Pinkpop 2026: de acht beste acts van de zaterdag
Met The Cure, IDLES, The Haunted - én Hang Youth
Pinkpop bouwde uitstekend op naar de heerlijke headliner The Cure, met heel veel smaken gitaarmuziek. Van de woedende sloopkogel IDLES tot de shoegaze van The Haunted Youth, van deze koorshow (?!) van Hang Youth tot... de hartverwarmende show van Suzan & Freek. Tel met ons af naar de #1 van de toplijst van de zaterdag.
-
Wodan Boys
© Ben Houdijk
‘Gewoon een tip: jullie weten heus allemaal wel wat een moshpit is,’ klinkt de beer van een bassist van Wodan Boys nuchter.
Niet iedereen hapt meteen toe, maar dat is het publiek met deze brandende hitte vergeven. Iedereen spaart overduidelijk energie voor de walk of death die straks traditiegetrouw bij ‘Build The Wall’ volgt. Tussendoor is ‘Geezer Glamour Danger’ een relaxt rustmomentje: een coole track met een drumcomputer en een soort turn-act op het podium.
Je zou bij al die bezwete moshpits niet zeggen dat de helft van deze gasten normaal bij Son Mieux speelt. Hoewel de Hagenezen houden van een grote bek, laten ze de tent toch effe weten hoe fk dankbaar ze zijn dat iedereen hier in deze hitte staat te zwoegen. Met hun eigen titeltrack als afsluiter en een hossende moshpit schreeuwt iedereen met ‘WOOOOOOODAN BOYS’ de tent definitief aan gort. (Marit Rijkeboer)
-
Hang Youth
© Jelmer de Haas
Hang Youth is er de groep niet naar om hun komst ongemerkt voorbij te laten gaan. De Amsterdamse punkband - bekend om hun razendsnelle liedjes met sloganeske teksten - pakt vandaag uit met een koor. Wat, een koor? Jazeker, dertig witte mannen en vrouwen, die aftrappen met ‘Belastingdienst’. ‘Ik snap wel dat het bestaat, maar het is gewoon kankerkrom geregeld!’, zingen zij uit volle borst, voor er ook maar een gitaar geklonken heeft.
De band zelf is ook in het wit gestoken. Is het een goede combi, muzikaal gezien, punk met een koor? Maakt het uit? Het is fun, het is anders, en het is een goede manier om de levensduur van Hang Youth te verlengen. Niemand zal hier immers vandaan lopen met het gevoel: dat hebben we nou wel gezien.
Halverwege is de schizofrenie helemaal compleet, als het koor ‘je haat geen maandag, je haat kapitalisme' zingt en in de tent een moshpit rondgaat. ‘Ik ben niet bang, ik heb hoop’, zingen band en koor in de gospel closing. ‘La la la la la la.’ Is de bladmuziek te koop bij de merch? (Atze de Vrieze)
-
Jehnny Beth
© Jelmer de Haas
Oei, even lijkt het erop dat Jehnny Beth, zoals verwacht, wat te gevaarlijk is voor Pinkpop. Ze opent met de ijzingwekkende schreeuw van ‘Broken Rib’, en meteen stuiven de eerste bezoekers met paniek in de ogen de tent uit. Dan duikt de felle Française blaffend de crowd in. Het doel: opruien! Maar het effect: afschrikken. Wanneer de menigte uiteen gaat voor een moshpit….. ontstaat er een krater, omdat aanvankelijk helemaal niemand zin heeft om op elkaar te beuken op deze nogal ongezellige, noisy postpunk.
Toch loopt de tent ook weer niet leeg, want wat blijft de ex-frontvrouw van Savages intrigerend om naar te kijken. Een belangrijk thema in haar muziek: gender en masculiniteit. Dus trekt ze een spierbonk van een dame on stage om dertig push-ups te doen, roept ze de ‘ladies to the front’ en laat ze zich in ‘I’m The Man’ door de gasten vooraan dragen. ‘I do everything that men do, but in high heels.’ Prachtig om te zien hoe bij sommige jonge meiden toch langzamerhand een lampje gaat branden. Godverdomme, ik mag meer ruimte innemen!!!! Jammer dat de moshpit toch telkens weer door mannen wordt overgenomen. Jullie hebben het NIET begrepen, jongens. (Timo Pisart)
-
Suzan & Freek
© Artbyfenna
‘Laat je horen, alle mannen die verplicht mee moesten naar Suzan en Freek!’ Een luide ‘roarrrr’ klinkt op uit het voorvak tijdens ‘De Overkant’, het liedje waarin Suzan & Freek je geruststellen dat het oké is als je in een doorzonwoning in een dorp ver buiten de stad woont. Het is een van hun signature songs.
Alsof er niks aan de hand is, zo zorgeloos en soepel klinkt het duo. Maar Suzan en Freek gaan niet voorbij aan wat er achter hun voordeur allemaal is gebeurd. Een kind en een afschuwelijke medische diagnose op hetzelfde moment. Het gaat goed met Freek, vertelt hij, maar ze zijn dankbaar met elk moment. Het nummer ‘Lichtje Branden’ krijgt zo een heel nieuwe lading, en het nieuw geschreven ‘Niemand’ is een emotionele mokerslag. De twee vormen het hart van de set, die niet in het teken van de dood, maar van het leven staat. Er vloeien dan ook geen tranen, het is het uur van de gulle lach.
Het duo is nog maar amper klaar met hun emotionele concertreeks in Gelredome en kan hier opnieuw een bucketlistje afvinken, een die in al die jaren onhaalbaar leek. Maar op het Pinkpop van 2026 wordt scheidingsballade ‘Als Het Avond Wordt’ tot ver achter op het veld meegezongen. (Atze de Vrieze)
-
IDLES
© Jelmer de Haas
IDLES ramt als een sloopkogel door Pinkpop. Terwijl een deel van het festivalterrein naar het WK-duel tussen Nederland en Zweden kijkt, verzamelen de échte rockers zich bij de North Stage. Frontman Joe Talbot is er dolblij mee: ‘You did it, Pinkpop! Fuck football anyway. We have each other.’ Dat is Joe’s missie vandaag: saamhorigheid creëren.
En dat lukt. Al bij de eerste baslijnen van tweede nummer ‘Never Fight A Man With A Perm’ – een aanklacht tegen toxic masculinity – slaat de weide helemaal aan om ‘CONCRETE AND LEATHEEERRRR’ mee te blèren. Het is één grote, activistische chaos. De gitaristen vliegen over het podium en duiken geregeld met gitaar, microfoon en al de moshpits in. Politieke statements vliegen je om de oren: van ‘Viva Palestina’ en ‘Fuck fascists’ tot een ode aan ‘all the immigrants that made your country a better place’.
Dat rauwe gitaargeweld en het intense geschreeuw van Joe klinken gevaarlijk, maar bieden juist een enorm veilig gevoel. Zeker wanneer hij in ‘The Wheel’ zingt over zijn moeder die overleed aan eenzaamheid: ‘So if you feel alone, this is for you.’ Een enorm chaotische, fijne, activistische, verbroederende show. (Marit Rijkeboer)
-
Soulwax
© Artbyfenna
Toen Soulwax in 1999 op Pinkpop speelde, waren David en Stephen Dewaele nog vooral de gezichten van een avontuurlijke Belgische rockband die voorzichtig flirtte met elektronica. Dat het duo daarna 27 jaar van het Pinkpop-podium zou wegblijven, voelt achteraf bizar. Maar nog geen vijf minuten in de set, bij het imposante drumintro van ‘Is It Always Binary’, valt alles weer op zijn plek. De festivalveteranen vooraan bewegen alsof het weer 1999 is, terwijl de minder doorgewinterde Pinkpoppers hun ogen uitkijken: 'Zo’n dikke muur van beats en synths had zelfs DJ Chuckie gisteren niet in huis?!'
Leuk weetje: één van de drie drummers is Iggor Cavalera van metalband Cavalera Conspiracy, met wie hij momenteel op tour is – maar omdat die show gecanceld is, schuift hij hier gewoon aan. Tussendoor leggen de Dewaeles even uit wat die vier vreemde machines op het podium doen: een soort “Hoe maak je live dancerock?” voor dummys. Op de schermen zien we later nog de 5-1 van Nederland, maar haast niemand kijkt – alle ogen blijven op het podium gericht. Want er gebeurt veel: een cover van ‘Faith, Hope and Charity’ van Fun Boy Three duikt al vroeg op, meezinger ‘Gimme A Reason’ zorgt voor een welkome adempauze, en bij het slotsalvo van ‘NY Excuse’ weet niemand nog hoe te bewegen op de kletterende, over elkaar buitelende drums. Blijkbaar was dit precies wat Pinkpop nodig had! (Bryan Regtop)
-
The Haunted Youth
© Jelmer de Haas
Wat is The Haunted Youth toch steen- en steengoed. Het begint al bij openingssong ‘in my head’, in volle glorie 8 minuten lang gespeeld. Bouwen, bouwen, bouwen tot uiteindelijk die ijzingwekkende ontlading: ‘It’s in my head, I’M BETTER OFF DEAD SOMETIIIIIIMES.’ De Belg Joachim Liebens is een gekwelde geest die zijn suïcidale gedachtes bezweert met songs als ‘deathwish’. Loodzwaar dus, maar het klinkt als een klok en is prachtig hoe die dreamy synths er doorheen prikken, tussen de gitaren door. Ogen dicht en verdwijnen, dus.
Er is uiteindelijk licht aan het einde van die duistere, beknellende tunnel: via het gitzwarte instrumentale ‘falling to pieces’ (met op het scherm de woorden ‘Don’t kill yourself, I love you’ alsmaar voorbij flitsend’) eindigt The Haunted Youth met poppunk (‘forget me’) en hun shoegaze-take op Bruce Springsteen: een louterend ‘Coming Home’. Dit is de beste opmaat denkbaar voor The Cure. (Timo Pisart)
-
The Cure
© Jelmer de Haas
Voor de vierde keer in veertig jaar tijd is The Cure deze zaterdagavond de afsluiter van Pinkpop. Vier passages, en niet een is ongemerkt voorbij gegaan. Op deze tropische zaterdag voelt de gloomy 80s band als een verlossing.
Ook gezien:
HAEVN
Wist je dat het gras buiten de Tent Stage op Pinkpop onder ideale omstandigheden zo'n twee tot drie centimeter per week groeit? Dat is niet verkeerd, toch? Maar vandaag is het 31 graden, en dan sluiten de huidmondjes van het gras en stopt de fotosynthese… tenzij je ruimhartig water geeft, alleen daar zal vandaag en morgen niemand tijd voor hebben. Er zijn wel grassoorten die juist gedijen bij dergelijke omstandigheden, zoals bermudagras en zoysiagras - beide C4-grassen, die juist bij hitte hun fotosynthese efficiënt houden, terwijl gewoon Engels raaigras allang potdicht zit. Op Nederlandse festivalvelden kom je ze zelden tegen (te gevoelig voor onze winters), maar het is wel de reden dat golfbanen en sportvelden in warmere streken er vaak voor kiezen. Vanwaar dit saaie verhaal? Welnu, het was echt opwindender dan het Pinkpop-optreden van HAEVN, nota bene met een gospelkoor én twaalf strijkers. (AdV)
Franz Ferdinand
Het blijft zo'n anthem waar je voor opstaat uit de festivaldood. Het hele intro van ‘Take Me Out’ probeert een man vergeefs zijn vriendin wakker te krijgen, maar zodra het liedje écht open gaat (grappig genoeg met een tempovertráging!) springt ze op. Ondanks drie nieuwe liedjes in de set is Franz Ferdinand toch een nostalgie-act geworden, bekend van de energieke, a-typisch vrolijke postpunksongs van hun debuut. This fire is out of control! (AdV)
Editors
De zevende keer is het dat Editors op Pinkpop speelt, alleen Anouk (8x) weerhoudt hen nog van het record. Nu voor het eerst zonder nieuw album te promoten. Tom Smith en de zijnen weten wat Landgraaf wil in deze twee decennia omspannende setlist: vliegend uit de startblokken met ‘Racing Rats’ en ‘Munich’, langs ‘An End Has A Start’ tot new wave-anthem ‘Papillon’. Slecht was het nooit, maar het probleem met zeven keer op Pinkpop spelen is dat we veel vergelijkingsmateriaal hebben, en we toch een beetje terugverlangen naar de tijd dat Editors geen nostalgie-act was. (TP)
Sofi Tukker
Het New Yorkse duo Sofi Tukker brengt een nogal vergezochte city-flair naar Pinkpop, die bij vlagen doet denken aan een foute strandtent op Mallorca, inclusief corny ingestudeerde dansjes en dansers. Toch werkt de formule wel op de weide: de vuistjes gaan de lucht in om lekker mee te pompen. Als platte EDM-guilty pleasure is dit voor Pinkpoppers blijkbaar best lekker, tussen het rocken door. (MR)
Giant Rooks
Giant Rooks staat als opener van de North stage direct als een huis. De Duitse band ging een aantal jaar terug viral met een cover van Toms Diner, maar is inmiddels veel meer dan dat. Zanger Fred heeft een glitteroverhemd aan waar Camiel van Son Mieux jaloers op zou zijn. En met die band kun je Giant Rooks sowieso vergelijken. De coole Duitse indie-rockversie dan, met de stem van Damiano David. De band heeft veel Duitse fans meegekregen naar Landgraaf, maar wint ook Nederlandse zieltjes als de zanger het publiek in duikt om samen te dansen. (JL)
Triggerfinger
De oorkonde voor de leukste drummer van Landgraaf gaat weer naar Mario Goossens, de breed grijnzende drumbeul die whack-a-mole staat te spelen met constante binnenpretjes. De dynamiek met Ruben Block is ook nog altijd mooi om te zien, de zilvergrijze vos van de Belgenrock ‘n roll. De hoge gil van desert rock-song ‘First Taste’ komt er inmiddels wel wat stroever uit, het middenstuk van de set is nogal taai en deze logge versie van ‘I Follow Rivers’ mist die charmante tingeltangel-kopjes. Ze hebben weliswaar een solide vervanger gevonden, maar toch wordt de boomlange Monsieur Paul wel gemist, die in 2023 uit de band stapte en twee jaar later overleed. (TP)
Jerub
Jerub maakt muziek die gemaakt lijkt voor kledingwinkels waar de muziek veel te hard staat, of voor die korte reclamespotjes tijdens de drinkpauze van het WK. Niemand zal zich eraan storen, maar ook niemand zal zijn Shazam-app bovenhalen: extreem radiovriendelijke soulpop, vol grote refreinen. Loepzuiver gezongen, bovendien. Onder de schaduwdoeken aan de zijkant – waar het merendeel van de mensen zich schuilhoudt – wordt intussen rustig het programma van vandaag doorgenomen. (BR)
Lauren Spencer Smith
Twee jaar geleden blies Lauren Spencer Smith op Pinkpop de hele tent weg met haar krachtige stem. Dat is nu niet anders: de stem (!!), de refreinen, de emotie – die elementen staan centraal en reiken gemakkelijk tot het wijnrestaurant aan de overkant van het terrein. Maar een uur lang sterk zingen is niet hetzelfde als een uur lang boeien. Daarvoor ontbreekt het Spencer Smith aan songs die boven de buren in haar genre uitsteken, waardoor de aandacht hier vast kunnen houden op het warmst van de dag een onmogelijke taak wordt. Niet gek dat ergens halverwege het publiek uitdunt, mede omdat ook veel mensen alvast een goed plekje zoeken voor Suzan en Freek, die zometeen gaan beginnen. Pas bij megahit ‘Fingers Crossed’ veert het publiek weer op. De aantrekkingskracht van die song is zo groot dat zelfs de vertrekkers zich nog even omdraaien en overal telefoons de lucht in schieten om het moment toch nog vast te leggen. (BR)
Flaire
‘Houden jullie allemaal van een lekker vies smerig potje SEKS?!?!’ schreeuwen de geëpileerde Haagse mooiboys van Flaire. De tent vol – voor dit soort vragen nét iets te jonge – meiden explodeert in lekkere Boefie Energy. Dat deze TikTok-boyband meer is dan een hype, danken ze aan de Marlon Hoffstadt-remix van ‘Oog In Oog’, die de Desperados tent flink laat springen. De sfeer is hitsig: er wordt fanatiek gewapperd met waaiers – niet alleen tegen de hitte, maar voorál tegen Flaire’s ultra-zwoele blikken. (MR)
Halsey
Jeetje wat laat Halsey als afsluiter van het Noord-podium een schizofreen oeuvre horen. Eerste gedachte bij setopener ‘I am not a woman, I’m a god’, stevige industrial pop geproduceerd door Trent Reznor en Atticus Ross: VET. De furieuze feministische rocksong ‘Nightmare’ is daarna ook nog wel oké, maar jaiks, wat een kwijlballad is ‘You Should Be Sad’ daarna! ‘Without Me’, haar grootste solohit, voelt opvallend vroeg in de set als het buitenbeentje tussen heel veel schreeuwerige, BOZE muziek. Het spreekt boekdelen dat haar call-and-response-voorzetjes niet worden ingekopt en voorvak halfvol is: weinig animo, mensen wachten al op Robert Smith. (TP)
Chezile
Op Stage 4 kun je even ontsnappen aan de drukte van de grote podia. Geen zin in je zoveelste Franz Ferdinand show? Dan is het alternatief Chezile, die tot voor voor kort nog in zijn auto sliep (!) en nu op Pinkpop staat omdat één TikTok-hit alles veranderde. Die megahit, ‘Beanie’, bewaart hij natuurlijk netjes voor het einde.
We krijgen wat dromerige niks-aan-de-hand liedjes voorgeschoteld die vooral drijven op sfeer en stem. Ergens in de buurt van Frank Ocean, maar dan zonder diens gelaagdheid of spanning. De scheidslijn met nietszeggende barista-muziek wordt dan ook meermaals overschreden en als hij een cover van 'Sex On Fire' van stal haalt omdat hij 'het nummer heel graag zelf had geschreven' is hij definitief af. Etenstijd, toch? (BR)
Thijs Boontjes
Weer of geen weer, Thijs Boontjes draagt een zwarte leren broek. Je moet er wat voor over hebben om showman te zijn. Ook drinkt hij bitterzoete Campari soda en zingt hij over de nachtportier die allerlei gespuis aan zich voorbij ziet trekken en brengt hij ambiance met een YMCA-dansje met maar één letter. Wie houdt van gezellige publieksparticipatie met middelvingers is helemaal aan het juiste adres. ‘Het kan aan mij liggen, maar vanaf hier lijkt de sfeer helemaal niet slecht.’ (AdV)
Alessi Rose
“I’ll be a star,” zingt Alessi Rose in ‘First Original Thought’ – zeg maar haar ‘Espresso’. Niet gek, want haar stem doet op dat nummer verdacht veel denken aan Sabrina Carpenter. Of ze dat wordt, moeten we nog maar zien. Ze pikt in ieder geval van alle moderne popsterren een beetje mee. Zo leunt ‘Same Mouth’ tegen Gracie aan, terwijl sad girl song ‘Skin’ weer doet denken aan Olivia’s ‘the cure’. Het klinkt daardoor herkenbaar, maar een échte hit ontbreekt.
Rose staat wellicht ietwat ongelukkig geprogrammeerd, met twee joekels van concurrenten tegenover haar: IDLES en… het Nederlands Elftal. De tent is dan ook maar voor een vierde gevuld, maar de jonge beseffers staan vooraan tegen elkaar geplakt: daar wordt alles woord voor woord meegeschreeuwd. De tijd zal leren of ze gelijk krijgen. (BR)