Angus and Julia Stone wiegen grote zaal in slaap Angus and Julia Stone wiegen grote zaal in slaap

Grote belofte slechts voor de helft ingelost

, Casper Sikkema

Angus and Julia Stone wiegen grote zaal in slaap

Grote belofte slechts voor de helft ingelost

Casper Sikkema ,

Hippies, dat zijn het. Aardige hippies, met feeërieke liedjes, een vormeloze jurk, en een stampvolle grote zaal aan hun (blote) voeten. Angus and Julia Stone werd door velen getipt als de hit van het festival. Die belofte maken ze slechts voor de helft waar.

Grote belofte slechts voor de helft ingelost

Hippies, dat zijn het. Aardige hippies, met feeërieke liedjes, een vormeloze jurk, en een stampvolle grote zaal aan hun (blote) voeten. Angus and Julia Stone werd door velen getipt als de hit van het festival. Die belofte maken ze slechts voor de helft waar.

GEZIEN:
Angus and Julia Stone, Stadsschouwburg grote zaal, Motel Mozaique, 10 april.

MUZIEK:
Broer Angus en zus Julia Stone groeiden op aan de Australische kust. Inmiddels wonen ze in Londen, een plek waar muzikale ambities praktisch gezien net iets beter realiseerbaar zijn. Op basis van de muziek zou je verwachten dat ze het zonnige en hippievriendelijke Californië zouden verkiezen boven het druilerige Engeland. Het tweede album Down The Way herbergt namelijk vooral liedjes met een soort Californische hippiefeel. Harmonieus, teder, melodieus en soms best Fleetwood Mac.

PLUS:
Julia! Ok, haar kinderlijke stem gaat soms net over het randje en zelden zagen we een hippiefee in zo'n afzichtelijke jurk, maar het is toch vooral Julia die de show draagt. Zij vertelt ons over een mislukte liefde, zij danst op haar blote voeten een ingetogen hippiedans en naarmate de set vordert lacht zij de meest vertederende lach van het festival: Julia begrijpt dat een optreden, wil het overkomen, om meer gaat dan het zo vlekkeloos mogelijk uitvoeren van het songmateriaal. Met nummers als Big Jet Plane, Yellow Brick Road, And The Boys en For You hebben de Aussies een handvol alternatieve folkpophits.

MIN:
Angus! Damn, je mag dan wel hippie zijn, gerafelde kleding dragen en zelf je haar knippen: een beetje meer beleving, zeker op een podium, mag wel. Na drie nummers hebben we voornamelijk Angus' rug gezien. Een keer horen we hem iets (waarschijnlijk thank you) mompelen, verder staat hij er vooral bij alsof hij drie universums verwijderd is van de afgeladen Grote Zaal. Jammer, want eigenlijk zijn de nummers waarin Angus zingt de beste van Down The Way. Vrede, liefde en het temperen van individuele, zelfgerichte verlangens zijn sympathieke hippiewetten, maar met een beetje meer assertiviteit of levendigheid had Angus zijn zus de Grease-cover You're All That I Want uit het hoofd kunnen praten en het geheel wat beter in balans gebracht. Door die cover en de grote nadruk op Julia wordt de totale afwezigheid van een scherp randje (overigens ook hinderlijk afwezig op het album) schrijnend.

CONCLUSIE:
Tijdens het hele optreden is de tot de nok toe afgeladen zaal muisstil. Ook tussen de nummers door volgt na een beschaafd applaus een oorverdovende stilte. In plaats van een van de hoogtepunten van het festival, is Angus and Julia Stone een van de teleurstellingen. Stelletjes deinen arm in arm mee en vooraan filmen vooral jonge meisjes met camera's de rug van Angus en de blote voeten van Julia. Onschuldig. Lief. Saai.

CIJFER:
6

nu op 3voor12