Bevrijdingsfestival Groningen: alle recensies Bevrijdingsfestival Groningen: alle recensies

Miss Montreal, Sprokkelhout, Villagers: wat vonden we ervan?

, Tekst: Daan van Boxtel, Petra Huijgen en Tsjomme Dijkstra Foto's: Joséphine Kurvers en Harold Zijp

Bevrijdingsfestival Groningen: alle recensies

Miss Montreal, Sprokkelhout, Villagers: wat vonden we ervan?

Tekst: Daan van Boxtel, Petra Huijgen en Tsjomme Dijkstra Foto's: Joséphine Kurvers en Harold Zijp ,

Op 5 mei 2013 stroomde het Stadspark vol voor het Bevrijdingsfestival. Naast artiesten als Miss Montreal stonden ook Groningse namen op het programma, de zogenaamde Local Heroes. 3voor12 groningen ging op pad om de sfeer van de hele dag in beeld te krijgen.

Mr Richard
Nadat het aanwezige publiek een 'applausje voor de zon' heeft gegeven, is het aan Mr Richard om het Local Heroes podium te openen. Ondanks het vroege tijdstip zit het grasveld halfvol, tot opluchting van de bandleden: "We waren een beetje bang dat er niemand zou zijn op dit tijdstip", geeft frontman Taeke Damstra toe. De folkband speelt mooie luisterliedjes die goed tot hun recht komen in de relaxte sfeer in de vroege middag. Vooral nummers waarin vocaliste Geertje Damstra centraal staat maken indruk, zoals I Am. Wanneer het rumoeriger begint te worden om het podium heen dreigt de band een beetje weg te vallen, maar in het slotnummer September laten ze zien dat ze een groter geluid ook aankunnen. 

Sprokkelhout
De tweede band op het Local Heroes-podium is Sprokkelhout. De leden van Sprokkelhout knallen er flink in. De oorsprong van hun snerende gitaarklanken is zelfs vanaf de Concourslaan, de centrale laan door het park, niet te missen. Hoewel hun experimentele rockmuziek eigenlijk voor een wat verfijnd publiek lijkt te zijn weggelegd, valt die hier ook bij de 'toevallig' toegestroomde festivalbezoekers best in de smaak. En dat is zeker de verdienste van de band, die heeft de nummers voor de korte set goed uitgekozen. Het laatste van de vier nummers eindigt in een lang uitgesponnen instrumenteel spektakel, een mooie finale voor een verder prima verzorgd optreden. Voor de bandleden was de dag waarschijnlijk al goed voordat ze moesten spelen, aangezien de zanger/bassist voor het eerst weer op zijn eigen basgitaar kon spelen. Het instrument was enkele weken geleden verdwenen, maar de band meldt dat het, daags voor dit optreden, gelukkig is teruggevonden.

Miss Montreal
Van de zogenaamde helikopteracts komt dit jaar Sanne Hans, alias Miss Montreal, naar het Bevrijdingsfestival van Groningen om een half uur durend optreden te geven op het hoofdpodium. Ze is dit jaar samen met Dio en Chef'Special ambassadeur van de vrijheid. Voor die gelegenheid zingt Sanne Hans een Nederlandstalig lied ‘over de helden van nu’, die overal op de wereld in oorlogsgebieden vechten voor de vrijheid, ‘en over de helden van vroeger’, van de Tweede Wereldoorlog, haar opa’s. Sanne Hans: “Ik dacht, als ik mijn ambassadeurschap moet vervullen, speel ik een liedje voor mijn opa’s en dan hoop ik dat iedereen luistert.’’ Het liedje is het opvallendste moment in de set. De rest van de speeltijd hebben Hans en haar band voor hun bekende nummers ingeruimd.

Het lukt Sanne Hans tijdens haar optreden niet het publiek in groten getale aan het meezingen te krijgen, hoewel ze dat wel probeert. ‘Als jullie steeds harder zingen, gaat de band steeds harder spelen,’’ zegt Hans op een gegeven moment nog, maar echt beantwoord wordt dat niet. Andersom maakt Hans het publiek enkele keren excuses omdat de band zich zo kort heeft kunnen voorbereiden op dit optreden. Dat laatste is haar door het publiek echter vergeven. Dat is door de zonneschijn allang tevreden gestemd en kan de energie en wilskracht die van het podium komen meer dan waarderen.

Villagers
Voor een overvol grasveld was Villagers om 16:00 uur in een lastige positie. Binnen het wereldje is de Ierse band een grote naam, maar tussen de bekende namen zoals Miss Montreal en de rasperformers zoals Newton Faulkner was de band een vreemde eend in de bijt. Villagers is een band met een bescheiden frontman van weinig woorden: Conor O'Brien. Geen overbodige grapjes of grote verhalen, maar vooral heel veel mooie liedjes. De band maakt muziek voor het luisterpubliek. Ze richten zich tot de mensen die het willen horen, en de aandacht van de zonliefhebbers achterop het grote veld proberen te winnen heeft dan ook geen prioriteit. Daarom was de main stage misschien niet de plek waar de band het beste tot haar recht kwam. De liefhebber die voorin staat wordt echter getrakteerd op een strakke show, met uitschieters als het opzwepende The Waves en het lichtere Nothing Arrived. De mensen die vooraan staan genieten ervan, en de luisteraar op het gras heeft aan een half oor misschien net niet genoeg. 

Newton Faulkner
De goedlachse en eigenzinnige Newton Faulkner betreedt het podium op zijn sokken, die opvallend genoeg allebei een andere kleur hebben. De Engelsman, te herkennen aan zijn rossige lange dreads en zijn baard, staat bekend als eenmansband. Zijn gitaar vormt het hoofdinstrument waarmee hij alles kan, zelfs een beat creëren. Voor de gelegenheid heeft hij een basedrum meegenomen die hij bedient met zijn voet. Faulkner zoekt veel interactie met de bezoekers die niet per se allemaal bekend zijn met zijn muziek. Toch is hij de eerste vandaag die meer mensen naar voren krijgt om mee te klappen en zingen. Faulkner sluit zijn set af met Bohemian Rhapsody van Queen. Erg gewaagd met alleen een gitaar, maar deze talentvolle singer-songwriter komt er mee weg en krijgt iedereen aan het zingen.

Cold War Kids
De indierockers van Cold War Kids zijn een graag geziene gast op festivals. De Amerikanen leveren in Groningen een aardig optreden af. Geleid door een strakke en dominante drum- en baspartij veelvuldig aangevuld met sambaballen en tamboerijnen, staat het in ieder geval als een huis. Zanger Nathan Willett heeft een heel herkenbaar en vrij hoog eigen stemgeluid, hier en daar te vergelijken met Brandon Flowers van The Killers of Ryan Tedder van OneRepublic. Op een enkele doorgewinterde fan na, staan de meeste mensen rustig te kijken naar de verrichtingen op het podium. Het had geen kwaad gekund om een hit als Finally Begin ergens achterin de setlist te spelen. Nu kakt het geheel wat in en is het veel van hetzelfde voor de bezoeker die de band nauwelijks kent.

Blaudzun
Blaudzun is misschien wel de beste soundtrack voor de schemering, zo was 21:15 uur op de mainstage te zien. Wie had daar op dat moment beter kunnen staan? Johannes Sigmond, zoals de artiest eigenlijk heet, vertelt dat het niet veel had gescheeld of hij had er niet gestaan: "De organisatie belde vorige week of ik toch wat nummers voor jullie wilde spelen." Gelukkig maar, want Blaudzun levert een prachtige show af.  Samen beheersen de leden van de band een grote verscheidenheid aan instrumenten, waarmee met gemak een orkest zou kunnen worden gevuld. De show bouwt langzaam naar een climax toe, het bekendste nummer Elephant, waarmee Blaudzun het publiek laat springen in een steeds kouder wordend Stadspark. 

The Opposites
Wat zal de organisatie blij zijn met afsluiter The Opposites. Wat veel acts eerder op de dag ternauwernood voor elkaar kregen, lukt Willy en Big2 al tijdens het eerste nummer: het publiek compleet uit zijn dak laten gaan. Vele jongeren, het zijn vooral tieners en studenten die vooraan staan, zingen mee met bekende liedjes als Slapeloze Nachten, Hey DJ, Dom, Lomp en Famous en Broodje Bakpao. Voor het laatste nummer klimt Sef onverwachts ook nog het podium op. Van links naar rechts, gebroederlijk omarmd of recht op elkaar inspringend, The Opposites krijgen alles voor elkaar bij het publiek. Een beter einde had dit festival niet kunnen hebben.

Tags

nu op 3voor12