Album van de Week (2): Sord

Wanneer je je sleutel vijf keer in het sleutelgat moet stoppen voor je hem erin krijgt, weet je zeker dat het een mooie avond was. Zo opent acteur Frank Lammers INSOMNIA, het nieuwe album van Sor. Het is de opvolger van zijn Bae Doven-project, maar wie rekent op meer klassiek-hiphop cross-overs komt bedrogen uit. INSOMNIA staat vol loodzware producties, hallucincatieve trap zoals we die kennen van Amerikanen als Travis Scott en Playboi Carti. Muziek die de schemerzone reflecteert, het gevoel permanent over je slaap heen te zijn.

Ja, sor lijdt aan slapeloosheid, niet zo’n beetje ook. Het werd een paar jaar geleden getriggerd door een conflict waar hij niet te veel over kwijt wil, en sindsdien doolt hij tot het ochtendlicht. Dat levert eerst nog gevoelens van walging en zelfhaat op (met features van Lusho en Kaya Imani), maar gaandeweg de plaat vordert hoor je hoe sor het omarmt en er het beste van maakt. Op tracks als ‘Night Time’ (de hardste banger uit de Nederlandse hiphop in tijden), ‘Hoeveel Is Genoeg’ en ‘Bad fkn Habits’ wentelt sor zich in de verleidingen en de adrenaline van de duistere nacht. ‘BWF’ (Bitches Wanna Fuck) is zelfs een track die erom vraagt om a la ‘N*ggas in Paris’ acht keer achter elkaar gespeeld te worden bij een concert.

Sowieso is dit album gemaakt voor het podium. Dat is logisch als je naar het maakproces kijkt: met ‘trial & error-shows’ probeerde sor het materiaal dat hij vers had gemaakt al uit bij concerten. Wat werkte bleef, wat niet werkte verdween. En kennelijk ziet zijn publiek sor kennelijk graag ‘de stad neuken in alle standjes’. Zo zien we sor op zijn meest macho en rellerig, maar het wordt pas echt interessant als de duistere gedachten door het feestgedruis heen breken. ‘Can’t sleep, you’re not alone’, klinkt de herhaalde geruststelling uit een TED-talk. 

'Hoor ik iets te voelen?', vraagt sor zich op tweederde van de plaat af. Langzaam verdwijnen alle vrienden, de meisjes, de porno, de drank, de randfiguren. De afleiding, de prikkels. ‘Zone’ is eenzaamheid op een wobbly beat. Het album eindigt met ‘Goedemorgen’, dat niet eens ironisch of cynisch klinkt, eerder berustend, een valsige beat als signaal dat het lichaam eindelijk begint toe te geven aan de vermoeidheid. ‘In de ochtend is alles zo prettig. Half vijf en ik zit hier buiten. De zon komt over één uur thuis. Er is niemand, voelt alsof ik vlieg man.’

Check ook de video en Nooit Meer Slapen.