Roosbeef: ‘We gaan alleen maar kussen en het leven vieren’

‘Het is best apart om nu iets in de buitenwereld te brengen, maar het is ook juist heel mooi’, vertelt Roos Rebergen, frontvrouw van Roosbeef. Vandaag verschijnt haar nieuwe single ‘Binnensmonds’, die vorige zomer is opgenomen. De release daarvan, en van haar volledige album dat eigenlijk deze lente zou uitkomen, was voor onbepaalde tijd uitgesteld: Roos liet zich vrijwillig opnemen in een – in haar woorden – ‘ziekenhuis’, vanwege haar diagnose bipolaire stoornis. ‘Een “kliniek” klinkt zo heftig, maar dat is het wel’, vertelt ze. ‘Ik zit hier nu vijf maanden, en het is een langer traject, dus het zal ook nog wel even duren.’ 

Best bijzonder dus, in deze tijd een nummer uitbrengen, ook vooral omdat haar nieuwe single een prachtige ballad is over liefde en daar dus niks mee te maken heeft. Een overduidelijk liefdesliedje met voorzichtige gitaarakkoorden, een subtiele drumpartij en een catchy hook. ‘Ik wil jou, ik wil mij. Weet, ik wil ons allebei’, zingt Roos. Maar dan ook: ‘Je schreeuwt: de nacht was nooit van ons!’ Dat is dan toch best dubbel: ‘Het nummer gaat over het verlangen om alles van iemand te willen, en dan ook niet te willen horen dat dat niet kan. Ik zeg eigenlijk tegen diegene: je moet je mond houden, want we gaan gewoon alleen maar kussen en het leven vieren. Je mag niet zeggen dat het niet kan of dat het stopt. Want ik wil alles.’ Niet zomaar een liefdesliedje, dus: ‘Ik hou niet van liefdesliedjes die zeggen van ‘Ohh ik wil je altijd zien’ of dat soort lege dingen. Ik haat leegheid. Soms worden dingen heel snel als poëtisch gezien en dat vind ik heel dom. Ik ben daar best streng in.’ 

Tegelijkertijd is ‘Binnensmonds’ ook een metafoor voor hoe Roos zelf in het leven staat: ‘Ik wil overal bij zijn, alles meemaken en aan alles deelnemen. Ik ben iemand die heel erg van het leven houdt, en ik zit vol passie, maar ik wil soms zoveel dat het té veel wordt. En ik wil niet dat iemand, iets of ‘het leven’ tegen mij zegt dat dat niet gaat.’ 

‘De regel uit het refrein (‘hou het troebel en vaag, een vergeten taal’) begon ooit als een klein gedichtje. Ik wist dat ik er íéts mee wilde, alleen nog niet wat. Tot het ineens klikte. En als dat gebeurt, ben ik zó blij. Dat is echt mijn drugs of zo: in m’n eentje iets verzinnen waar niemand bij is geweest en waarvan alleen ík precies weet waar het over gaat. Dat is ook ongeveer het enige waar ik echt goed in ben. Nou ja, en moeder zijn.’

Over hoe haar werk wordt ontvangen, ligt ze niet wakker. ‘Ik denk best dat sommige mensen me vreemd vinden of er helemaal niks van snappen,’ zegt Roos. ‘Maar dat interesseert me eigenlijk niet, want ik weet dat het goed is. Die arrogantie heb je ook nodig, anders houd je het niet vol. Als je zelf niet gelooft in wat je maakt, kun je er net zo goed mee stoppen.’