Emvae en Moxes willen gevaarlijk lekker housen

Weet je wat Marciano Slager (Moxes) binnenkort voor een tatoeage laat zetten op zijn arm? 128-132. Want zoals je wel begrijpt: dat is zijn favoriete BPM-bereik. Niet te snel, lekker zwoel, ideaal om sexy op te housen. ‘Hij zweert erbij!’, zegt Mark van Veen (Emvae) lachend. Dus was het even schrikken afgelopen weekend op Upclose, toen de dj voor hen afsloot op 146 BPM.

Poe, wat ga je dan doen?

Toch maar gewoon het tempo omlaag draaien. Met het gevaar dat elke plaat zo soft en snotterig klinkt als een gepocheerd eitje, en het publiek en masse afhaakt. Moxes: ‘We wilden lekker rollen. Geen handjes in de lucht-muziek. Af en toe een euforisch momentje tussendoor, een vocaaltje erin, maar verder alleen maar RENGE-DENGE-DENGE-DENG!’ En verhip, het werkte. ‘Het werd steeds voller en voller en voller, op het einde van onze set was het ramvol. We hadden ze gewoon bij de ballen. Als ik het een cijfer moet geven? Een 9! Het was één groot feest met z’n allen.’ Emvae knipoogt: ‘Ja, ik zat ook aan een 8,5 a 9 te denken.’

De ultieme sidequest

Die twee gaan heel erg lekker. Moxes werd vorig jaar door de Nederlandse dance-wereld verkozen tot de meest talentvolle dj van het moment, Emvae belandde daar net onder. En hoewel ze ook afzonderlijke dj-carrières hebben, staan ze vaker samen dan afzonderlijk in de booth. En als ze dan plaatsnemen achter drie CDJ3000’s en een V10-mixer? We willen het niet al te zeer oppompen, maar dan gebeurt er iets magisch.

Waar dat precies aan ligt? Ja, dan moeten we toch terug naar het moment dat ze elkaar voor het eerst ontmoetten, analyseert Emvae. Het jaar is 2019. Emvae was een gesjeesde student: hij zat op de Hoge Hotelschool in Leeuwarden, maar één dag voor zijn eerste tentamen was-ie ermee gekapt. Huilend en met hangende pootjes naar z’n ouders gegaan: sorry pap, mam, dit wordt ‘m niet. Tijd voor een tussenjaar in Groningen, als straatverkoper krantenabonnementen slijten en leden werven voor goede doelen.

© Timo Pisart

En dan, zomaar op een avondwandelingetje in z’n uppie door de stad, gebeurt er iets dat bepalend zal blijken voor de rest van zijn leven. Hij wordt zomaar door een onbekende dude (‘Jopie, nu nog altijd een van onze beste vrienden’) van straat geplukt. ‘We gaan met drie vriendengroepen drie dagen lang naar de ratten op een jeugdboerderij. Je kent niemand, maar ik denk dat je het heel leuk zou vinden. Jongen, volgens mij moet jij met ons mee.’ Het idee: dat kamp van groep 8, maar dan de volwassen versie.

Kortom: de ultieme sidequest! Emvae zei ja. En daar ziet Emvae Moxes voor het eerst. ‘In een badjasje, achter de draaitafels.’ Na dat weekend zijn ze direct dikke maten. En zo begint Moxes dj-les te geven aan Emvae. ‘Hij heeft me dat heel goed geleerd, hij deelde allereerst zijn blik op muziek. Niet eerst uitleggen hoe het technisch werkt, maar waarom je met de crowd bezig moet zijn, waaróm je overgangen goed moeten zijn, hoe je ze erbij houdt. Dat was de basis. We staan met dezelfde gedachte in de booth.’ Moxes: ‘Als we samen spelen, heb ik altijd het idee dat we één zijn. We doen hetzelfde, kijken hetzelfde, selecteren praktisch hetzelfde. We nemen het ook niet te serieus. Het moet een speeltuin blijven.’

De levendige Groningse scene

In veel steden is er geen zak te beleven anno 2020, want corona. Maar Groningen? Daar ontstaat een hele, hele levendige scene aan illegale feestorganisaties. Wat ook meespeelt: Wat ook meespeelt: bepaalde middelen zijn nog legaal, en gewoon te bestellen via een webshop voor nog geen tientje, en een dag later ligt het in de brievenbus. Moxes lacht: ‘Dat zorgde voor nogal een drang naar parties. Het was nogal een heftige tijd, iedereen was best wel hard aan het gaan, en het ging altijd maar door en door en door. Vooral tijdens de avondklok ging het “mis”. Niemand mocht naar huis, dus ja… dan bleef je gewoon! We gingen parties organiseren in huizen met meerdere verdiepingen, en meerdere stages. Er zijn zoveel momenten geweest dat de politie aan de deur stond: “Jongens, we begrijpen het, maar please doe wat zachter. Dan mogen jullie gewoon doorgaan.” Nou, top! Bizar dat dat allemaal gewoon kon.’

Bovendien: ideale plekken om je 10.000 uur te maken als dj. Dus post-covid zijn Emvae en Moxes helemaal ready om de clubs op stelten te zetten. Sleutelmomenten zijn de eerste officiële b2b op 1 januari 2024 in OOST. Moxes: ‘En op 10 februari draaiden we samen in nachbar, op uitnodiging van Benwal. Dat was het startpunt van waar we nu zijn.’

© Timo Pisart

En nu, nu zijn ze zo’n beetje overal welkom om het rotsvaste geloof in groovy house te verspreiden: van RAUM tot Shelter, van Thuishaven tot Wildeburg. ‘Die wisselwerking met het publiek’, begint Moxes te kirren, ‘ik word er helemaal gek van, HEERLIJK! Aftasten, af en toe een schop geven.’ Emvae mixt soms wat explosiever: BAM, hier heb je een nieuwe plaat. Moxes vindt het ook lekker om platen 32 bars, 64 bars of nog langer op elkaar te stapelen en in elkaar over te laten lopen. ‘Marineren noem ik dat. Lekker pielen, pielen, koken.’ En waar Moxes wat soulvolle disco-platen heeft, houdt Emvae ook wel van een tech-house-plaat op z’n tijd.

Ze beginnen te lachen. Moxes: ‘We vinden het gevaarlijk leuk, samen.’

Neem afgelopen weekend, ze zijn er nog altijd een beetje brak van. Want nadat ze op Upclose hadden gedraaid, gingen ze nog effe naar de afterparty in BRET. En daarna? Daarna toch nog even naar Mark’s huis. Lekker jointjes rollen, op de bank hangen, de dj-set aan knallen en nog eens platen draaien tot diep in de ochtend.

Moxes grinnikt: ‘Clubben is mijn hele persoonlijkheid! Alles draait erom. Dan zit ik met mijn ijscappuccino op het dakterras een peukie te roken, en dan bellen we elkaar: “Bro, what the fuck is er allemaal gebeurd, man?” Dan zit er een sleutelbos in mijn jas, géén idee van wie. Hahaha.’

Emvae, serieus: ‘Ik heb geen hele moeilijke jeugd gehad, ik had niks te klagen. Maar ik was, eigenlijk zonder reden, een heel onzeker jochie. Heel veel vriendschappen, een groot deel van wie ik nu ben, dat heb ik allemaal op de dansvloer gevonden.’

Moxes: ‘Ik voel me echt heel erg thuis in de club, ik heb het gevoel dat ik iedereen al 100 jaar ken, al ken ik diegene pas een paar seconden. De muziek, al die sidequests in de club, zelfs de katers, ik hou ervan man, van A tot Z.’