PP23: The Black Keys hebben hun glans verloren
Bluesband uit Akron voor het eerst in negen jaar in Europa
Wat zeg je nou, hebben The Black Keys nooit op Pinkpop gespeeld? Dat lijkt me toch een één op één match? Oh wow, ze zijn sinds 2014 helemaal niet meer in Europa geweest? Hoe zit dat dan? Ok, even vanaf het begin: Dan Auerbach en Patrick Carney begonnen begin zero’s een bluesrockduo à la The White Stripes (tot grote irritatie van Jack White), maar braken door toen producer Dangermouse ze aan een breder geluidpalet hielp. Ze scoorden radiohits en headlinespots… en toen was het ineens voorbij. Een Europese tour in 2015 werd geschrapt omdat Carney een blessure aan zijn schouder had, vervolgens boterde het niet meer tussen de twee en gooiden ze de handdoek.
Nu zijn ze terug, eigenlijk al vier jaar, met twee albums en een coverplaat, maar nu ook op het podium. Die laatste twee albums kent eerlijk gezegd niemand hier en de band slaat ze zelf ook het liefst over (slechts twee matige songs in de totale set). The Black Keys is vanavond een trip down memory lane. Nou groef het duo natuurlijk altijd al in het muziekverleden (Auerbach is een erkend digger), maar in hun beste dagen slaagden The Black Keys erin blues weer cool te maken. Voorwaar geen makkelijke taak. Die glans heeft het duo (live bijgestaan door drie tourmuzikanten) niet meer echt. Auerbach is nog altijd een uitstekende gitarist, dat wel, en de schouder van Carney doet het ook weer. Met name de songs van Brothers, El Camino en Turn Blue zijn nog altijd sterk, maar de urgentie spat er bepaald niet vanaf.
HET MOMENT:
Iets te ver op het veld zitten vier mannen met een lauwe baco na te bespreken wat ze nu toch moeten vinden van dat geruchtmakende optreden van Hollywood Vampires. Wie in hemelsnaam is dat onzalige plan begonnen, hoe laat was het en in welke bar? Dan veren ze op. Auerbach heeft het eerste, rustige gedeelte van ‘Little Black Submarines’ afgesloten en trekt een scheur open (zowel met zijn keel als zijn gitaar) die niet te negeren is. The Black Keys besluit met ‘Lonely Boy’, de meezinger die overal wordt meegegalmd: ‘Oho o o, I’ve got a love that keeps me waiting…’ Ze klokken acht minuten te vroeg uit. Dan wíl je ook niet echt terugkeren.