DGTL26 zaterdag: End of an era bij de opening van het festivalseizoen
Met o.a. Kamma & Yu Su, Diffrent, Interplanetary Criminal en horsegiirL
Het is dit jaar een vreemde editie van DGTL. ‘Waarom?’, zul je vragen als argeloze bezoeker. Trancy house duo Dj Heartstring draaide de immense Modular tent naar verwachting vol, de Duitse UK garage dj Diffrent legde de bal met een grijns van oor klaar voor Interplanetary Criminal op de winderige stage op de IJ-helling, en na afloop liepen we met zijn vieren als vanouds gearmd naar de pont. Wat is daar ongewoon aan?
Achter de schermen speelt er nogal wat bij DGTL: door een reorganisatie binnen de ID&T groep (waar Apenkooi sinds de overname door Superstruct deel van uitmaakt) vliegt namelijk bijna het hele team eruit. Directie, programmeurs, productie, allemaal nemen ze afscheid. Nogal logisch dat er backstage nogal wat mensen met dubbele gevoelens rondlopen. De vraag is niet óf de tranen er komen, maar wanneer. Dubbele gevoelens (en niet enkel bittere) zijn het omdat praktisch alles mee zat deze week. De opbouw, het weer, zelfs de kaartverkoop (DGTL verkocht met dank aan een verruimde vergunning meer kaartjes dan normaal).
En een paardenkop
Dus loopt het DGTL team met een mengeling van weemoed en trots over het terrein, terwijl de mensen achter Awakenings - die DGTL onder hun hoede krijgen - vandaag met een scherpere blik naar het festival kijken, logisch ook. Die zaal is goed, die niet zo, hier moet misschien een bar bij. Het zal best een kluif worden, want naast programmering en productie verdwijnt ook een jarenlang ontwikkelde kwetsbare relatie met de omgeving; de loods, de kraan, de buren. Om nog maar te zwijgen over de torenhoge ambities op het gebied van duurzaamheid en line-ups die niet alleen bestaan uit mannen die op Joris Voorn lijken. Ga er maar aan staan.
Laten we aan de hand van deze festivaldag het DNA van DGTL nog eens goed blootleggen. Veruit het grootst zijn de Modular en AMP tenten. In de eerste kom je aardig wat risicoboekingen tegen: house dj BELLA krijgt de kans in een voor haar hele grote zaal, en Gotu Jim staat er met een live show met liedjes, precies op het tijdstip dat collectief behoefte ontstaat aan een constante kickdrum. In een tent van gelijk formaat op Lowlands speelt Jim de scheuren in het tentdoek, en vannacht ergens op een after worden ‘de lichten van de stad’ vast ook bezongen, maar hier is hij een piepklein mannetje op een heel groot podium, dat er niet in slaagt contact te maken met zijn publiek.
Typisch dat de dj met het paardenhoofd na hem daar wel in slaagt. horsegiirL sipt aan een rietje door haar masker, roept of we meer paardenkracht willen (ja!), ziet door de gaatjes in haar masker dat vijf meiden zich verdringen voor een ventilator en hun haren laten wapperen als de manen van een paard in galop. Ja, deze zapgrage memehouse met randjes hardstyle gaat er zeker in. Afsluiter in Modular is zoals gezegd Dj Heartstring, wat verwarrend genoeg met zo'n naam een duo is. Ze komen uit Duitsland, en ze sloten afgelopen jaar op Lowlands de Bravo af. Ze trekken de tent behoorlijk vol met eigen tracks als ‘Forever (If You Need It)’ en haastige piano-rave. Het is een stukje minder lomp dan Marlon Hoffstadt met zijn eurotrance brokken, ietsje melancholischer, maar energiek genoeg om de massa naar het einde te stuwen.
VIP-brillen
Die andere grote tent, de AMP, kun je beter links laten liggen als je iets van verrassing zoekt. Het is de enige tent op het terrein waar je met VIP kaartjes op het podium mag dansen, maar dan sta je wel tussen de ongeïnteresseerde ondernemers met designerbrillen en hun Instagrammende vriendinnen. Ze hebben vast allemaal Camelphat omcirkeld als mustsee, zo'n act die je kent van een stream bij de piramides in Egypte waar iedereen met zijn telefoon in de lucht staat.
Spannendste act van de dag is hier Ame b2b Trikk, twee Innervisions-grootheden die de grote klappen van de zweep wel kennen, maar ook altijd iets verrassends tevoorschijn toveren. Ze draaien donkere, wavey tracks met een mid tempo, waarmee ze de tent niet laten springen of joelen maar wel iedereen bij de les houden, stijlvol als altijd. ‘Kun jij even wat mensen wegsturen?’, zegt een man vooraan. ‘Het is hier veel te druk.’
UK wobbles
og veel drukker voelt het op de Current stage, prachtig maar wel een beetje winderig gelegen op de IJ-helling, waar ooit de schepen vanaf rolden. Rechts ernaast torent de enorme kraan van de NDSM. Bij de Brits-Nederlandse SAIDAH is het al helemaal vol, en later op de avond is het dringen bij Diffrent, een Duitser die er verfrissend genoeg meer uitziet als iemand die op vrijdagavond ergens in een kelder Magic zit te spelen dan als een gestylede superster-dj. Diffrent draait wobbelende UK house en garage, met van die muizig opgepitchte vocals en haastige energie, om dan opeens met een klassieke dubstep drop de vaart te vertragen en de intensiteit te verdubbelen. Op de verhoging recht voor het podium, op de tribunes links en rechts, overal gaan nu de handen omhoog.
Bij Current kun je helemaal om de dj booth heen lopen, en de stage manager heeft er een dagtaak aan om het hekje naar de booth te bewaken tegen mensen die niet het juiste bandje hebben maar tóch vinden dat ze binnen horen te staan. Wat dat betreft maakt DGTL het zich sowieso niet gemakkelijk: dit fenomeen speelt bij vrijwel ieder podium, en Amsterdam zit kennelijk vol met mensen die vinden dat ze op een plek in de spotlights verdienen. Interplanetary Criminal toont zich als afsluiter van de dag een knappe dj, want hij geeft die jachtige UK garage sound nu en dan de ademruimte die veel dj's in het genre vergeten.
Clubvibe
Het meest uitbundig gedanst wordt er bij Frequency, in de Scheepsbouwloods. Dat was de afgelopen jaren vaak een zorgenkindje voor de organisatie, want wie wil er met mooi lenteweer overdag in een donkere loods dansen? Het open laten van de ramen blijkt een goede zet, het neerzetten van publiekslieveling house dj Gerd Janson ook. Die is duidelijk veel aangekruist in het blokkenschema, en de man weet wat hij doet, met warme house, maar ook met stuurse ratelplaten die alles behalve pleasen.
De relatief onbekende Mike Starr & Nathalie Robinson hadden de toon al gezet met onder andere het heerlijke ‘So Many Times’ van Gadjo, een euforische zeroes house knaller. Ná Gerd Janson treffen we Amsterdamse Kamma, dit keer niet met haar vaste partner Masalo maar met Yu Su. Kamma heeft de disco en Braziliaanse snoepjes thuis gelaten en plaagt ons met een heftig bleepende houseplaat, om vervolgens in te lossen met diepe klassiekers als Ame - ‘Rey’ en Aril Brikha - ‘Groove Le Chord’. Speciaal voor de oude Trouw-gangers in de zaal, die houden van producties die je nieuwsgierig maken en uitdagen. Het is inmiddels niet meer zo druk als bij Gerd Janson, maar voor de echte clubsfeer moet je hier zijn.
Punk pitbull
Even naar de Generator nog? Zeker wel. Daar troffen we vroeg op de dag Decoder, die opwarmde met fijnzinnige minimal techno. Mooie muziek om naar te luisteren, maar zijn opvolger Philippa Pacho hoeft maar ietsje meer druk te geven en de vlam gaat aan. De Generator is ook binnen, maar veel lichter, en vlak voor zonsondergang voelt het daar alsof de zon juist op het punt staan op te komen. En dat is een compliment. De dag eindigt met een robuust rechtdoor draaiend Fjaak en daarna volop breaks en leftfield techno van Hector Oaks en Salome. Mooi duo wel om te zien, Salome een lange vrouw met wapperende krullen, Hector de kleine punk pitbull. Ze baden in rood licht, afgewisseld met fel witte flitsen. Fantastische zaal, mooie vibe.
Met die zaal zal het wel goed komen op DGTL volgend jaar. Maar hoe de rest van het festival er volgend jaar uit zal zien, dat is best spannend. De enorme Modular tent voelt zoals elk jaar onevenwichtig, de andere grote tent AMP juist te voorspelbaar, terwijl dat Current podium aan het water juist precies als de smaak van nu voelde. Voor de programmeurs van Awakenings is het allemaal een beetje buiten hun comfort zone, maar juist daarom wel interessant om te zien wat ze ermee doen. Al zal op de dansvloer niemand daar bij stilgestaan hebben. Deze DGTL was een end of een era voor velen, maar de traantjes bleven achter de schermen.
