Christian Scott zoekt naar balans Christian Scott zoekt naar balans

“Ik wil jazz toegankelijk maken voor een breder publiek”

, Mark Bink

Christian Scott zoekt naar balans

“Ik wil jazz toegankelijk maken voor een breder publiek”

Mark Bink ,

In Amsterdam vind je meer verschillende culturen dan in New York. Muzikanten van over de hele wereld komen naar onze stad om te laten horen wat ze in huis hebben. In de rubriek Mokum Melting Pot aandacht voor een keur aan stijlen, van jazz en funk tot niet-westerse muziek. Dit keer aandacht voor Christian Scott, een van de grote trompettisten van de laatste jaren. Met tien albums en bijna twee decennia aan tourervaring zou je Scott een jazzveteraan kunnen noemen, maar hij is pas 31 jaar en zit nog vol ambitie. Tijdens zijn aanstaande Europese tour presenteert hij een nieuwe band met opvallend veel jong talent. 3voor12amsterdam sprak met hem over zijn nieuwe muzikale ideeën, de samenwerking met zijn vrouw en over zijn rol als bandleider. 7 augustus staat hij in de North Sea Jazz Club.

Ik hoorde dat we je in Europa kunnen verwachten met een nieuwe band.
Dat klopt, maar het is niet een compleet nieuwe groep. Hij bestaat uit twee oude bandleden aangevuld met een aantal jonge muzikale talenten. Een van hen is Corey Fonville, een waanzinnige jonge drummer. Hij heeft ook zijn eigen band, Butcher Brown, die het heel goed doet hier in de V.S. En ik heb nog een andere drummer bij de band gehaald, Joe Dyson jr. Ik ken hem al sinds zijn negende; hij was een van mijn eerste studenten en zat tien jaar in de band van mijn oom Donald Harrison. Hij is nu 25, dus hij begon daar al op zijn vijftiende. Dit zijn wat mij betreft twee van de beste opkomende drummers en ik prijs me gelukkig dat ik ze nu allebei in mijn band heb. Tijdens mijn Europese tour neem ik Corey Fonville mee. Verder heb ik een nieuwe altsaxofonist, 23 jaar oud; Braxton Cook. Deze jongen is niet alleen een geweldige muzikant, hij componeert ook en ik ben ervan overtuigd dat hij de ontwikkeling van de altsaxofoon zal veranderen. Dan is er de benjamin van de band, de negentienjarige fluitiste Elena Pinderhughes. En het laatste nieuwe bandlid is een zangeres: Isadora. Zij is mijn vrouw. Haar stem past perfect bij mijn muziek. De enige twee overgebleven bandleden zijn Lawrence Fields op piano en Kristopher Funn op bas.

Wat heeft je doen besluiten je band te veranderen?
De laatste tijd hoorde ik andere muziek in mijn hoofd en ik wist dat ik daar iets mee moest doen. Verschillende muzikanten uit mijn vorige groep zijn al wat ouder en begonnen hun eigen bands en ik wilde ze niet dwingen mijn muzikale ideeën te blijven volgen. Het is makkelijk om de jonge muzikanten die ik er nu bij heb gehaald onderdeel te laten uitmaken van mijn systeem, omdat ze als tieners kennis maakten met mijn muziek en er mee zijn opgegroeid. Ik kijk er naar uit om samen met hen nieuwe muzikale wegen te ontdekken.

Hoe kwam je op het idee om je vrouw te vragen voor de band?
Het gebeurde gewoon. Ik trad ergens op en ik vroeg haar of ze op het podium wilde komen om een paar standards te zingen. Ik wist altijd al dat ze een geweldige stem heeft en toen ze begon te zingen bleek het heel goed te passen bij onze muziek.

Tot nu toe heb je altijd instrumentale muziek gemaakt. Hoe zijn de reacties in de jazz scene op deze verandering?
Hier in de V.S. kennen veel muzikanten mijn vrouw al als zangeres en singer-songwriter, dus niemand was echt verbaasd. In Europa is zij minder bekend, dus misschien levert dat andere reacties op, maar dat moet nog blijken.

Had je al langer het idee om een zanger of zangeres toe te voegen aan je band, of kwam je pas op dat idee toen je er aan dacht om je vrouw te vragen?
Ik denk al zo’n acht jaar na over een manier om zang te integreren in mijn muziek. Muzikanten die instrumentale muziek maken, raken vaak verstrikt in het idee dat zij zich daartoe moeten beperken. Ik hou van muziek in de brede zin van het woord, niet alleen van instrumentale muziek. Bovendien is de stem een bijzonder krachtig instrument. Het kan op een unieke manier een bepaald gevoel overbrengen, die ik met mijn trompet niet kan evenaren. Mijn vrouw is een ervaren singer-songwriter die met veel artiesten heeft samengewerkt, zoals Kanye West en KRS-One. Ik kan er niet echt de vinger op leggen bij welk genre haar stem thuis hoort en daarom past zij zo goed bij mijn muziek, want die is ook niet te vangen in een hokje. Maar toen ik het idee kreeg haar te vragen voor de band, moest ik natuurlijk nog afwachten of zij er iets voor voelde.

Was je zenuwachtig toen je haar vroeg?
Haha, wel een beetje, eerlijk gezegd.

Komt het idee een nieuwe band te vormen puur voort uit een muzikale motivatie, of is er nog een andere reden?
Waar het mij om gaat is dat jonge mensen die nu naar muziek luisteren, de kans krijgen om mensen te horen spelen van hun eigen generatie. En tegelijkertijd vind ik het belangrijk dat jonge muzikanten een podium krijgen om te laten horen wat ze in huis hebben. In de jazz komen getalenteerde muzikanten soms pas bovendrijven rond hun veertigste en dat vind ik jammer.

Waarom vind je dit zo belangrijk?
Muziek draait om communicatie, het overbrengen van een bepaald gevoel of idee. Jazz bereikt niet vaak een jong publiek, omdat het over het algemeen oudere muzikanten zijn die de podia bezetten. Zij brengen gevoelens en ideeën over die jongeren minder aanspreken, waardoor jongeren wegblijven bij optredens en niet in aanraking komen met jazz. Als je jonge, getalenteerde muzikanten de ruimte geeft, krijgen zij de kans een gevoel over te brengen dat mensen van hun eigen leeftijd aanspreekt en maak je jazz toegankelijk voor een breder publiek.

Hoe ben jij als bandleider?
Een band leiden is erg ingewikkeld. Tot op zekere hoogte vind ik het heel belangrijk dat de muzikanten in mijn band de ruimte voelen om hun creativiteit te uiten. Jazz komt immers voort uit de behoefte aan vrijheid en expressie. Ik zou de plank mis slaan als ik mijn bandleden zou beperken in hun bewegingsruimte. Tegelijkertijd heb ik als muzikant en bandleider meer ervaring dan mijn bandleden. Ik ben 31, maar dankzij mijn ervaring kun je me je beter voorstellen als iemand die tien jaar ouder is. Degene die muzikaal gezien het oudst is, is in het bezit van kennis die de jongere muzikant verder kan helpen en dus is het logisch dat de senior leidt en de junior zich begeleidbaar en leergierig opstelt. Het is mijn taak als bandleider om die jongere muzikant voor te bereiden op het leven in een band en hem zaken te leren die hij nodig heeft om uiteindelijk zelf aan het hoofd van een band te kunnen staan. Ik stel hoge eisen aan mijn muzikanten en soms ben ik heel moeilijk voor ze. Om iets over te kunnen brengen moet het duidelijk zijn wie de baas is. Hoewel we lol hebben binnen de groep en persoonlijke relaties met elkaar aangaan, weet iedereen dat ik dat ben.

Christian Scott live

7 augustus 21:30 uur: North Sea Jazz Club

8 augustus 20:15 uur: Tivoli Vredenburg

9 augustus 20:30 uur: BIRD

Tags

nu op 3voor12