Album van de Week (33): Phoebe Bridgers
De queen of melancholy zet je tranenkraantje weer moeiteloos open
Het fluisterende folkicoon is terug, en met haar derde plaat Lost Weekend serveert ze weer hartverscheurende openhartigheid – ditmaal over het verlies van haar vader, een geklapte verloving en het ongemak van haar eigen roem. En zoals altijd: genoeg voer voor de speurneuzen die elke regel willen ontleden.
Zingt Phoebe Bridgers op ‘Bobby’ over haar nieuwe liefde Bo Burnham? En is dat nou Cameron Winter (verschuild achter alias Son-John Johnson in de credits) die daar meezingt? Is ‘Governor’s Waltz’ een directe verwijzing naar Elliot Smith? Die laatste is in íéder geval een prachtig gearrangeerd gitaarliedje over het uiteenvallen van haar relatie met Paul Mescal en zijn nieuwe liefde Gracie Abrams. ‘And she can pretend to be me/Since she took my place in my bed on that stage.’ Ze verstopte zich in de toiletten van het grote muziekfestival Governor’s Ball in New York, zingt ze, zoals actrice Shelly Duvall dat deed in The Shining om Jack Nicholson te ontlopen.
Ouch. We kennen Phoebe allang als een songwriter die – vaak op poëtische en soms juist extreem directe wijze – pijnlijke, intieme details op straat gooit. Zo ook op Lost Weekend. Maar het grote verschil: was ze rond Stranger in the Alps (2017) nog een onbekende, na doorbreekplaat Punisher (2020) en de ultieme girlgroup boygenius is ze uitgegroeid tot een soort popster. Eentje met wereldberoemde lovers, en met een extreem fanatieke fanbase van sad-girl en indiesnobs. Genoeg om ook de Ziggo Dome in een zucht uit te verkopen. Ze worstelt met dat succes, zingt ze op de catchy track ‘Lost Boys’: ‘This machine is killing me/I pretend that it was make-believe’.
Met de opener ‘The Outside’ verwelkomt ze ons direct in haar melancholische, cynische universum: ‘Crying in a suit and tie/But you should see the other guy’ zingt ze over de begrafenis van haar vader, waar ze met een vervreemdende vocoder-stem over een verder kale productie de eenzaamheid schrijnend voelbaar maakt.
Lost Weekend, geproduceerd door Jack Antonoff en folkie Alex G (naast vaste producers Tony Berg en Ethan Gruska), zit vol verstilde momenten, veel meer nog dan haar eerdere werk. Neem ‘Other Plans’, titeltrack ‘Lost Weekend’ (dat opeens openbarst!) en ‘I Can’t Wait’ (met experimentele vocals van klassiek componist Caroline Shaw). Er is bovendien ruimte voor abstracte tracks zoals het 55 seconden durende interlude 'Lost Parade', dat net als ‘Liberty Tree’ en 'As Above' de melodie van het oude Punisher-nummer 'Graceland Too' als terugkerend motief door het tweede deel van de plaat weeft.
In 2022 overleed Phoebe’s vader en het verwerken van dit verdriet vormt de rode draad in het album. ‘I can’t imagine you dead/But you are everyday’, zingt ze op de aangrijpende track ‘Still Standing’, en op ‘Never Going Back!’ laat ze een voicemail van haar vader horen, waaruit blijkt dat hun relatie niet altijd even intiem was: ‘Being a rock star takes up a lot of your time, I’m guessing/You’re everywhere, kid/Anyway, give me a call if you get a chance’.
Het vreemde aan het universum van Phoebe Bridgers blijft: ze fluistert je haar geheimen toe, maar laat je nooit écht binnen. Haar stem blijft vrijwel altijd verhuld: gedubbed, onder een laag galm met veel lucht. Op de eennalaatste track ‘As Above’ verdwijnt die ongrijpbaarheid opeens, wanneer de stem zich zonder grootse effecten direct je oor in wurmt. En dat komt keihard binnen.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen