PP26: Twenty One Pilots werkt collectief door de stortregen-depressie
Eerste Pinkpop-headliner blijkt een schot in de roos
De show van Twenty One Pilots als headliner van Pinkpop is onvergetelijk. Al is het maar door die bizarre regenbui in het laatste kwartier. Wie wil, ziet daar een mooie metafoor in voor het complete oeuvre van het Amerikaanse emo-duo.
Twee keer knipperen met de ogen en waar is Tyler Joseph gebleven?! Net zat-ie nog op zijn afgeragde piano te hameren, nu staat hij op een piepklein plankje, letterlijk getild door de fanatiekste fans die al de hele dag vooraan tegen de barrières gekleefd staan. Je moet het maar durven als headliner van Pinkpop, Twenty One Pilots doet het al in het tweede liedje. Later zal drummer Josh Dun ook nog in een toren van zeker 12 meter hoog klimmen, terwijl Joseph ‘Drum Show’ zingt, een schattig eerbetoon aan zijn trommelende bandlid. En in ‘Trees’, al een dik decennium de vaste setsluiter, gaan ze beiden tegelijk over de hoofden van het publiek.
Het blijft een spectaculair gezicht.
We zagen dat dus al tweemaal eerder op Pinkpop gebeuren, maar nu ze voor het eerst headliner zijn, komt het allemaal nog veel beter uit de verf. Dat komt zeker ook door de diehard fans. Die delen al de hele dag in het voorvak vriendschapsbandjes uit (‘I want to believe’, staat erop, een favoriete songtekst), er zijn zelfs mensen die hele scripties over de Twenty One Pilots-lore hebben geschreven (daar komen we zo op terug).
Megalomaan drum-intro
De meeste van deze fans kwamen zo’n tien jaar geleden aan boord met ‘Ride’ en ‘Stressed Out’, de hits die nu in de finale zitten: emopop meets rap op stadionformaat. ‘I was told when I get older, all my fears would shrink. But now I'm insecure, and I care what people think’, klinkt het in die laatste, een soundtrack voor buitenbeentjes op de middelbare school in 2015, zoals Linkin Park dat was voor een wat oudere generatie. ‘Heathens’, gemaakt voor de soundtrack van Suicide Squad, deed harmonisch toch al aan Josh Homme denken, maar door z’n megalomane drum-intro heeft het nu nog meer weg van Queens of the Stone Age. Die sound van Twenty One Pilots was eerlijk gezegd óók een beetje eendimensionaal, wat ervoor zorgde dat veel ‘serieuze muziekliefhebbers’ en media het duo afserveerden.
Nu ligt de focus echt op het vorig jaar verschenen Breach (met liefst 9 songs op de setlist), en wat dan opvalt: de laatste paar albums is de muziek van Twenty One Pilots veel minder in your face geworden. Neem ‘Shy Away’, dat vooral aan The Strokes en Phoenix doet denken. En het verdrietige maar uptempo indierockliedje ‘Next Semester’, dat over een zelfmoordpoging schijnt te gaan en Arcade Fire-vibes heeft. Het raakt vooral hoe hard de fans vooraan dat staan mee te brullen. Kijk dan naar die dude die, net als frontman Tyler Joseph, zijn nek heeft zwartgeverfd. Een metafoor voor een verstikkende depressie.
Brandende fakkel
En dan komt Josh opeens met een brandende fakkel, geel kruis op zijn shirt, opnieuw het podium op lopen voor ‘Jumpsuit’. Niet zomaar een indrukwekkend podiumtrucje, het is een verwijzing naar het meest fascinerende element aan Twenty One Pilots: sinds Blurryface in 2015, maar vooral vanaf Trench in 2018, bouwen de twee aan een alsmaar uitdijende, megalomane, dystopische wereld. Ahum? Ja, serieus. De échte fans kunnen dat goed uitleggen: het gaat dus om een stad genaamd Dema, waar een Star Wars-waardige strijd tussen goed (blauw) en slecht (rood) plaatsvindt. Josh Dun is de ‘torchbearer’ (vandaar die fakkel) die Tyler (ehm, in dit universum heet-ie Clancy?) de weg leidt. In het dreigende ‘Jumpsuit’ zien we een dreigende vlammenzee op het podium, dan volgt ‘Nico and the Niners’, met de meest directe verwijzingen naar de kwaadaardige negen bisschoppen, met aan het roer eindbaas Nico a.k.a. Blurryface, een soort Darth Sidious-creep met angstaanjagende superkrachten. Om die epische saga tot een einde te brengen, trok de band vorig jaar 1 miljoen dollar uit voor de videoclip van ‘City Walls’ (in een tijd dat dat NAUWELIJKS nog gebeurt).
Die lore is natuurlijk superintrigerend, maar ook totaal ontoegankelijk voor de casual festivalbezoeker. Het is een beetje alsof je in tien minuten zes seizoenen Game of Thrones wil uitleggen. Dus houdt Twenty One Pilots het simpel, en verwijst er in deze headline-show slechts af en toe naar. De onderliggende laag, een constante strijd tegen depressie en angsten, die komt wel degelijk aan. Ook als je geen idee hebt wie Nico is, of wat er zich allemaal in Dema afspeelt.
Onvergetelijke show
Het blijkt een onvergetelijke show, al was het maar door het laatste kwartier, wanneer de hemel opentrekt. Binnen een paar minuten staan tienduizenden mensen compleet doorweekt op en neer te springen op ‘Stressed Out’. Hoe symbolisch: Twenty One Pilots bouwt al jaren aan een fictieve strijd tussen licht en donker, maar uiteindelijk draait het om iets veel menselijkers. Dat je de zwaarste buien niet alleen hoeft uit te zitten, de enige manier om je door mentale donderwolken heen te werken is SAMEN.