halverwege in een jam ontaardt, waarbij Grohl zowaar dat hele grote veld voor zijn neus muisstil krijgt. Dat moet nog een grotere kick zijn dan iedereen te laten gillen. Dat gillen komt een moment later evengoed bij het hardste nummer van de avond, ‘Monkey Wrench’.
Maar dan begint het toch te knagen. Oudje ‘Aurora’ wordt weliswaar opgedragen aan Taylor Hawkins, en nieuwe drummer Ilan Rubin (afkomstig van Nine Inch Nails en alweer voor de derde keer de opvolger van Josh Freeze op een drumkruk, een verhaal op zich) kan heus drummen (‘anders doe ik het zelf wel verdomme'), maar het voelt nu toch of Dave ons op afstand houdt.
Time to live again
En dan, met een kleine twintig minuten op de onverbiddelijke klok, krijgt Grohl zijn dubbele gitaar omgehangen. ‘We spelen dit nummer eigenlijk nooit op festivals’, zegt Grohl. ‘Ik schreef het voor mijn moeder.’ Verdomd, toch ‘The Teacher’! Zijn moeder, Violet Grohl, overleed een halfjaar na Taylor Hawkins, opnieuw een mokerslag, en Dave maakte een tien minuten durende ode aan haar, het langste Foo Fighters nummer ooit. Waar en hoe het besluit genomen is om het te spelen in plaats van ‘Exhausted’ zullen we nooit weten, maar het redt de avond.
Nu zien we Grohl, en de hele band met hem, echt diep gaan, met een minutenlang Pink Floyd-achtig instrumentaal stuk, weergaloze doorwrochte solo's, Grohl met de lange natte haren voor het gezicht. ‘Hey kid, what's the plan for tomorrow’, herhaalt hij steeds. En: ‘You showed me how to breathe, never showed me how to say goodbye.’
De onderste steen
Misschien zat het festivalpubliek hier inderdaad niet op te wachten, dat zou kunnen, maar iedereen die op zoek is naar een echte connectie met de artiest op het podium wel. En nu, beste Dave Grohl, mag je ons naar huis sturen met ‘Everlong’. Nu heb je ons je binnenste getoond, de onderste steen. Dit nummer mag dan specifiek gaan over één van de intense gebeurtenissen uit zijn leven, de dedication waarmee het gespeeld wordt verraadt dat er meer in zit. Hij speelt hier pas echt alles van zich af.
Dave Grohl ging in korte tijd van ‘hero’ naar ‘pretender’. Maar laten we daar dan een derde Foo Fighters classic aan toevoegen: ‘Times Like These’, een nummer over doorleven en jezelf weer bij elkaar rapen. ‘It's times like these you learn to live again’, zingt Grohl. ‘It’s times like these you learn to love again.’