Rijnbaart vangt vluchtige gevoelens

Op zoek naar een frisse wind in de Nederlandse muziekscene? De nieuwe single van Rijnbaart, ‘15 minuten’, waait precies de goede kant op: dromerige indiemuziek vol vogelgefluit, echoënde stemmen en subtiele geluiden, zonder ook maar één percussieinstrument. ‘Ik heb dit nummer echt in een waas gemaakt. Ik ging om twaalf uur de studio in en kwam er pas vierentwintig uur later weer uit. Het is in één dag en één nacht ontstaan.’

De Rotterdamse producer en artiest deed twee jaar geleden mee aan Popronde, bracht een debuut-EP uit en produceerde Meester Van Niks van Utrechtse songwriter Vic Willems. ‘Daarna ben ik meteen weer de studio ingedoken, om verschillende kanten van mezelf te onderzoeken. Daar kwam “15 minuten” uit.’ En dat lukte dus binnen één dag: ‘Ik heb sowieso vaak dat ik niet meer omkijk naar een nummer nadat ik het gemaakt heb, hooguit verander ik nog een woordje ofzo.’

‘15 minuten te laat, een straaltje licht tussen gordijnen door’, zingt hij hoog in het refrein, gedragen door een gitaarmelodie. Dat beeld komt rechtstreeks uit zijn slaapkamer. ‘In de ochtend valt het licht tussen mijn gordijnen door. Het ziet er zó mooi uit: een soort waaier die zich over het plafond verspreidt. Er zit iets heel vluchtigs in.’ Die vluchtigheid keert door het hele nummer terug. De ene keer zingt hij over ‘15 minuten te laat’, dan weer over ‘15 minuten beroemd’ of ‘15 minuten bevriend’. ‘In vriendschappen ga je door allerlei fases. Dit gaat over een vriendschap die onder spanning stond. Ik voelde boosheid en moest die ergens kwijt. Net als dat licht tussen de gordijnen zijn zulke gevoelens ook vluchtig. Uiteindelijk eindigt het nummer met verzoening. Wat overblijft is de liefde en het besef dat je er uiteindelijk toch voor elkaar bent. Voor mij voelt het als een onderzoek naar vriendschap.’

Toch is er volgens Rijnbaart nooit maar één juiste interpretatie. ‘Ik vind Nederlandse teksten vaak vrij prozaïsch: heel rechttoe rechtaan. Daarom haal ik veel inspiratie uit Engelstalige artiesten als Caroline Polachek, Bon Iver en Joji. Wat ik mooi vind aan teksten is juist als ze poëtisch zijn, als een puzzel die je zelf mag leggen. Dan ontstaat er ruimte tussen de maker en de luisteraar. Bij deze dus ook de uitnodiging om te gaan puzzelen.’