Grote Geelstaart: het absurde in het alledaagse Grote Geelstaart: het absurde in het alledaagse

Een knus interieur, simpele bar, Oud-Zeeuwse foto’s aan de muur: buurthuis De Vroone is er eentje zoals er in vele dorpen en steden te vinden is. Een kneuterige bedoening hier in Kapelle, een klein dorpje onderin Zeeland. Maandagochtend zit hier schildersclub Kraplak, even later keramiekgroep Uit Klei Getrocken, ook de houtsnijclub heeft er een vast plekkie en twee leden van Grote Geelstaart vinden hier hun bijbaantje.

Deze zondag zitten de vijf jongens van de band braaf aan tafel, kopjes koffie voor de neus. Op het eerste oog niets bijzonders, niets verraadt namelijk het type pleurisherrie dat deze jongens maken. Tja.... hoe moet je hun sound noemen? ‘We kijken altijd uit naar de tekstjes op festivalwebsites, van waar ze nu weer mee komen’, vertelt frontman Luuk met een grijns. Vooral die van Best Kept Secret, waar ze komend jaar spelen (‘dat blijft een absolute droom’), valt in de smaak. ‘Alsof Geordie Greep van Black Midi de Talking Heads front: daar kan ik wel mee leven.’

Laten we dan toch maar een poging doen tot duiding: de psychedelische rock van King Gizzard and the Lizard Wizard, de noise rock-chaos die we nu kennen van YHWH Nailgun of Model/Actriz, en de wacky mathrock van een Battles. Voer dat allemaal op tot standje 10 (en voorbij!) en je hebt zo’n beetje Grote Geelstaart. De band bestaat uit Luuk Bosma (vocals, gitaar), Jesper Rottier (gitaar, drums, vocals), Jeppe Rottier (bas), Danny Rottier (synths, saxofoon), en Finley Nijsse (drums, vocals). ‘Ik ben opgegroeid met online muziek ontdekken, dus kan kom je al snel in rare hoekjes terecht’, aldus Luuk. 'Ik weet nog de rabbithole van King Gizzard, die ik via Youtube ontdekte.’ Jeppe: ‘Luuk kwam opeens aanzetten met ‘bm bm bm’ van Black Midi. Ik vond het eerst echt teringherrie, maar een tijdje later begreep ik het’. Jesper, vult grappend aan: ‘Maar bij jou valt het kwartje ook gewoon altijd wat later.’ En die Londense band is een terugkerende factor in het begin van Grote Geelstaart. ‘Black midi was een van de eerste concerten waar we met z’n allen door omver werden geblazen. We zijn in de twee maanden daarna nog vier keer gegaan. Het was het honderd procent waard.’

Het is niet alleen maar moeilijke chaos, de band noemt ook Nick Cave, nátuurlijk Geese, De Kift en zelfs Boudewijn de Groot, als je vraagt naar favoriete artiesten en inspiratie. ‘Ik vind het heel vet als artiesten proberen te experimenteren en iets heel lijps durven neer te zetten. Ook al is het soms dat ik dan denk van: oké, misschien is het wel iets te lijp. Maar vooral compromisloos hun eigen visie erop loslaten.’

De muziek mag dan wel luid en meedogenloos zijn, toch moet er altijd een dansbare kern te vinden zijn. Jeppe: ‘Het is nooit het plan simpelweg te vervreemden.’ Als je niet struikelt over de vreemde maatsoorten tenminste. Toch zit de band zeker geen wiskunde sommen op te lossen. ‘Het is soms wel een beetje puzzelen, maar we doen het eigenlijk puur op gevoel.’ Op wat drumlesjes bij de lokale slagwerkvereniging na, blijkt geen van de jongens serieus muziekles te hebben gehad. Zó technisch is het ook allemaal weer niet, zeggen ze. ‘Het zijn rare maatsoorten, maar als je die eenmaal speelt, dan krijg je vanzelf het gevoel erin. Eigenlijk is een 7/8 niet moeilijker dan een standaard 4/4.’  Al maakt drummer Finley het soms wel bont, grapt Luuk. ‘Die 15/16 was misschien wel iets te veel van het goede.’ Waarop de drummer weer reageert: ‘Als je daar eenmaal een riffje in schrijft, dan speel je het ook zo.’ Laten we het maar op Zeeuwse nuchterheid houden.

Misschien zit er ook wel meer achter die sterke muzikale band: Jeppe en Jesper zijn broers, Danny en Finley dan weer hun neven. Het begon met een dj-projectje (‘vooral veel Yellow Claw en alles van Spinnin’ Records’) toen ze tien waren. ‘Compleet met merch!’, lachen de jongens. Wat jaartjes later ontstond uiteindelijk Grote Geelstaart.. Luuk, een schoolvriend, voegde zich pas later bij de band. ‘Toen ze in een cafeetje ‘The River’ van King Gizzard gingen spelen, riep ik spontaan dat ik die wel mee kon doen.’ En zo geschiedde, die covers evolueerden via jamsessies naar de noisy muziek waar we de band nu van kennen. 

Zeeland is zeker niet de makkelijkste plek om je experimentele rockband te beginnen. Aanvankelijk, in 2022, bestond het publiek uit enkele oude mannen en wat familieleden, en moesten ze het vooral hebben van lokale bandcompetities. Toch had de groep het liever niet anders gezien. ‘Het was in het begin gewoon nog niet zo goed’, lacht Jeppe. ‘Onze stage presence leek ook echt nergens op. Dus het was heel fijn om zoveel podiumervaring op te doen, zonder enige hype of verwachting.’ 

Luuk: ‘Toen we uiteindelijk in de grotere steden gingen spelen, merkten we ook pas hoe goed onze sound eigenlijk werkte, dat hebben in Zeeland nooit zo ervaren. We zijn elke keer weer verbaasd over het publiek dat we aanspreken.’ Zoals we ook al zagen in de Melkweg: zelfs de popgirls gaan er keihard op.

En hun ouders? ‘Die maakten zich vooral zorgen over onze studies, want er ging uiteindelijk enorm veel tijd in de band zitten. Dus dat was regelmatig onderwerp van discussie, maar inmiddels snappen ze het.’ En natuurlijk is moeders de grootste fan! ‘Al vanaf het begin filmt ze elk optreden waar ze bij is.’ Jeppe pakt zijn telefoon erbij en laat een werkelijk enorme galerij aan filmpjes zien. ‘Een hele Grote Geelstaart-database, 876 video’s.’ Of de ouders ook echt van de muziek genieten? Geen idee’, geeft Luuk toe. ‘Ze vinden het denk ik vooral leuk om ons te zien spelen.’ Jeppe voegt toe: ‘Ik speelde altijd keihard mijn muziek door het huis. Mijn moeder kent ook de hele discografie van Black Midi, dus onze ouders zijn wel wat gewend.’

Je zou het aan de muziek niet linken, maar Grote Geelstaart is doordrenkt van de dorpse nuchterheid: van de zondagse maatpakken op het podium tot de bandnaam (een Grote Geelstaart is overigens geen vogel, maar een vis), en natuurlijk de Nederlandse teksten. ‘Alle nummers op onze debuut EP zijn verhalen van een specifiek persoon die ons talloze sterke verhalen heeft verteld. Van Reijnst, niet de echte naam, belichaamt dus dat persoon.’ Zo gaat het manische ‘Spookrijden’ over iemand die gedwongen wordt aan de verkeerde kant van de weg te rijden, en het epische ‘Kranenborg’ over een allesverwoestende brand. ‘We vinden het fascinerend om het absurde in het alledaagse te vinden, dat contrast vinden we heel leuk.’ Zo ook die cover waarop elk nummer wordt belichaamt, met Van Reijnst in het midden. Compleet met de aardappels op tafel kan het niet Hollandser. ‘Geschoten in de eetkamer van onze opa en oma!’

Duwt de band zich echter niet verder in een niche met naast hun luide muziek, ook nog Nederlandse teksten? ‘Die twijfel bestaat zeker. Maar….’, vertelt Danny, ‘we blijven het in het Nederlands doen.’ Luuk, die alle teksten op zich neemt en bovendien filosofie studeert: ‘Ik vind het ook gewoon een mooie taal om verhalen in te vertellen én het past bij de weirdness-factor. We krijgen regelmatig na shows te horen dat mensen de teksten toch niet verstaan.’ Jeppe: ‘Maar ik zal de filosoof nog wel credit geven dat hij goede teksten kan schrijven!’ Dus dan zal dit in het buitenland ook wel werken? ‘We zijn daar zeker mee bezig, maar eerst Nederland nog maar even goed uitdiepen.’ En met hun gig op Noorderslag moet dat zeker goedkomen, als ze de provincie uitkomen tenminste. Halverwege het interview wijst de band er plots op dat de Vlaketunnel afgesloten is. ‘Nu kom je er pas achter wat voor een gat Zeeland is.’

Grote Geelstaart speelt volgende week live op ESNS.