Upclose trekt kordaat richting puristentechno

Wat de overwegingen ook zijn, veel bezoekers van Upclose laten zich gewillig in de armen van de technopuristen drijven. Dat klinkt logisch, want Awakenings = techno, maar bij eerdere edities trokken mensen massaal naar de eurodance van DJ Daddy Trance Marlon Hoffstadt, de hardtrance van KI/KI en naar de hardtechno van Azyr. Awakenings moest mee in die nieuwe ontwikkelingen, maar zal nu met goedkeuring zien dat de bezoeker terugkeert of doorgroeit naar de basis. Zaterdag onder andere met de drukbezoekers b2b’s tussen ROD en Sterac en tussen Alarico en Ben Klock op het hoofdpodium, op de twee dag moet je toch vooral in tent 01 zijn.

Het is kwart voor drie ‘s middags, en het festival moet nog serieus gaan beginnen. In de tent klinkt het geluid van een woodblock. Tok tok tok, niet meer dan dat. Dan komt er lichte percussie en een serieuze sub bij. Het is een typische plaat voor Cio D’or, de Berlijnse art diva die de zestig al ruim gepasseerd is en vanmiddag draait met haar jongere protegé Claudio PRC. Ze kijkt er triomfantelijk bij, vanachter haar markanten designerbril. Het zijn twee namen die de meesten hier niets zullen zeggen. Ze kennen elkaar al twintig jaar (sinds de allereerste track die Sardiniër Claudio op MySpace zette). Zij introduceerde hem bij het Duitse label Prologue en hij noemt haar zijn mentor, maar samen draaien deden ze nog nooit. Allebei zijn ze van de geduldige, introverte stijl. Heel langzaam geluidjes erbij, tracks uitkiezen die zo naadloos aan elkaar passen dat je niet eens hoort dat er een nieuwe is... mits ze natuurlijk recht gemixt worden. Dit is best wel een acquired taste, maar Upclose heeft genoeg heads in huis om het tot een vroeg hoogtepunt te maken. Het duo wordt ook wel een beetje geholpen door de regenbui die op het terrein neer dondert, maar dat het al zo vroeg druk is bij behoorlijk trippy techno is een vermelding waard.

Belgisch goudhaantje

De enige andere plek waar het al vroeg druk is ligt er pal naast: het overdekte house-podium waar Rene Wise (gisteren nog goed voor een technoset) open, warmbloedige tracks staat te draaien. De rest van het terrein ligt er nogal treurig bij na die fikse bui rond half drie. Het duurde maar even, maar een blik op je witte schoenen zorgt toch vooral een gevoel van ‘waarom deden we dit ook alweer?’ Even rustig ergens gaan zitten voor de koortsige warmte de hoofden overneemt is er niet bij, en dan ligt het chagrijn op de loer.

Upclose werd drie jaar terug door Awakenings in de markt gezet als nieuw merk, een flinke stap de diepte in vergeleken met het zomerfestival in Hilvarenbeek. Er zijn heel wat spannende acts te vinden, maar de eerste twee edities trok de meute toch vooral naar het hoofdpodium. Dat is nu alles behalve het geval, op het verdrietige af. Op één uitzondering na: het Belgische goudhaantje Pegassi draait samen met de Franse Anetha voor een vol veld. Het heeft officieel een back to back, maar de hoogtepunten in de set zijn steevast Pegassi's eurodance/trance-hits met af en toe een vleugje rave alarm, zoals ‘YoYoYo’, ‘227kg’ en het kersverse, speciaal voor dit weekend gemaakte ‘Upclose’ (dat natuurlijk uitnodigde tot een origineel upclose interview, maar daarover later meer). Pegassi komt net uit Las Vegas, waar hij debuteerde bij Electric Daisy Carnival en daarna nog een paar dagen de stad onveilig maakte. Toch oogt hij fris en energiek, net als de jonge fans vooraan, die een speciaal soort Gen-Z dansje hebben, dat zich het best laat omschrijven als een soort ‘slow motion hakken’. 

Ben UFO en Four Tet hebben hun dag niet

Direct na Pegassi staat een duo gepland dat in menig blokkenschema omcirkeld zal zijn: Four Tet en Ben UFO, twee zeer gewaardeerde dj's die qua uiterlijk in niets lijken op de supersterren die ze wel zijn. Of nou ja, Four Tet heeft wel iemand bij zich om zijn blauwe zeiljackie aan te pakken. Hij seint naar Ben: twee om twee? Een knikje terug. Wie begint, ik? Jij begint. Four Tet trekt nog een gezicht dat zegt: ‘We kunnen dit’, maar vanaf de eerste paar tracks is al duidelijk dat het niet gaat werken vandaag. Four Tet probeert door te pakken op de energieke vibe van Pegassi, maar dan net wat ingewikkelder en wobbly, en dat is duidelijk niet wat men hier wil horen. Een half uur later moet de rookmachine overuren maken om te verbloemen dat het grote veld leeggestroomd is.

Waar ís iedereen dan? Bij de grimmige techno van Setoac Mass en Kamelii op het 360 graden podium 24, met geluid aan alle kanten. Even later is het nog veel drukker bij Colin Benders, die zijn modular voor de gelegenheid vastgeknoopt heeft de synths van Dasha Rush, een ervaren producer met wie hij al eens speelde in een STOOR-sessie op ADE. Ze moeten nu en dan even zoeken naar de balans, maar als die eenmaal gevonden is klimmen de mensen van enthousiasme op het podium.

Vorige week nog speelde Benders op Superbooth in Berlijn samen met The Tunegirl, die nu even verderop staat. The Tunegirl groeide de laatste maanden uit tot een cultfenomeen op Instagram omdat ze eruit ziet als een gepensioneerde bibliothecaresse, maar toch echt een liefde heeft voor ruw geïmproviseerde live-techno. Altijd leuk, artiesten die niet passen in het keurslijf van te hippe, te knappe dj's, en ze kan ook echt wel wat met haar apparaat. Het is redelijk basic, maar zeer fun.

RØDHÅD en Ignez in bloedvorm

De meeste mensen zijn op dat moment weer in tent 01. Eerst bij LSD, een grijze supergroep bestaande uit Luke Slater, Steve Bicknell en Funtion. Hun gezamenlijke muziek is genadeloos intens en klinkt alsof ze simpelweg elk hun eigen set-up volledig los laten gaan. Een driedubbele drop hangt in de lucht, maar de spanning wordt gerekt en gerekt maar nooit echt ingelost. Dit is hoe techno hoort.

Dat geldt nog neer voor RØDHÅD en Ignez, ook al zo'n cross-generationeel duo. RØDHÅD, een ongelooflijk ervaren Duitser met een robuust voorkomen, rossig haar en twee Obelix-waardige vlechten. Nederlander Ignez is nog langer, en bovendien heel smal, ook in zijn gezicht. Samen vormen ze vandaag een onoverwinnelijke techno-machine, waarin de energie voortdurend tegen het plafond klotst, zonder dat na de drops dips komen. De twee zijn vooral in de weer met percussie en dissonante geluiden die rondzoemen, maar soms steekt er heel kort en heel subtiel een trance-achtige melodielijn bovenuit. En steeds weer stuwen ze hem laag voor laag omhoog. Dit is precies de juiste balans tussen de energie die iedereen voelt en de uitdaging die alleen de verfijnde fan herkent. Het is zo'n set waarbij de armen massaal omhoog vliegen, er gefloten en gejoeld wordt in de opbouwfase, een set waardoor je even vergeet dat er nog meer te doen is. Een Spaanse vrouw staat met een ultieme glimlach haar verbijstering over deze set te verwerken. Dit is net zo'n monumentale set als de terugkeer van Sandwell District op Draaimolen, een optreden waar nog lang over nagepraat gaat worden.

Je zou zelfs kunnen stellen: het beste is nu geweest, weg gaan. Er zijn opvallend veel mensen die dat doen, onder het motto ‘morgen weer werken’. Ook bij Nina Kraviz is het veld alles behalve vol, dus we wandelen rustig verder. Even langs Spekki Webu, JEANS en Woody92 dan maar, waar het duister inmiddels over het vierkante podium getrokken is. Het baadt in paars en rood licht, met af en toe fel gele flashes. Het trio beste vrienden staat hier op een eilandje te draaien, zoals ze dat ook zijn binnen de Nederlandse technoscene, met hun hypernerveuze, trippy stijl. Deze drie zijn zeker geen pleasers, ze laten hun tracks in loops glijden en vragen je geduld. De geluidjes en bliepjes in hun tracks klinken meer als stabs dan als volgroeide patronen, als een soort muzikale stroomstootjes. Het is er druk genoeg om nog even wild en diep af te dansen, maar verder loopt het terrein opvallend hard leeg. Soms ontstaat er zo'n vibe waarbij niemand denkt aan naar huis gaan, maar dat is vandaag zeker niet het geval. 

In het house-hoekje is het inmiddels al een tijdje rustig, vanaf het stijlvolle duo Doudou MD en Jennifer Loveless, en bij afsluiter Dj Sweet6teen is dat niet anders. Er staat misschien nog vijftig man in de tent. En toch… toch is dit een hele aangename plek om te eindigen. Dj Sweet6teen draait van die houseplaten die vaak niet meer zijn dan een elastieken baslijn en zwaar verfrommelde vocalen, veelal terug naar de minimal en microhouse tijd zo rond 2007/2008. De weinige mensen die er staan gaan ervoor, met af en toe zelfs gejoel van helemaal achter. Het voelt hier alsof de after al begonnen is. De comedown is bij deze dame in goede handen.

Toch mag Awakenings zich achter de oren krabben na deze editie. Er stond een fonkelend programma vol spannende combinaties, maar het voelde op deze zondag toch echt te rustig, en met name op het hoofdpodium wilde maar weinig echt goed vallen. Dat komt natuurlijk door het vuile weer, dat de aanblik van een halfleeg terrein vol modder niet bepaald aanlokkelijk maakt. Maar het komt vooral - en dat moet de programmeurs goed doen - omdat de echte pure techno terrein terug aan het winnen is. Mooi zo.