Album van de Week (31): DOMi & JD BECK
Het virtuoze jazz-duo maakt het de luisteraar niet altijd makkelijk op hun tweede plaat
Het tweede album van child prodigies Domi Louna (26) en JD Beck (23) barst uit z’n voegen van virtuositeit en oog voor detail – en voelt daardoor soms ook duizelingwekkend aan. Zoals ze zelf in één woord samenvatten: chaos.
De Franse toetseniste DOMi verkoos op haar derde (!) de pianotoets al boven het legoblokje, JD Beck was al net zo’n toegewijde drummer, dus was het geen wonder dat deze fusion-jazz-whizkids op amper twintig jaar debuteerden met de weelderige plaat NOT TiGHT (2022) met gastrollen van Herbie Hancock, Snoop Dogg en Mac DeMarco.
Geïnspireerd door hun samenwerking met het Nederlandse Metropole Orkest werkten ze twee jaar obsessief aan een opvolger die het zonder grote namen moest doen, maar wél complexer, orkestraler, magischer, méér moest zijn. Meer van alles: meer stemmen, meer maatwisselingen, meer instrumenten, meer grooves, meer noten per seconde dan een mens eigenlijk zou moeten kunnen verwerken. Nerdy noot voor noot uitgeschreven op de computer, ook dat nog.
Die missie is geslaagd.WHO ASKED? zit vol slimme contrapunten, ingewikkelde polyritmes en speelse sounds. Vrijwel elke stilte wordt opgevuld met een piano- of blazerssolo op het tempo van een espresso-shot te veel, waardoor instrumentale adempauzes als ‘CONCERTiNO’ en ‘EPiLOGUE’ des te welkomer zijn. Ingetogen vocals (een belangrijke referentie was Deerhoof, het doet ook wel wat aan Sufjan Stevens denken) combineren ze met basement-jamsessie-energie, filmmuziek-achtige overgangen en videogame-jingles. Op ‘EXiT’ hoor je dit allemaal tegelijk: een haast wiskundige beat vormt de basis, terwijl zangmelodieën, belletjes en harp er onbevangen overheen dartelen.
Het is duidelijk dat die stapeling van ambities zijn tol eiste: in interviews geven DOMi & JD BECK zelf toe dat ze zichzelf voortdurend blijven ondervragen, wekelijks het gevoel hebben dat het nooit genoeg is, en – hun woorden – ‘dagelijks spijt’ hebben van keuzes die ze daarna weer terugdraaien. Nooit meer willen ze een album op zo’n manier produceren. Tja, geen moment klinkt de plaat als een makkelijk proces, maar dat maakt het resultaat des te knapper. Zoals ze zelf zingen: 'Learning the rules / conscious of the games we play / it's up to you to follow through.’
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen