PP26: The Cure speelt alsof het hun laatste show is
Gothic pop-legendes hebben een nieuwe generatie aangeboord
Voor de vierde keer in veertig jaar tijd is The Cure deze zaterdagavond de afsluiter van Pinkpop. Vier passages, en niet een is ongemerkt voorbij gegaan. Op deze tropische zaterdag voelt de gloomy eighties band als een verlossing. Robert Smith van The Cure is een notoire nachtuil. Pas als het donker wordt, komt hij tot leven. Vandaag, met de overdreven hoge temperaturen die Landgraaf teisterden, voegen we ons allemaal als vanzelf naar zijn ritme.
Sinds de laatste keer dat The Cure hier speelde, in 2019, is er een hoop gebeurd rond de band. In 2025 verscheen Songs Of A Lost World, het veertiende album dat maar liefst zestien jaar op zich had laten wachten. Het is een van die zeldzame steengoede albums van een artiest op leeftijd, van het niveau Blackstar of You Want It Darker. Een album waar je de dood als realiteit voelt. Die realiteit kwam al snel, want met kerst afgelopen jaar overleed gitarist/toetsenist Perry Bamonte. Hij wordt vandaag vervangen door Eeden Gallup, de zoon van bassist Simon Gallup en het petekind van frontman Robert Smith.
De band trapt vanavond af met ‘Alone’, de lange opening van Songs Of A Lost World, met een intro van drie minuten, dat daardoor voelt als een soort inleidend ritueel. Terwijl de band allang speelt, neemt de zanger uitgebreid de tijd om zijn publiek te begroeten, zijn piekerige haar en slordige rode lippenstift ogen verward, zijn blik niet. ‘Alone’ is een nummer vol reflectie, over ouder worden. Het is alsof ze terugkijken naar de eerste keer dat ze onder het roze poppetje speelden, precies veertig jaar geleden. ‘We were always sure that we would never changе. And it all stops.’
‘Alone’ is de linker boekensteun van de set. De rechter heet ‘Endsong’. Het is de laatste track van het nieuwe album, en vanavond de laatste van de reguliere set. Het intro van deze song is nog langer, nog zwaarder, en de tekst roept duidelijk emoties op bij de zanger.
It's all gone, it's all gone
Nothing left of all I loved
It all feels wrong
It's all gone, it's all gone, it's all gone
No hopes, no dreams, no world
Olivia Rodrigo
Zo, dat komt toch wel even wat harder aan dan ‘Lichtje Branden’. Het zijn twee waanzinnige momenten in de set, loeizware momenten ook. Toch hangt er om de band lang niet zo'n bedrukte sfeer als je zou verwachten. Robert Smith gaf de laatste weken een flink aantal energieke interviews, waarin hij zich geïnspireerd toonde door de piepjonge Olivia Rodrigo, met wie hij al twee keer op het podium verscheen en met wie hij zowaar een duet opnam. Leuk detail: zijn eigen bandgenoten wisten daar niets van tot Robert ‘What's Wrong With Me’ onlangs met haar zong op Primavera. Hij sprak ook zijn voornemen uit te genieten van elke show, alsof het zijn laatste is. En dat straalt er vanavond ook echt vanaf.
Nog schattiger was Smith's bescheiden uitspraak over Addison Rae, de popzangeres die op Primavera vlak voor The Cure een immense menigte op de been bracht. ‘En daarna moesten wij’, zegt de man die al veertig jaar een publiekslieveling is. ‘Ik hoopte dat ze niet allemaal weg zouden gaan.’ En toch is die vrees achterhaald te raken niet zo gek. We zagen ook dit weekend weer genoeg acts die na amper één of twee decennia al volkomen oud nieuws voelen, laat staan na veertig. Maar de realiteit is dat The Cure juist door die muzikale flirt met de hotste popzangeres van het moment in de herfst van zijn carrière een nieuwe generatie aanboort.
Go, go, go, go, go, go
Tussen ‘Alone’ en ‘Endsong horen we de basis-set, bestaand uit bekende en minder bekende nummers. De meeste zijn redelijk langzaam en gloomy, maar vaak ook melancholisch. ‘Whenever I’m with you, I feel like I am young again’, klinkt het in ‘Lovesong’. ‘Pictures Of You’ gaat over de waarde van tastbare herinneringen. Het is al een heel oud liedje, en het gaat over een brand die Smith wel zijn foto’s maar gelukkig niet zijn vrouw kostte. In ‘Burn’ zien we een intiem moment tussen de zanger en de bassist, die al spelend minstens een minuut tegen elkaar aan hangen, alsof ze elkaar fysiek omhoog houden.
Die lange intro’s doen je beseffen hoe goed de band ook op elkaar ingespeeld is. Het prachtige ‘Inbetween Days’ is ook alweer zo’n voorbeeld. De herkenbare melodie (hij wordt zelfs meegezongen door de fanatieke fans) wordt al helemaal uitgesmeerd, als een instrumentaal eerste couplet. Pas dan zet Smith in: ‘Yesterday I got so old I felt that I could die.’ Hetzelfde met ‘Push’, een net wat fellere song. Als na ruim twee minuten de drums even wegvallen en de gitaren weids galmen, herkennen ingewijden hun cue en zingen ze uit volle borst de eerste woorden. ‘Go, go, go, go, go, go, push him away.’ In de eerste helft van de set zit ook al ‘Just Like Heaven’, de favoriet onder de jongste aanwas Cure-fans, omdat het genamedropt wordt in Olivia Rodrigo’s ‘Drop Dead’.
In een set van The Cure is geen ruimte ingebouwd voor decor-geschuif of kledingwissels. Er is een schitterend, en toch ook sober lichtplan. Geen confettikanonnen of speciale surfplanken om over het publiek te glijden. Het contrast met de headliner van gisteren - Twenty One Pilots - kan bijna niet groter. Die soberheid past bij de muziek, die behoorlijk introvert is. Het meest beweeglijk op het podium is bassist Gallup, die alle hoekjes van het podium opzoekt, een echte loper.
Do boys cry?
Na de encore-break neemt The Cure ruim de tijd voor het hitblok, waarin ook speciaal voor de fans nog oude rarity ‘Wrong Number’ verstopt zit. Maar dan laat de band echt niets meer aan het toeval over, met het meest luchtige en ooit in een dronken bui geschreven briljantje ‘Lovecats’, en vervolgens achter elkaar ‘Friday I’m In Love’, ‘Close To Me’, ‘Why Can’t I Be You’ en vaste afsluiter ‘Boys Don’t Cry’, de vijf perfecte nummers om het Pinkpop-publiek met een gevoel van euforie naar huis te sturen. ‘Boys Do Cry’, muntte The Haunted Youth vanmiddag aan de andere kant van het terrein. En eigenlijk, eigenlijk bedoelen ze allebei hetzelfde.
Maar uiteindelijk zijn het niet de hits die het meest blijven hangen, het is die loodzware, tien minuten durende aftiteling van het leven. Het van pijn vertrokken gezicht van de zanger, en die mokerslagen van woorden. ‘I will lose myself in time. It won't be long.’
