Album van de Week (35): Dahi
Een drukbezette debuutplaat over het opgroeien als Black Boy
Dacoury ‘Dahi’ Natche staat bekend als de man áchter de knoppen, niet ervóór. Als DJ Dahi bouwde hij de beat onder Kendrick Lamars Money Trees, Drakes Worst Behavior, werkte met SZA, Nas, Vampire Weekend, Madonna en zowat iedereen die er in hiphop en R&B toe doet. Nu is het tijd voor zijn eigen werk: na een drietal singles in de afgelopen vijf jaar, komt hij eindelijk met een album.
Black Boy (Alternative), heet Dahi’s debuutalbum, een plaat waar 90's gitaarrock, West-Afrikaanse soul en experimentele hiphop als een collage samensmelten. Twintig jaar lang liet hij anderen schitteren, nu is het éindelijk zijn beurt. Toch doet hij dat met verrassend veel gezelschap: Kendrick Lamar, Childish Gambino, Vince Staples, Moses Sumney, Obongjayar, Fousheé en Ravyn Lenae doen allemaal mee, en dat is nog maar een greep uit de selectie.
Jaloersmakend simpel klinkt zijn aanpak: een paar telefoontjes plegen, dít soort namen aan de haak slaan, samen de studio induiken en spontaniteit haar werk laten doen. Het resultaat? Een verbluffend debuut. Voor hem een ode aan studiosessies van vroeger, ‘music trading cards’ noemt hij het zelf, waar ongedwongen wordt gejamd en iedereen wat van z’n eigen expertise op tafel legt.
En hoe klinkt dat dan? Dahi omschrijft zijn plaat zelf als ‘Black Radiohead’, en dat is precies raak. De producties zijn vrij kaal, experimenteel en gelaagd. De drums van Radiohead’s '15 Step' lijken zomaar zachtjes te zijn overgewaaid naar 'Find Me'. Zet 'm maar eens op: een geweldige track waar Moses Sumney zingt, mét een kleine explosie middenin die je niet ziet aankomen. Of luister naar ‘Who Are You’, de openingstrack van de plaat, en hoor de arpeggio gitaarpartij van ‘Weird Fishes/Arpeggi’ erin terug.
Dahi is een muzikale scrapbooker: hij bewaart ideeën jarenlang, pakt ze op een willekeurig moment weer op en plaatst ze dan in een nieuwe context. Die collage-mentaliteit en jarenlange producerservaring hoor je terug in bijna elke seconde. Het sounddesign schiet alle kanten op, glitchy vs gepolijst: van heldere, intieme vocalen op 'Drowning' tot 'Rest of Your Life', waar Dahi's eigen stem onder een dikke laag autotune en fuzz ver weg blijft van wat menselijk aanvoelt. De gitaar is de rode draad en verbindende factor in Black Boy (Alternative), en niet zomaar: voor Dahi is dit hét universele instrument, iets wat letterlijk elke cultuur wel kent en speelt.
Onder de indrukwekkende gastenlijst schuilt een vrij duidelijk thema: hoe een Black Boy navigeert in een wereld die hem vormt en tegelijk afstraft: ‘The city raised me, the bloodspill changed me/The world blamed me, but you never shamed me’. Hoe ze hun vraag om zorg en aandacht bijna nooit direct stellen, maar wegstoppen achter woede, een verliefdheid, God: ‘If you could reach the top without tears/If you could feel the lord without prayer/Then we're drowning, misguided’, of, in Dahi's geval, een studio vol vrienden die het voor je uitzingen.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen