Stille Nacht sluit af met ballen Stille Nacht sluit af met ballen

Het festival overdondert het publiek en laat iedereen in stilte genieten

, Daphne Borst, Jens Adam

Stille Nacht sluit af met ballen

Het festival overdondert het publiek en laat iedereen in stilte genieten

Daphne Borst, Jens Adam ,

Op zaterdag 17 december vond in Poppodium Underground het festival Stille Nacht plaats. Stille Nacht is het festival waar artiesten hun mooiste melodieën laten horen en waar het publiek in stilte geniet, althans, dat is de bedoeling. Ook deze editie van Stille Nacht bestaat uit een rustgevende line-up vol artiesten waarvan rustig gezegd kan worden dat ze het publiek zonder moeite stil kregen van bewondering. Op twee artiesten na, die hun publiek met de voetjes van de vloer laten gaan.

Marble Sounds

Deze Belgische act heeft het principe van Stille Nacht goed in de gaten: overdonder je publiek en laat iedereen in stilte genieten. Dat doet de band met hun albums eigenlijk precies zo. Is het erg dat al hun nummers als een exacte kopie van hun albums klinken? Totaal niet, hier krijgt de muziek een gezicht. Het publiek is onder de indruk, al is de zaal maar voor de helft gevuld. De huiskamers en de bar zijn meer in trek tijdens het optreden van Marble Sounds, maar dat is niet erg, want iedereen die wél bij Marble Sounds blijft, heeft een prachtig optreden mogen beleven. 

Point Quiet

Eén van de huiskamers die goed gevuld is tijdens Marble Sounds, is die waarin Point Quiet optreedt. De band bestaat uit diverse muzikanten en de één bespeelt nog meer instrumenten dan de ander. Dit zorgt soms wel voor wat chaos, want door alle aanwezige instrumenten zijn de nummers van Point Quiet bij vlagen een beetje te vol. Het speelplezier spat er echter vanaf en naast hun optreden verkoopt de band vanavond ook nog cd’s, waarvan de opbrengst naar een goed doel gaat. Qua charme wint Point Quiet het in elk geval vanavond, het publiek heeft het dan ook goed naar zijn zin.

Assorted Travellers

Ook Flevoland mag zich laten horen op Stille Nacht, Assorted Travellers heeft vanavond namelijk de reis naar Lelystad gemaakt. De Almeerse delegatie verkondigt Americana Folk te maken en warempel; daarmee zeggen ze niets teveel! Er is niet veel voor nodig voor het publiek om zich in het oude Texas te wanen. Zanger/gitarist Alexander Del Prado is naast ingetogen en overtuigend performer ook een zeer puike verhalenverteller die zijn nummers goed introduceert, waardoor de luisteraar vanaf de eerste noot geboeid zit te luisteren.  Fans van Bob Dylan, Woody Guthrie en The Seeger Sessions kunnen met smart uitkijken naar 10 maart voor de EP release van Assorted Travellers in Stadsschouwburg Almere.  

Benjamin Francis Leftwich

Iemand die wel wat weg heeft van een kickbokser betreedt het podium in de spiegelzaal na de aankondiging van Benjamin Francis Leftwich, maar zodra deze jongen zijn optreden begint is elk rauwe randje verdwenen. Het enige geluid dat we in deze zaal naast zijn muziek horen is dat van verschillende Ooh’s en Aah’s van het publiek. “You guys are probably the most respectful, potentially listening… Stoned crowd I’ve ever seen,” zegt hij halverwege zijn optreden. Dat het publiek met zoveel respect luistert is wel zeker, Benjamin Francis Leftwich vindt keer op keer een perfect evenwicht tussen zijn fragiele, hese stemgeluid en zijn melodieuze, strakke gitaarspel. 

Douwe Bob

Al voor aanvang is het al flink  Douwe bij Bob.  De heer Posthuma is duidelijk een van de publiekstrekkers vanavond en dat veroorzaakt een gezellige drukte voor het hoofdpodium. In plaats van een band is Maurice van Hoek vanavond meegekomen, wat een harmonieus samenspel oplevert. Douwe Bob laat zien en horen waarom hij in 2012 ‘De Beste Singer-songwriter van Nederland’ won.  Hij schrijft dan misschien niet ‘s werelds allerbeste liedjes, hij weet ze wel verdomd goed te brengen. En dat alles met een blik die doet vermoeden dat hij zich afvraagt of hij de verwarming wel heeft uit gedaan toen hij van huis vertrok. Er hangt een onstuimig gemoedelijke sfeer en het publiek wordt oprecht betrokken bij het optreden, waaruit blijkt dat Douwe Bob precies weet wat hij serveert.

Qeaux Qeaux Joans

Een huiskamer die vanavond minder populair is dan Douwe Bob is die waarin Qeaux Qeaux Joans optreedt. Mede daardoor wordt dit één van de meest intieme optredens van Stille Nacht. De zangeres zit in haar eentje achter de piano, voor het eerst in tijden vertelt ze. Dat Qeaux Qeaux Joans al vijf maanden niet heeft opgetreden is echter totaal niet te horen. Haar pianospel klinkt bijzonder, zeker in combinatie met haar volle, rauwe stem. Als ze vraagt of het publiek mee wil zingen met haar nummer Stranger doet iedereen dat. “Magisch hé,” fluistert een grote, stoere kale man tegen een grote, stoere kale man naast hem. En magisch was het.

Amongsters

De enige act die vanavond elektronisch mixt met een band is Amongsters. Hun geluid is dan ook een stuk voller dan het publiek vanavond gewend is, maar dat deert niet want de band staat als een huis. Dat komt ook door het evenwicht dat Amongsters voortdurend vast weet te houden in hun muziek en hoe zuiver deze mix tussen elektronisch en bandgeluid gebracht wordt. Tel daarbij op dat de zaal bomvol enthousiast publiek staat en het optreden is compleet. 

Matt Winson

Deze band, die klinkt alsof ‘ie van één man is, is eigenlijk van een groep jongens. Dat is verrassend, maar als de zanger The River inzet, krijgt het publiek nog een verrassing te verwerken. Want die stem, wat kan die hoog, en wat zuiver ook. Meerstemmig kan de band ook zonder moeite, en waar bij Point Quiet de instrumenten nog weleens tegen elkaar in leken te gaan, is hier alles met elkaar in overeenstemming. Ook met vijf leden weet de band het zacht te houden in de huiskamer, vrijwel moeiteloos speelt Matt Winson een heel publiek onder de indruk. 

Danny Vera

‘Dit is wel erg veel geluid voor een Stille Nacht,’ schiet door vrijwel iedereens gedachten als Danny Vera zijn set begint. Het is geen typische afsluiter voor een festival dat draait om het ‘luisterliedje’ maar na alle gevoelige snaren die er vanavond geraakt zijn mogen er best nog wat ballen getoond worden. Danny Vera is daar de ideale man voor. Het gaat nog altijd om het liedje, alleen brengt Vera dat in de vorm van een stevige bak rock ‘n’ roll. Na de Stille Praght en de gluhwein is het publiek ook toe aan wat stevigere muziek en wordt er volop getwist en geshout in de zaal. Met Folsom Prison Blues als aflsuiter doet Vera dan ook een slimme zet. Waar de band eerst iets te hard leek, lijkt het optreden nu vooral te kort. 

Tags

Nu op 3voor12