Born From Pain schenkt de lokale scene een keihard momentum Born From Pain schenkt de lokale scene een keihard momentum

Wanneer Failed Territory vlak voor zes uur het podium betreedt, hangt er nog een soort voorzichtige spanning in de zaal. Die spanning wordt echter in een paar seconden volledig weggevaagd. De band opent zonder waarschuwing en zonder franje. Het geluid is ruw, soms zelfs onstuimig, maar precies daarin schuilt de kracht. De riffs zijn hoekig en rauw, de drums duwen onophoudelijk door en de vocalen klinken alsof ze rechtstreeks uit de onderbuik komen. Er zit iets ongepolijst in hun sound dat perfect past bij deze avond: geen opsmuk. Het voelt alsof de band nog midden in het ontstaan zit, maar juist daardoor geloofwaardig is. De reactie uit het publiek laat niet op zich wachten. Mensen beginnen te bewegen, voorzichtig eerst, daarna steeds vrijer. Failed Territory brengt de avond op gang en dat is precies wat een openingsact moet doen.

Waar Failed Territory vooral instinctief te werk lijkt te gaan, brengt Brain Damage focus. Hun sound is steviger afgebakend, de riffs strakker, de overgangen preciezer. Invloeden van klassieke hardcore en thrashmetal liggen duidelijk aan de oppervlakte. De nummers beginnen compact, maar er zit veel dynamiek en tempowisselingen in elk nummer. De zang is fel en bijna bijtend en de energie die gegeven wordt slaat ook over op het publiek. De eerste two-steps zijn te zien en er wordt links en rechts al meegezongen. Het is ongepolijst, maar dat hier talent staat is overduidelijk. Met ‘Endless Wars’ en afsluiter ‘Juggernauts’ hebben de jonkies twee potentiële anthems voor de nieuwe generatie hardcore kids uit de regio in handen.

Reverse the Flow brengt een andere dynamiek in de zaal. Waar de vorige bands vooral op brute kracht leunden, kiezen zij voor beweging en interactie. Het begint bijna gemoedelijk: een knuffel met iemand in het publiek, een glimlach richting de voorste rij, maar die ontspanning is van korte duur. Al snel wordt de energie opgevoerd en ontstaat er ruimte voor beweging: van two-steps tot uitbundig mee schreeuwen.

De muziek is groovy en opzwepend, met genoeg kracht om de zaal in beweging te houden, maar we missen het rauwe randje. Toch werkt het: de band weet contact te maken en vast te houden. De zanger zoekt voortdurend het publiek op en trekt mensen letterlijk mee in de nummers. Bij ‘Fuck Your Fashion Scene’ gaat de microfoon de zaal in en wordt het refrein massaal meegebruld en wanneer ‘Live Through the Pain’ wordt ingezet, bereikt de set zijn hoogtepunt. De energie in de zaal piekt, en vooral de leden van Brain Damage laten zich niet onbetuigd en nemen het voortouw in de pit. Even lijkt de scheidslijn tussen band en publiek volledig te verdwijnen. Reverse the Flow levert hiermee een set af die niet draait om perfectie, maar om connectie. Het is muziek die uitnodigt tot meedoen en precies daarom blijft het moment hangen.

Wanneer Lies! het podium betreedt verandert de sfeer onmiddellijk. Er komt een dreigende laag over de eerdere energie. De eerste tonen van ‘No Truth’ zetten de toon: rauw, onverbiddelijk en zonder enige vorm van terughoudendheid. De band jaagt het publiek direct naar voren, alsof er geen ontsnappen mogelijk is. De energie is rauw en onversneden, de agressie voelbaar tot diep in de zaal. Met ‘Blood Money’ wordt het tempo verder opgevoerd. De zang snijdt door de ruimte, fel en compromisloos, terwijl de band strak en meedogenloos doordendert. Het volume staat hoog en het tempo is nog hoger. De intensiteit bereikt een eerste hoogtepunt wanneer de band ‘Hunting Season’ inzet en de eerste diepe “blegh” door de zaal snijdt. ‘War of the Unsung’ volgt daarna als een nietsontziende dreun. Zanger René Smit (een reus van 2 meter) zoekt willekeurig mensen uit in de zaal en schreeuwt zijn vocalen recht in het gezicht. Een imposant, maar toch vriendelijk schouwspel. Een stuk verbroedering, zoals je dat alleen in de hardcorescene ziet. Als afsluiter zorgt ‘Feast Or Venom’ voor een laatste, allesverzengende ontlading. De intro is onheilspellend en de dynamiek in het nummer is afwisselend tot het einde. Het einde is enorm lomp en diep en zorgt nog voor een laatste explosie in de zaal.

Out of the Blue zet vanaf het eerste moment de toon. Met ‘Too Late for Mercy’ openen ze fel en direct, zonder omwegen. De energie is meteen voelbaar en het publiek reageert instinctief. De band klinkt scherp en gefocust, met diepe grunts die moeiteloos door de zaal snijden en een ritmesectie die alles strak bij elkaar houdt. De vaart blijft erin wanneer ‘Pay With Blood’ en ‘Angel’s Curse’ volgen. De grooves zijn zwaar, de riffs hebben een dreigende ondertoon en de band speelt met zichtbaar zelfvertrouwen. Het is duidelijk dat ze gegroeid zijn sinds eerdere optredens; de sound is voller, volwassener en beter uitgebalanceerd. Wanneer ‘Deadbeat’ wordt ingezet barst alles nog één keer los. Het is een overtuigend slot van een set die laat zien hoe ver Out of the Blue is gegroeid: krachtig, samenhangend en met een duidelijk eigen gezicht. De perfecte opwarmer voor de grote finale van deze avond.

Wanneer de eerste tonen van The Golden Earring’s Twilight Zone door Outpoet klinken, is het meteen duidelijk dat dit geen standaard afsluiter van de avond wordt. De zaal staat bomvol. Born From Pain hoeft niets uit te leggen. Het voelt als thuiskomen, maar niet in de comfortabele zin van het woord, maar eerder als terugkeren naar een plek waar nog altijd iets te bewijzen valt. Met ‘Defiance’ en ‘Siege Mentality’ wordt de toon gezet. De band klinkt gefocust, geen opsmuk, geen theatrale gebaren, alleen muziek die staat als een blok beton. De reactie uit de zaal laat weinig ruimte voor twijfel: dit is waarom iedereen vanavond gekomen is. Armen gaan omhoog en er is volop beweging, aangejaagd door de energie van zanger Rob Franssen. De afstand tussen podium en publiek verdwijnt vrijwel volledig. De band klinkt ervaren, beheerst, maar allesbehalve routineus.  Met ‘My War’ krijgt de set een persoonlijker lading. Het nummer voelt als een moment van collectieve herkenning; de zaal zingt mee, niet uit nostalgie, maar uit betrokkenheid. Bij ‘Night Vision’ zien we ook nog de zanger van Out of the Blue op het podium klimmen voor de collab. ‘Antitown’ (het nieuwe volkslied van de Oostelijke Mijnstreek) en ‘True Love’ (de ode aan de streek en Roda JC)  vormen samen een stevig middenstuk waarin de band nog eens benadrukt waar ze voor staat. Richting het einde van de set voeren ‘Above the Law’ en ’Confirmation Bias’ de intensiteit verder op. Het geluid wordt rauwer, de beweging in de zaal heftiger. Bij ‘Black Gold’ en ‘De Letste Sjiech’ (met de geweldige intro en riff) is het publiek volledig mee.  Met ‘Reclaiming the Crown’ en ‘Final Nail’ gaan we helemaal terug naar de beginperiode van de band en sluiten ze de avond af. 

De avond was geen terugblik, maar een momentopname van een scene die leeft, beweegt en zichzelf blijft heruitvinden. De kracht van muziek bij het ombuigen van een negatief imago naar iets positief. Kansen pakken, waar deze jarenlang niet geboden werden. De releaseshow van Siege Mentality was meer dan het zoveelste hardcorefeestje in Heerlen, maar een reünie van oude bekenden en een samenkomst van een nieuwe generatie. Dit momentum is nog lang niet ten einde. MOC is alive and kicking!