The Haunted Youth: ‘Dit is mijn fucking middelvinger naar de manosphere’

Met de ijzingwekkende schreeuw in ‘in my head’ opent Joachim Liebens, de drijvende kracht achter Belgische shoegazeband The Haunted Youth, de uitverkochte show in Paradiso. ‘I’M BETTER OFF DEAD SOMETIIIIIIMES.’ Een krachtiger begin kan niet: deze schreeuw blijft de hele week in je gehoorschelpen nagalmen. 

Het contrast met een dag later is enorm: ingetogen en met een capuchon op zijn hoofd zit Joachim Liebens nu op zijn stoel. Liebens herinnert zich de opname van die bewuste schreeuw nog goed: ‘Ik nam het thuis op tijdens een random zonnige namiddag,’ vertelt hij. ‘Ik woonde destijds in een buurt met veel gezinnen en jonge kinderen. Het was heel ongemakkelijk om daar zo te staan schreeuwen.’ Dat de buren hem ongetwijfeld hoorden, was bijzaak. ‘Ik voelde gewoon: ik moet dit nú doen.’

© The Haunted Youth

Waar gaat ‘in my head’ over?
‘Voor mij voelt dat nummer als de momenten dat je heel hard probeert om iets te snappen, en you go through it over and over and over, but at the same time you don't have any control. En ik ben door een periode in mijn leven gegaan waarin andere mensen hun acties mij heel fel in mijn kop konden steken. Dat nummer verfilmt eigenlijk hoe dat proces gaat. Ik heb best wel een moeilijke periode gehad en Boys Cry Too was een moment dat ik mezelf terugtrok van alles om mezelf terug te vinden, want ik was echt lost at some point.’

En wat betekent die schreeuw dan?
‘Het is echt een escalering.’

Over zijn moeilijke periodes was Liebens lang erg open, maar nu praat hij liever niet over zijn liefdesverdriet – een groot thema op Boys Cry Too – simpelweg omdat het nog te pijnlijk is. Wanneer zijn heartbreak even boven tafel komt, blijft hij cryptisch: ‘Ik denk dat ik daar in de muziek al genoeg over zeg.’ Bijvoorbeeld in ‘castlevania’, waar hij een relatie beschrijft waarin hij de frustrated angry king speelt die zijn koningin enorm verwent. ‘Dan komt er een of andere prins die de koningin probeert te stelen. En die is makkelijk op alle manieren dat jij moeilijk bent, en dat sluipt in je hoofd.’ Veel woorden hebben we inderdaad niet meer nodig. 

Al die hartzeer resulteert in een meeslepende plaat die naast shoegaze ook poppunk combineert met grunge. In een tijd waarin veel shoegazebands kruisbestuivingen zoeken met hyperpop en elektronica, kijkt Liebens liever terug. ‘I'm a 90's kid, dus ik heb sowieso heel veel nostalgische waarde in dingen die gelijk klinken. Maar tegelijkertijd heb ik heel veel van die dingen pas vrij recent ontdekt. Ik volgde gewoon m’n gut en wilde meegenomen worden door de donkere Nirvana en Alice in Chains-sferen, maar ik wilde ook die generatie eer aan doen en er een evolutie op maken.’

Dat doet hij door middel van andere inspiraties, van SoundCloud-artiesten als Lil Peep (een Amerikaanse emo-trapper die in 2017 is overleden aan een overdosis) en hiphop-duo $uicideboy$ (dat, zoals de naam suggereert, niet over bloemetjes en bijtjes zingt). ‘Hiphop is zo direct, en de cadence en melodielijnen doen me ook heel erg denken aan Blink-182, Green Day en My Chemical Romance, maar ze zijn toch heel anders gebruikt. Ik doe ook veel van dat repetitieve.’

En hoe helpt deze muziek jou als je je slecht voelt?
‘Het geeft je een soundtrack naar je lijden, hoe deprimerend dat ook klinkt. Dat is vaak wat het verschil maakt voor mij. Muziek transporteert je. Als een artiest zich zonder filter uitdrukt en een stukje van jouw verhaal vertelt, voel je direct dat je niet alleen bent. Maar helpen… Ik heb nog nooit advies gehoord in Lil Peep z’n songs. Art isn’t about advice. It’s about the way it feels. Het is een emotionele ontlading.’

Hoop je dat mensen dat ook hebben als ze naar jouw muziek luisteren?
'Ik heb dat altijd een moeilijke vraag gevonden. De ultieme validatie is dat mijn eigen muziek me nog steeds raakt. Je ziet een song van begin tot eind groeien. Normaal is de magie dan wel verdwenen, maar bij nummers als 'deathwish' voel ik het nog steeds. Als ik het live speel, wil ik dat het een collectieve release wordt. Het maakt me niet uit wat men ervan vindt, zolang die energie er maar is. Daar gaat het om.’

Op zijn meest kwetsbare momenten zocht hij hulp op het internet, waar zijn algoritme hem in de hoeken van de vrouwonvriendelijke manosphere stuurde. ‘Als ik de vragen waar ik mee zat intypte op Google of YouTube, de struggles die ik had, dan kwam ik uit bij mensen zoals Andrew Tate. Ik ben intelligent en volwassen genoeg om door zo iemand heen te kijken, maar ik snap ook waarom hij resoneert met zoveel jongens. Die gast reageert en handelt als een klein, onvolwassen jongetje’, stelt hij nuchter. Boys Cry Too is een directe tegenreactie op dat soort toxic retoriek.

© The Haunted Youth

Als een onzekere jongen Boys Cry Too zou opzetten op een kwetsbaar moment, wat hoop je dat hij meekrijgt?
‘Dat het oké is om te accepteren dat je pijn hebt. Werk het niet weg. Just accept that you're vulnerable, even as a guy. And just accept that you need to let it out, that it gets better afterwards. And that there's no shame in that. There's so much strength in being vulnerable. Dat is mijn uiteindelijke antwoord op alles wat ik heb meegemaakt. En dat is mijn fucking middelvinger naar Andrew Tate.’

Is die boodschap ook iets wat je ooit tegen jezelf moest zeggen?
‘Ik heb veel te leren. Ik ben niet perfect. Maar ik wil de persoon zijn die mensen eraan herinnert dat je niet weg moet rennen van je emoties, want dat maakt je slechter. Rijk worden en hangen met OnlyFans-modellen maakt je niet gelukkig. Het doet je niet vergeten dat je meisje je hart heeft gebroken. Juist die pijn aanvaarden, zal je helen. Je kunt immers pas iets repareren als je erkent dat het kapot is. Elke track op het album voelt als een stap die ik moest nemen om de persoon te worden die ik nu ben. Ik ben zo blij, ik voel me zo comfortabel in mijn huid. Ik voel me trots op mezelf.’

© 3voor12

Dat zijn inspiratiebronnen vrijwel allemaal uit de Verenigde Staten komen, is geen toeval. Liebens schreef delen van het album in Los Angeles. ‘Ik wilde uitgedaagd worden en daar voel je je zo klein, dat was precies waar ik behoefte aan had,’ vertelt hij. ‘Ik was gewoon sick of hyper regulated, boring, comfortable Europe. Fuck, I’m still sick of it. Ik mis Texas en LA. Ik wil voor altijd deel uitmaken van de Amerikaanse indie-scene. Het heeft me niet alleen vrienden gebracht, maar ook een familie en het gevoel dat ik ergens bij hoor.’

Tegenwoordig zoekt Liebens de rust op andere plekken. Zijn management beheert zijn social media omdat Instagram te verstikkend werd; nu vult hij zijn tijd met koken. Het geeft hem voldoening en een minder angstig gevoel. Toch schuwt hij de confrontatie op de plaat niet. In ‘deathwish’ zingt hij ongefilterd over zelfbeschadiging:‘I cut my wrist.’ 

Besef je wat dit bij een luisteraar kan opwekken?
‘Ik ben gewoon bezig te vertellen wat er in mij omgaat. Ik ben niet bezig met hoe mensen dat beoordelen: dat is niet aan de artiest om daar rekening mee te houden. Alles heeft tegenwoordig een filter en ik probeer die juist weg te laten. Het is rauw en eerlijk, omdat mijn leven op dat moment simpelweg zo was. Ik ben vooral blij dat ik het nu niet meer doe.’

In ‘falling to pieces’ herhaalt hij slechts één zin: 'Don’t kill yourself, I love you.' Het is de soundtrack van een heel donkere plek, waar hij wenst nooit meer naar terug te keren. ‘Als ik het live speel, ga ik wel even terug naar die momenten, en ik voel dat de band en de mensen in het publiek daar ook allemaal heen gaan. Dus dat is niet enkel ik. Daarna pak ik de regie weer terug en voelt het als een soort overwinning.’

Denk je aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Praat erover. Bel anoniem 0800-0113 of chat via 113.nl. Je bent niet alleen.