The Death Letters in het Burgerweeshuis The Death Letters in het Burgerweeshuis

Fris, jong en energiek

, Tekst: Dimitri de Groot / Foto's: Stijn van Baalen

The Death Letters in het Burgerweeshuis

Fris, jong en energiek

Tekst: Dimitri de Groot / Foto's: Stijn van Baalen ,

Talentvol duo laat veelzijdigheid zien in een korte maar krachtige wervelwind.

Fris, jong en energiek

In het intieme café van het Burgerweeshuis te Deventer, vond op 8 april - een druilerige woensdagavond - de performance van twee jonge talentvolle muzikanten plaats. We hebben het hier over Jordi ‘Duende’ Ariza Lora en Victor Brandt uit Dordrecht. Beter bekend als The Death Letters, vernoemd naar een favoriete track van hun bluesheld Song House.
 
Geïnspireerd door bands als The White Stripes, The Black Keys, The Datsuns en bluesgoeroe John Lee Hooker, is de variatie binnen het genre groot. Zelf omschrijven ze de stijl als een mix van rock, blues, hardrock, pop en country.
 
Het eerste album getiteld ‘The Death Letters’ op het Amsterdamse label Cool Buzz is een feit en de band heeft begin dit jaar ook al op Noorderslag gestaan. Tevens zal de formatie op Paaspop te zien zijn. De ontwikkeling van dit duo kent geen grenzen.
 
Onder het genot van een drankje en een beetje hangend aan de bar is het goed vertoeven in het café. De publieke opkomst valt niet tegen.
 
De setlist van de band is uiteraard kort. Volkomen logisch als je nog maar één cd hebt uitgebracht. Door de goede afwisseling van de nummers is het niet een moment saai. Denk hierbij aan een opbouwend nummer als ‘Easy Moments (and) Obsession’, maar ook het bluesy nummer ‘On The Run’.
 
Een boel energie wordt in de nummers gelegd. Tussen de tracks door komen de jongens verlegen over, maar laat ze muziek maken en alles is anders. Even een slokje water en spelen maar. Gitaarsolo’s, lange strakke drumpartijen en veel energie. De gretigheid straalt ervan af en de samenwerking is als een automatisme. Kenmerkend zijn de korte krachtige liedjes van amper twee minuten zoals ‘An Ache In My Brain’ en ‘Il Decay’. Voorts klinken nog de klanken van ‘I’m A Time Bomb’ en het best wel volwassen ‘Schizophrenic’. Het lijkt wel of het duo, respectievelijk 16 en 17 jaar oud, al jaren op de bühne staat.
 
In een totaal tijdsbestek van ruim een uur is het materiaal dan toch op. Resumerend is er sprake geweest van een geconcentreerd optreden waar de vonken van afsloegen. Na de gig verkopen de twee talenten hun eigen cd’s, merchandising doen ze (nog) deels zelf.
 
Indien je de kans krijgt: ga dit zien. Heel laat zal het niet worden. Morgenvroeg wacht school.

nu op 3voor12