Pinkpop 2026: de zeven beste acts van de vrijdag

© Artbyfenna

De bekendste songs van The Vaccines stammen nog altijd van debuutplaat What Did You Expect from The Vaccines? (2011), en de heren weten donders goed dat het publiek vooral komt voor anthems als ‘Norgaard’ en ‘Wetsuit’. Komt het even goed uit dat ze dit jaar het vijftienjarig bestaan van die plaat vieren! 

Zodra die vertrouwde indierock-bangers al vroeg in de set gespeeld worden, ontwaakt er meteen een klein feestje in het voorste vak. Lekker, denk je dan – dit kan wel eens de ultieme festivalset worden: lekker hard meeblèren met de lads, met een lauwe halve liter in de hand. Het middenstuk neemt gas terug met het melodieuzere werk van latere albums en een (prima!) nieuwe song, maar dat doet geen afbreuk aan de strakke poprock die de Britten serveren. Zelfs een albumtrack als ‘Headphones Baby’ landt vandaag als een hit.

The Vaccines bewijzen dat ze nog altijd als ideaal festivalmeubilair kunnen dienen. (Bryan Regtop)

© Jelmer de Haas

Voordat Eddie Keogh besloot zijn leven te wijden aan de folk, was hij een hurling-fanaat. Hurling, ja, een kruising tussen hockey en ‘attempted murder’, legt de zanger van Kingfishr uit, een sport die buiten Ierland nauwelijks bekend is. Hij moet zich dus een hoedje geschrokken zijn toen de folkballad ‘Killeagh’, als grap geschreven over het team waar hij speelde, per ongeluk een JOEKEL van een wereldhit werd. 

Een grap, maar toch is de song ook echt wel oprecht. Pinkpop zingt het uit volle borst mee in een show die voor velen het eerste hoogtepunt van deze bloedhete vrijdag is. Folk met aanzienlijk minder footstomp dan Mumford & Sons en The Lumineers, maar veel van hun songs geven ze (helaas) nogal een stadiontreatment met drums die nog harder donderen dan de bliksem die ternauwernood het Megaland-terrein passeert (we zien de lichtflitsen in de verte). 

‘Hoe Ierser we worden, hoe beter het gaat’, concluderen ze zelf voordat ze mandoline-inhaker ‘The Sun Will Never Settle’ inzetten, en zo krijgen we nog een dikke handvol heartfelt momenten. Goal, 3-0 voor Killeagh GAA! (Timo Pisart)

© Ben Houdijk

Je moet er maar zin in hebben met deze temperaturen: met een skibril op je neus over een festivalpodium stuiteren. Toch doet deze rapper uit Wilmersdorf, een nette wijk in het westen van Berlijn, precies dat. Onder zijn aanvoering verandert de tent in een trippy bijeenkomst voor mullets, snorren, snelle monturen en het groepje gespierde ravers naast ons.

Het is Ski Aggu’s eerste festivaloptreden in Nederland, maar daar merk je weinig van. Al bij de eerste song staat de hele tent te jumpstylen op ‘Spring’ alsof het weer even 2007 is. Mr. Polska, die op de track meedoet, ontbreekt – maar dat drukt de pret niet.

Muzikaal zweeft Ski ergens tussen New Kids en Joost: lompe bassen, eurodance en een likje gabber vullen de tent met gemak. Op ‘Party Sahne’ duikt een sample op van FIFA 2004-klassieker ‘Jerk It Out’, terwijl Aggu bijna zijn wenkbrauwen verliest aan vlammenwerpers die iets te vroeg afvuren. In de tussentijd barst een wall of death los, daalt geldconfetti neer op het publiek, en versterken vier dansers de chaos op het podium. Er gebeurt écht teveel om op te noemen.

Het hoogtepunt volgt bij het slot, als ‘Spring’ eindeloos wordt herhaald. Dan steelt de negenjarige jumpstyler Logan de show, het podium op geroepen door Aggu zelf. Waar de tent al uit zijn dak gaat, vindt hij nog een extra versnelling. (Bryan Regtop)

© Jelmer de Haas

Wat een figuur is Teddy Swims. Met een snor tot op zijn kin, gouden grill, tattoo's op zijn oogleden en een petje met de tekst ‘make her squirt, not cry’ maakt hij een ruige eerste indruk. Een biker, een outlaw sowieso.

Het eerste moment dat hij zijn mond opentrekt in ‘The Door’ is zo'n moment waar juryleden bij X-factor stijl achterover slaan. Wat een loepzuivere soulstem! Teddy heeft een grote band om zich heen, die zijn soul van rock naar country en weer terug stuurt, langs repertoire waar nog wel wat winst valt te behalen: er zitten nog veel gezichtsloze nummers tussen. Mooi moment voor een hydratatiepauze.

Dat geldt niet voor de straffe Van Halen ‘Jump’ cover, leuk voor de rockers hier. Niet voor het smachtende ‘Bed On Fire’, waarin hij zijn vertrekkende geliefde vraagt hem dan maar met bed en al in de fik te steken (beetje overdreven, Teddy!). En al helemaal niet voor zijn eigen hit ‘Lose Control’, die het hele veld over gaat. Zelfs een vrouw die al een halfuur in een diepe slaap lijkt steekt een vinger in de lucht. Dat, dames en heren, is een hit. (Atze de Vrieze)

© Jelmer de Haas

Pfoe, je zal de ex zijn van de meiden van The Beaches! Want man, als de boel strandt, hang je aan de hoogste boom: zelfs je naam wordt gewoon door de mangel gehaald in de muziek van de Canadese meiden. ‘Don’t blame me, blame Brett!’ schreeuwt de volle Tent-stage, vol jonge (queer) meiden. Pijnlijk voor Brett, maar heerlijk voor alle mede-situationship-slachtoffers op Pinkpop.

Ze zingen stuk voor stuk vrolijke, hyper-aanstekelijke meezingers die – als je goed naar de teksten luistert – bijna állemaal gaan over vermoeiende situationships (‘Should’ve known better’, ‘Boring’). De band staat vanavond naar eigen zeggen keibrak op het podium na een wilde nacht in Amsterdam, maar op wat katerzweet na merk je daar verdomd weinig van: een beter katermedicijn dan springende festivalgangers voor je neus bestaat niet.

Als 'Edge of the Earth' wordt ingezet – je kent 'm van de Off Campus-hitserie – gaat het écht helemaal los. (Marit Rijkeboer)

© Jelmer de Haas

Dat onnatuurlijk groene sprookjeslandschap met felroze bloemen waarin haar band staat opgesteld? Het zilveren dolfijntje dat ze aan een van de vele kettinkjes van haar rokje heeft bungelen? De Windows XP-zonsondergang?!? De hele mierzoete Y2K-aesthetic die Zara Larsson anno 2026 tot in de puntjes beheerst is het laatste hoofdstuk in haar Zweedse sprookje.

Na haar grote hit ‘Lush Life’ in 2017 leek de wereld Zara Larsson helemaal te vergeten. Ze werd zo’n anonieme zangeres die hooks zong bij Kygo, David Guetta en Alesso. Tot er in 2024 iets magisch gebeurde: op TikTok ontstond er een trend rondom haar oudje ‘Symphony’, iets met glitterende dolfijnen en depri existentiële twijfel?!? Slimme meid Larsson speelde daarop in en bouwde er de HELE look van het album Midnight Sun én deze show omheen.

Natuurlijk trekt ze weer een fan op het podium om het virale ‘Lush Life’-dansje nog eens te doen. Vroeg hoogtepuntje is ook de kartonnen barbieroze cabrio waarmee ze pullupt voor ballroomtune ‘Hot & Sexy’. Die legt ze ook nog effe stil om met haar glitter-digicam een kiekje te schieten. ‘We’re EATINGGG!’ 

Ook mooi: de mashup van ‘Ain’t My Fault’ en Sexyy Red, de danceoff op het Kelis-esque ‘Pretty Ugly’ (inclusief knipoog naar ‘Not Like Us’). Ze zingt duidelijk live (en hartstikke goed), en echt fun hoe moeiteloos ze verschillende pop-era’s verbindt, van Madonna tot Britney, Christina, Kylie, Shakira en… ehm… Barbie. Poptimisme ten top! Vijf dolfijntjes! 🐬🐬🐬🐬🐬 (Timo Pisart)

© Jelmer de Haas

De show van Twenty One Pilots als headliner van Pinkpop is onvergetelijk. Al is het maar door die bizarre regenbui in het laatste kwartier. Wie wil, ziet daar een mooie metafoor in voor het complete oeuvre van het Amerikaanse emo-duo.