Collectief loslaten bij Tame Impala in Ziggo Dome

Spelen ze nou een korte versie? Of toch niet? We zijn een minuut of vier bezig in Ziggo Dome en Kevin Parker maakt zijn eerste van vele schijnbewegingen: ‘Apocalyps Dreams’ lijkt ten einde met een black-out van een fractie van een seconde. Dan trekt de band de song volledig open met de klassieke Tame Impala truc: een phaser-effect dat het slow motion gevoel versterkt, terwijl de zaal plots fel verlicht is door witte, blauwe en roze lasers. We have a lift-off.

Er zullen heel wat Tame Impala fans met gematigde verwachtingen naar Ziggo Dome afgereisd zijn. Een halfjaar geleden verscheen Deadbeat, het vijfde album van het psychpopgenie uit Australië (wist je dat Tame Impala eigenlijk één guy is?!). Het is, nou ja, nogal underwhelming. Een paar prima singles, een paar minder geslaagde elektronische experimenten, maar de magie van Kevin Parker's Technicolor universum blijft ver weg. Dat zijn we niet van hem gewend: vanaf zijn debuut in 2010 groeide Tame Impala stapsgewijs uit tot een van de grote bands. Dat ziet ook een nieuwe generatie, die vooral aanslaat op derde album Currents, met nummers als ‘Let It Happen’ en ‘The Less I Know The Better’.

De jongste aanwas mag vanavond ervaren hoeveel meer ‘momentjes’ Kevin Parker in zijn songs heeft zitten dan je thuis op de bank of onderweg op je oortjes beseft. En hoe secuur die momenten versterkt worden door een uitmuntende lichtshow. Kevin Parker heeft weleens gezegd dat hij muziek ervaart als kleuren, alsof ie schildert met geluid. Die ervaring krijgt zijn publiek terug in de vorm van op en neer bewegende lichtbalken, een licht-grid met dansende armaturen, en lasers. Je zult ze krijgen ook, die kleuren. Het futuristische arsenaal aan bewegende lichtbalken doet denken aan Parker's Franse vrienden Justice, die een dag voor Ziggo Dome in Parijs nog opdoken om hun collab ‘Neverender’ te spelen.

Collectieve ervaring

In de sterke beginfase blijft nieuweling ‘Loser’ redelijk overeind tussen Slow Rush single ‘Borderline’ en het epos van diezelfde plaat: ‘Breathe Deeper’. Dat heeft al een sterke basis, met een soort elastische disco-bassline, maar gaat nog eens vliegen dankzij opnieuw zo’n epiloog waarin de fonkelende bleeps je om de oren vliegen. 

Tame Impala begon in 2010 als een psychedelisch rockband, maar het geluid werd in de loop der jaren steeds verfijnder en gevarieerder, en dat hoor je in zo'n set van twee uur mooi terug. De deepcut-fans veren vanavond op bij ‘Expectation’ (van het debuut), b-side ‘List Of People (To Try And Forget About)’, Currents-interludes 'Gossip' en 'Nangs'. De old school monsterlijke gitaarriffs van live favoriet ‘Elephant’ werken nog steeds. Het lijkt een simpele song, maar Parker zet een fan vooraan even op zijn plek als die met een kartonnen bordje solliciteert om het nummer mee te mogen spelen. ‘Weet je wel hoe ingewikkeld dat liedje is? Weet je in welke toonsoort het geschreven is? Oh, dat weet je wel. Nou ja, laten we het erop houden dat je meer plezier aan dat nummer beleeft als je daar staat dan hier’. Het is een beetje een gek, en ook wel weer grappig moment, al was het maar omdat vermoedelijk niemand hier in de zaal de complexiteit van Tame Impala's songs onderschat. 

Neem bijvoorbeeld de atypische euforie van ‘Eventually’. Het is een song die op de plaat nog voelt als een ingetogen semi-ballad, maar live als een bizarre meezinger die steeds dieper weg dwarrelt in een soort droomvibe. Wat gebeurt hier nu precies?! Waarom maakt dit nummer nu zoveel energie los, terwijl het zo nog zo ingetogen begon? Dat zit hem in de bedrieglijke manier waarop de band laag op laag toevoegt, en door het ‘loslaten’ in het refrein, dat ineens een collectieve ervaring wordt.

Plaspauze

Juist die magie ontbreekt in de meeste Deadbeat songs, ook vanavond. De succesvolle single ‘Dracula’ is ok, met hoog in de zaal een zon die het dodelijke daglicht op de nachtvlinder schijnt. ‘Now I'm Mr Charisma, fucking Pablo Escobar’, klinkt het. Een zin later beëindigen zijn vriend deze ‘nacht op de verkeerde drugs’: ‘Shut up Kevin, just get in the car.’ Het mierzoete ‘Piece Of Heaven’ is echt mooi, maar wordt toch weggeblazen door de twee oudere supersongs die volgen.

Wie alvast op die setlist gespiekt had wist dat de logische plaspauze zo rond twee derde zit, als Kevin Parker zich naar een b-stage met een tapijt en een stel synthesizers begeeft, waar hij al liggend op zijn rug de richtingloze technotrack ‘Ethereal Connection’ in elkaar zal knutselen. Als die ene vriend die naar de after geen usb meeneemt maar een drumcomputer. Wie had gedacht dat de échte plaspauze precies daarvóór zit, tijdens het instrumentale ‘No Reply’. Maar echt: wie dan het toilet opzoekt loopt op de gang van de Ziggo de echte Kevin Parker tegen het lijf, op weg naar het urinoir. In de zaal wordt ingezoomd op Parker's schoenen, en zijn broekspijpen die er net twee centimeter overheen hangen. Je zou het zomaar op kunnen vatten als een humoristisch antwoord op de matige ontvangst van ‘Deadbeat’. Onder het motto: ‘ga gerust even pissen, doe je ding, dan ga ik even klooien met wat beats.’ 

Dat gezellige vloerkleed past trouwens ook bij de intieme vibe die Tame Impala vanavond neerzet, ook op het grote podium. De band staat niet ver weg op het hoge podium, maar met de punt de zaal in, op de plek waar anderen de golden cirkel neerzetten. Dat zorgt niet alleen voor een veel evenwichtiger verdeling van het publiek op de vloer, maar ook voor het gevoel dat je er bovenop staat, in de studio, op een huisfeestje. En ja, dat kan natuurlijk óók het idee zijn achter die plaspauze.

Ook de manier waarop het speelkwartiertje eindigt is veelzeggend: in de dikke minuut dat ‘Not My World’ in een doodlopende weg eindigt, huppelt Parker terug naar het hoofdpodium, waar de band het weer overneemt (ook allemaal even wezen plassen waarschijnlijk) en de climax van de set inzet, het altijd euforische ‘Let It Happen’. Het ultieme contrast met het freak intermezzo, deze acht minuten klokkende drietrapsraket die de zaal avond aan avond volledig op zijn kop zet. 

Voor de finale bewaart Parker naast sure shot ‘The Less I Know The Better’ ook het nieuwe ‘My Old Ways’, een pakkende oorwurm die vanavond zeker wel wat zieltjes wint. Het is bepaald geen vrolijk nummer, en dat geldt voor heel Deadbeat. In ‘My Old Ways’ zingt Kevin Parker dat hij zich slecht en leeg voelt en vervalt in oude gewoontes. Vanavond op het podium oogt hij alles behalve terneergeslagen. In tegendeel. Alsof hij zijn ‘loser-gevoelens’ toch maar weer mooi van zich afgespeeld heeft. En zo toont Deadbeat toch zijn waarde.