Hanneke Dijkstra is sinds anderhalf jaar hoofdprogrammeur bij het Groninger poppodium Simplon. We treffen haar bij haar keurig opgeruimde platenkast, met daarbovenop een kleurrijke bos bloemen. De ster van de middag is echter Kees, een zwarte flatcoated retriever die het 3voor12-bezoek in zijn huiskamer buitengewoon gezellig vindt.

“Wat fijn dat we jou mogen interviewen.”
“Ja hoor,” lacht Hanneke. “Ik praat over niks liever dan platen.”

De eerste plaat

“De eerste plaat die ik heb gekregen is Wishes van Rhodes. Ik was bij zijn show in TivoliVredenburg, een week voor mijn achttiende verjaardag. Ik wilde al heel lang platen sparen, maar ik had geen platenspeler en ik wist niet zo goed waar ik moest beginnen.” Bij die show kocht haar moeder de plaat voor haar. “Ik zei nog: ‘Maar mam, ik heb helemaal geen platenspeler!’ En mijn moeder zei: ‘Dat komt wel goed.’ Op mijn achttiende verjaardag kreeg ik een platenspeler.”

Het werd meteen serieus: “Het is een 3-lp, CD erbij, een dikke spread, én gesigneerd.” Tegenwoordig draait ze ’m minder. “Mijn smaak is veranderd en het aanbod is zo groot.”

© Sandra Stoker / 3voor12 Friesland

Opgegroeid met muziek

Hanneke ging vroeger veel met haar moeder naar concerten en doet dat nog steeds. “Mijn ouders zijn heel muzikaal. Ik heb niet het gevoel dat er altijd muziek aanstond, maar ik ben wel opgegroeid met muziek. Ik luisterde ook gewoon Top 40.”

Behalve Taylor Swift. “Ik ben wel een Swiftie. Dat durf ik pas sinds een jaar of twee toe te geven. Dat was eerder niet cool, nu wel. Toen Taylor Swift 1989 uitbracht, zat Hanneke op de middelbare school. “Ik vond dat een heel goed album, maar ik luisterde toen heel veel indie. Ik zat echt in mijn kennismakingsfase met alternatieve muziek, dus het was niet cool om toe te geven dat je Taylor Swift leuk vond.”

“Ik stond erom bekend dat ik lijstjes had met allemaal bands die ik leuk vond, met zogenaamd obscure bands, die achteraf gezien helemaal niet zo obscuur waren,” lacht ze. “The Kooks, The Wombats.” Ze omschrijft zichzelf als een obsessieve luisteraar. “Als ik een nummer goed vind, kan ik het alleen maar op repeat zetten. Dan laat het me niet los en wordt het mijn persoonlijkheid voor een maand.”

© Sandra Stoker / 3voor12 Friesland

Het album waardoor alles begon

Een belangrijke plek in haar kast is weggelegd voor Tourist History van Two Door Cinema Club. “Dit is het album waardoor ik echt de muziek in wilde gaan. Dit is de reden waarom ik begon met indie te luisteren. Dit is de reden waarom ik doe wat ik nu doe.”

“Wat anderen met One Direction hadden, had ik hiermee. Ik was obsessed.” Ze noemt het zonder twijfel “het beste indie-album ooit gemaakt”. “Alle nummers zijn echt heel goed. Ik ken ze van binnen en van buiten. Hij doet het nog steeds, en ik luister ’m ook nog. En hij is wit, dat vind ik leuk.”

© Sandra Stoker / 3voor12 Friesland

Altijd goed

De plaat die ze altijd kan luisteren is Lost in the Dream van The War on Drugs. “Dit is een klassieker. Ik denk dat mensen dit album over vijftig jaar nog steeds luisteren en mooi vinden.” Het album overschrijdt voor haar alle fases. “Het is wijds geluid, met lange nummers. Het zijn steengoede muzikanten en het luistert heel makkelijk. Ik luister heel veel muziek, maar hier kan ik altijd naar terug.”

Deze moet iedereen luisteren

Over Reservoir van Brown Horse is Hanneke uitgesproken. “Ik steek nergens onder stoelen of banken dat ik hier heel erg fan van ben. Ik heb ze ook uitgenodigd in Simplon en een mailtje naar de boeker gestuurd, ik hoop gauw van ze te horen.”

“Het is een hele jonge band met een doorleefde sound. Een beetje indie, americana, folk.” Ze gebruiken onder andere een accordeon. “Die zijn zelden cool, maar hierin wel. Dat vind ik knap. Ze pompen er albums uit alsof het niks is. Als je me nu vraagt wat mijn favoriete band is: op dit moment is dat deze.”

© Sandra Stoker / 3voor12 Friesland

Taylor Swift op vinyl

In haar kast staan ook platen van Taylor Swift, waaronder Evermore. “Als ze over Taylor Swift mag praten, houdt ze nooit meer op,” roept vriend Arjen vanuit de keuken. “Ik vind niet alles goed,” zegt Hanneke. “Maar haar recentere werk vind ik heel sterk. Dat begon toen ze met The National en Bon Iver werkte op Folklore. Toen dacht ik: ‘Wat doe jij!?’ Zij is gewoon een hele goede songwriter en een fantastische zakenvrouw.”

Ze was ook bij de Eras-tour. “Ik had natuurlijk geen kaarten. Een vriendin belde me wakker en zei: ‘Ga je mee?’ Ik had nog nooit zo’n show gezien. Qua productie is het echt mega. Het is bijna een cult, maar wel op een goede manier. Mensen zijn echt met haar opgegroeid en zien hun levensfases gereflecteerd in haar albums.”

© Sandra Stoker / 3voor12 Friesland

Smaak en programmer

De meest recente plaat die ze kocht is van Baxter Dury. “Veel artiesten omarmen nu live elektronica, met synthesizers en een jaren-80-achtig geluid. Live-elektronica vind ik heel tof. Je merkt dat er een nieuwe generatie artiesten is.”

Simplon heeft ook veel elektronisch programma. “Ik boek kleinere artiesten die voor het eerst een tour doen. Afgelopen jaar heb ik meer live-elektronica geïntroduceerd en dat gaat goed. Daar is echt publiek voor. En hier en daar prop ik er ook een indieband doorheen.”

© Sandra Stoker / 3voor12 Friesland

Spinvis

De meeste platen in haar kast zijn van Spinvis. “Tot grote spijt van mijn vriend,” lacht ze. “Die houdt er niet van, dus ik draai ze vooral als ik alleen thuis ben. Ik vind Spinvis één van de meest innovatieve Nederlandse artiesten. Hij weet zich bij ieder album te vernieuwen.” 

Zijn muziek gaf haar rust. “Tijdens mijn studietijd vond ik dat heel fijn. De wereld in je hoofd kan heel luid zijn. Het voelt veilig. Zijn muziek is als een film waar je naar luistert. Hij is echt een verhalenverteller,” besluit Hanneke. “Net als Taylor Swift.”