Album van de Week (38): Personal Trainer

Tjonge, wat ontvouwt de titeltrack van het derde Personal Trainer-album zich mooi. Eerst is er een akoestische gitaar, dan een voorzichtig keyboardje en al gauw ook meerdere blazerspartijen, piano en een twangy gitaar. Zo hoorden we de Amsterdamse indierockband nog niet eerder, hoewel ze natuurlijk al jaren avontuurlijke gitaarmuziek maken die het vooral goed doet in Engeland. Het leverde hen een contract op bij platenlabel Bella Union. 

Meer nog dan op hun eerdere platen Big Love Blanket (2022) en Still Willing (2024) is er op Human Assholes ruimte voor zachtheid en lucht. Niet zo gek, want dit keer namen ze de akoestische gitaar als startpunt, de hele band er daarna omheen en live ervaren wat er ontstaat. En dus niet, zoals op de eerdere platen, te veel tijd ‘verspillen’ aan eindeloos knip- en plakwerk achter de computer. In maar zes dagen stond het hele album erop. 

Niks hoefde dus tot in de puntjes te worden afgewerkt, zo hoor je op de hele plaat. Zet 'Bone' eens op en luister naar de buzz van de gitaar waarmee het nummer opent. Neem de rauwe drumsound op ‘Scrambled Egg’ en hoor de handclaps van de bandleden bij ‘Hole’. Smit wilde juist de momenten van spontaniteit vangen, hij voelt dezelfde weerstand tegen te gelikte producties die ook Britse bands als Westside Cowboy en Black Country, New Road erop nahouden: liever ruimte maken voor toeval dan alles dichttimmeren. 

En zo schiet Personal Trainer speels nog steeds alle kanten op, zoals we ze kennen: als je denkt nét gewend te zijn aan de energie van een verse, volgt een chorus die uit een andere wereld lijkt te zijn gekomen. Folkliedje ‘The Burrows’ verrast met onverwachte akkoordwisselingen en klinkt opeens als Elliot Smith’s ‘Say Yes’, een car crash als opener op ‘Tyres Skid’ of een paar maten weemoedige strijkers aan het begin van ‘Moping’: je wordt telkens op het verkeerde been gezet. ‘Object Permanence’ begint als een ogenschijnlijk rechttoe-rechtaan intiem folkliedje, ontploft daarna opeens met een chorus van dikke distortion-gitaren, waar vanaf vanaf dat punt een glitchy synth doorheen gaat lopen. Op driekwart trekken ze de stekker er even uit, valt het ineens helemaal stil, voordat… bam! De scheurende gitaren er weer in komen. Maar er wordt fijntjes gedoseerd: opvolger en tevens afsluiter ‘Letter From the Scentless Realm’ kabbelt meer en brengt de boel weer wat tot rust. 

‘The past increases while the future recedes/Possibilities decreasing while regrets grow on trees’, zingt Smit op die laatste track en precies dat nostalgische sentiment kruipt door de hele plaat heen. Oude liefdes, gemiste kansen, spijt die met de jaren alleen lijkt te groeien. Maar ook, in datzelfde nummer: ‘Balancing an egg on a spoon/Between my teeth, behind a blindfold’. Heb je de coverart al eens goed bekeken? Smit maakte ‘m zelf, en hij zit vol symboliek: het groene gras, de speelse pose en dat ei dus, toepasselijk, want 'je ei kwijt kunnen' is precies waar deze plaat, en deze band, na tien jaar nog steeds om draait. 

Personal Trainer speelt vrijdag 18 september in Carré.