Iewwwwww…. Voel je dat? Die druppels die naar beneden komen kledderen, zo in je gezicht? Dat zijn de gecondenseerde zweetdruppels van duizenden euforische feestneuzen. Maar geen zorgen! De vele mineralen en kleine hoeveelheden afvalstoffen in je zweet verdampen helemaal niet. Wat overblijft? H2O. Spa blauw. Water! Best wel verfrissend in de grote hitte van de Modular-tent.
Dat is het Benwal-effect. Echte naam: Gijs van Ringen. Een gast uit Groningen die het allemaal heeft. Een plaat bij Job Jobse’s Strangelove en eentje bij Marlon Hoffstadt’s Club Heart Broken. Tours door Zuid-Amerika waar je U tegen zegt. Eén van zijn remixes klonk laatst nog bij de piramides van Giza uit de usb-stick van Tiësto. Surrealistische dingen. Dat is allemaal razendsnel gegaan, want in coronatijd stond hij nog illegale party’s te organiseren met zijn maatjes Emvae en Moxes (die vandaag elders op het terrein de Frequency-stage openen en ook nog op de after draaien).
Benwal is de headliner van de DGTL-zondag, en straalt evenveel heat uit als Job Jobse en KI/KI tijdens eerdere edities van het dancefestival. Wat wil je van zo’n headliner? Momenten, natuurlijk. Momenten om vol overgave je vuisten in de lucht te gooien, momenten om bij je vrienden in de armen te vallen. In eerste instantie is hij nog wat zuinig met zulke platen, maar het laatste halfuur zit er vol mee: die supersmerige 2-step-remix van ‘Galvanize’ bijvoorbeeld. Het Bronski Beat/Steve Angello-opmaatje naar zijn eigen superhit ‘Dive’. Een stevige bewerking van ‘Voyage Voyage’. Het emotionele trance-slot. Lieve, dikke grijns op z’n koppie. Kleddernat. Hij ook!
Behaagzieke hardhouse
Hij trekt het elders op het DGTL-veld nogal leeg, en dat is zo gek nog niet. Benwal is namelijk het boegbeeld van de sound die nog altijd domineert in de dancewereld: hardhouse, UK garage, trance. Muziek die weinig verbeeldingskracht van de luisteraar veronderstelt, muziek die simpelweg dicteert dat je over vier tellen met z’n allen de handjes in de lucht moet gooien. Zéér effectieve muziek dus. Op dit eerste dancefestival van het seizoen is het vooral de Current-stage waar we die sound terughoren, waar de dj’s allemaal ook elkaars producties regelmatig draaien. De handjes gaan inderdaad op de juiste momenten de lucht in bij het Amsterdamse duo NewTone, wanneer ze hun ‘6 Million Ways To Die’ erin gooien. De billen worden geschud wanneer Zwitserse energiebom DJ AYA een nogal stomme Sean Paul-hardhouse-edit laat horen. Het gas gaat er inderdaad op wanneer Kyle Starkey (zij aan zij met Dart) een van zijn vele remixes draait. Maar kom op man, die overload aan rollende piano’s, die uitgekauwde nineties rave-vocalen? Mag het íéts creatiever? Iets minder behaagziek? Iets minder voorspelbaar?!
Dan liever DJ Gigola, die dezelfde stage afsluit. Ze komt uit het Berlijnse Live From Earth-collectief. Je weet wel, het collectief dat ons ook MCR-T en horsegiirL bracht, en duidelijk ook inspiratie was voor Joost z’n laatste album. De feesten die zij geven in de Berghain zijn de nachtmerrie van elke techno-purist (duik maar eens in techno-reddit als je wil lachen), ook vanavond draait ze best wel lolzy (van Junior Senior tot Paul Johnson, zeg maar), maar ze durft ook een dembow-curveballetje op te gooien. Verfrissend!
Openhartchirurgie met een kettingzaag
Die curveballs hadden we ook graag gehoord bij de wat meer edgy Filter-stage, een coole arena-vormige stage waar vandaag TWIENA, Miley Serious, Toccororo en De Schuurman op de line-up staan. Stuk voor stuk leuke dj’s die op Dekmantel en Draaimolen niet zouden misstaan, maar helaas, het vuurtje wil er telkens niet aan blijven, elke keer dat we er langslopen is de stage halfvol, en dan smelt die speedgarage-remix van ‘Around The World’ als een op de grond gevallen softijsje (sorry Miley Serious!).
Veel drukker is het natuurlijk bij de Generator-stage, waar (hard)techno wordt gedraaid door types die openhartchirurgie zouden verrichten met een kettingzaag. Lekker subtiel dus. Hier staat ook het meest herkenbare publiek: jongens met neonkleurige croptops, meiden met zwarte bikini’s en waaiers, veel leer, blitse zonnebrilletjes, armen, benen en halzen vol Cybersigilism-tatoeages. Afsluiter is de gemaskerde beukkoning I Hate Models, daarvoor draait de Belgische hype NOVAH (1,8 miljoen volgers op Instagram), eerder op de dag hoor je ook gerust Kernkraft 400 door de loods schallen, maar de ontdekking is ÜBERKIKZ, een frêle Italiaanse die vaak een beetje tussen wal en schip valt: door het hoge BPM waarop ze het liefst draait zul je haar eerder op Rotterdam Rave dan in de Berghain zien, maar ze draait toch ook te groovy voor de hardtechnowereld. Met drie faders open stapelt ze lange, loopy platen waarmee ze spanning creëert door vingervlug weg te trekken en verder te schakelen.
Ruimte voor verrassingen
Oké, tijd voor nog een drankje, een Beyond Meat-burger en dan door naar de Frequency! Het is de stage die de meeste raakvlakken vertoont met de Amsterdamse clubscene. De Amsterdamse Doudou MD is er halverwege de dag voor een b2b gekoppeld aan Barcelonees ISAbella, en dat is een hele goeie match. Ze hebben tassen vol vinyl aan stoere, knokige house, staan zelf het hardst te grijnzen en mee te swingen, en krijgen er wellicht geen bomvolle zaal mee (daarvoor vereist dit type doorrol-set net teveel geduld) maar vibes volop. Dat geldt zeker ook voor oldschool-ziel en vinyl-only-dj Ogazón, afsluiter van de stage met sierlijke, stevige techno. Hoewel ze in het eerste kwartier ook nog wat diepe, wobbelende bassen draait om aansluiting te vinden bij Joy Orbison, de man die werd geboren in het epicentrum van de dubstep: Croydon, Zuid-Londen.
Joy Orbison had even eerder de mazzel dat er tijdens zijn set opeens een buitje viel, en de hal dus plotsklaps helemaal vol staat. In 2009 brak-ie door met ‘Hyph Mngo’, inmiddels een klassieker te noemen, en bracht twee jaar geleden nóg een moderne classic uit (die ook een Fred again..-remix kreeg). Hier wordt die knetterende zzzzzzz-synth van ‘Flight FM’ ook DIRECT met gejuich onthaald, nog voordat de plaat goed en wel op stoom is. De set is een verademing vandaag op DGTL: ja, het is bigroom genoeg voor deze stage. Ja, er zijn een paar MASSIVE breaks. Nee, de UK garage die hij draait doet qua energieniveau niet onder voor de popi-jopi-studentenhouse die we bij de Current hoorden, hij gaat er op momenten zelfs overheen.
Maar hardhouse-dj’s, watch and learn: want vanuit banger ‘long sleeves’ van Ineffekt en de breakbeat-banger van Tessela komt hij ook uit bij halftempo dubstep en horen we wonderlijke elementen (een James Blake-achtige vocaal, een jazz-dwarsfluit, emo-akkoorden). Kortom: zeer entertaining, maar met een onvoorspelbare flow, met ruimte voor echte verrassingen. Die hadden we wel wat meer willen horen op deze tweede dag DGTL.
DGTL26 zaterdag: End of an era bij de opening van het festivalseizoen
Het is dit jaar een vreemde editie van DGTL. ‘Waarom?’, zul je vragen als argeloze bezoeker. Trancy house duo Dj Heartstring draaide de immense Modular tent naar verwachting vol, de Duitse UK garage dj Diffrent legde de bal met een grijns van oor klaar voor Interplanetary Criminal op de winderige stage op de IJ-helling, en na afloop liepen we met zijn vieren als vanouds gearmd naar de pont. Wat is daar ongewoon aan?
