Sandrien durft eindelijk haar dromen waar te maken

Nog tien jaar, besloot Sandrien van Rossum (48) in 2023. ‘Nog tien jaar wil ik knallen!’ Haar dromen najagen, alles eruit halen wat er nog in zit. Met haar stevige, meeslepende sound is de Amsterdamse dj al twee decennia een gevestigde naam: als resident bij TrouwAmsterdam heeft ze menig technoliefhebber de ogen geopend met haar pionierende Imprint-nachten, werd vervolgens resident van De School, legde als co-oprichter van IsBurning mede de blauwdruk voor Amsterdamse queerfeesten als Spielraum en draaide ook regelmatig bij internationale kwaliteitsclubs als Berghain en Bassiani. En toch dacht ze: verdomme, er mag nog wel iets gebeuren.

Dus schakelde Sandrien de hulp in van Graciela Velasco, ex-Top Notch en Universal en tegenwoordig haar manager. ‘En toen zijn we hier gaan zitten!’, roept ze joviaal over de thee in haar gezellige studioruimte in het Volkshotel. ‘Graciela vroeg: ‘Waar sta je nu? Waar wil je heen?”’ Ik zei: “Ik word oud, ik wil nog een extra stap maken.” Ik heb nog zoveel dromen, die wil ik niet laten doodbloeden. We hebben een moodboard gemaakt, allerlei doelen uitgesplitst. Eigenlijk is de eerste drie jaar daarvan bijna volledig uitgekomen.'

De doelen die ze zoal mocht afvinken? De marathonafsluiting in Berghain van 01.00 tot 08.00, ‘een enorme eer’ die enkel voor de echte Berghain-veteranen is weggelegd. Op Lowlands draaide ze maandagmorgen de rouwdouwers naar huis, op de felbegeerde closingspot bij de ArmadiLLow. Ze nam een internationale agent in de arm, en draait sindsdien veel meer in het buitenland. ‘Tours door Azië en Australië, dat had ik nog nooit gedaan. Ik houd van reizen, ik geniet daar ENORM van.’ Nog zo’n hoogtepunt: Parallel, een driedaags ‘droomfestival’ in de Spaanse bergen. ‘Diepe techno, elektronica en ambient, en dat onder de sterren. Fantastisch!’

Geweldig vindt ze het, dat die kansen zich nu aandienen. ‘Maar ik geloof ook wel dat de dingen komen wanneer het je tijd is.’

Vandaag is het ook eindelijk tijd voor haar debuutalbum Compass, Sandrien’s allereerste release sinds 2013 (!). ‘Grappig, dat album was eigenlijk geen doel. Vooral: de lol terugkrijgen in het produceren. In het draaien voel ik me een kind, da’s mijn plek om lol te hebben. Maar bij produceren kreeg ik een tijdlang echt hartkloppingen als ik eraan dacht. Ik was mezelf constant aan het vergelijken, regels opleggen: dit mag niet, dat mag niet. Op een gegeven moment kwam het helemaal niet meer. Oké, als ik niks doe, hoef ik ook niet aan mijn verwachtingen te voldoen.’

Het vuur op een lager pitje

Sowieso brandde Sandrien’s vuur een tijdlang op een lager pitje. Dat zat zo: in 2014 had ze de hype aan haar broekriem hangen, als de superhotte resident van Trouw die met haar Imprintfeesten techno naar Amsterdam haalde zoals er eigenlijk eerder niet was. ‘In dat laatste jaar ging Trouw natuurlijk écht vliegen. En toen kwamen de internationale gigs. Tbilisi, Berlijn, Concrete in Parijs. Ik had zo gigantisch veel boekingen, ik ging gewoon door, door, door op adrenaline. Had ik ik vrijdag een gig in Barcelona, dan draaide ik zaterdag gerust drie festivals in Nederland en zondag nóg een set van tien uur.’ Op een dag moest ze draaien in de Elementenstraat in Amsterdam. ‘Ik stond voor de deur. En opeens dacht ik: “Oh mijn god, ik KAN dit niet.” Ik rende naar de wc, moest heel hard huilen en voelde mijn lichaam helemaal niet meer. Heel heftig. Ik heb die gig wel gedaan – ja, ik weet het! Daarna heb ik een jaar niet gedraaid. Ik lag in bed, kon niet opstaan, zo moe was ik.’

De timing voelde wrang. ‘Ik was net up-and-coming, kreeg die trampolinesprong van Trouw. “Als ik nu nee zeg, gaan ze me dan niet meer boeken?” Dan wil je niet zeggen: ik trek dit niet. Dat programmeurs op me wilden wachten, had ik niet gedacht. Maar ze zeiden: “Neem je tijd, we zijn er nog steeds als jij er klaar voor bent.”’

Daarna kreeg ze óók nog een hernia. ‘Dat was zeker ook een teken van mijn lichaam: je bent er nog niet klaar voor.’ En toen ze helemaal ready was om weer in te zetten op haar dromen? Argh, toen kwam óók nog eens die fucking pandemie ertussendoor. ‘Sommige dj’s zeiden: fijn om effe rustig aan te doen. Maar… dat had ik net gedaan.’ `Maar: ‘Hoe kut het allemaal ook was, het was wel een moment om na te denken: Wie ben ik? Hoe ben ik hier gekomen?’

Een vissersdorpje in Spanje

Sinds ze weer doelbewust aan haar carrière werkt, leeft ze dus een stuk bewuster van voorheen. ‘Niet drinken, sporten, de basics. Keuzes maken over welke gigs je doet, hoe laat je er van tevoren bent en wanneer je weer weggaat, hoe je een club binnenkomt. Ik zag mijn lichaam altijd als een voertuig: nu ga ik hierheen, dan daarheen. Ik vergat te luisteren naar mijn gevoel.’ Manager Graciela, die niet alleen haar socials en agenda bewaakt, past in dat plaatje. ‘We hoeven niet zakelijk te denken, de vraag is: “Wat voelt nou goed? Waar word je nou écht blij van?”.’ Nee, dat is zeker niet standaard in deze wereld.’

Een tijdje in het buitenland wonen, bijvoorbeeld. ‘Ik wilde even weg uit Amsterdam, had behoefte aan ruimte, rust, natuur. Ik heb tickets geboekt naar Barcelona, een auto gehuurd en ben wat gaan rondrijden. Ik kwam uit bij een klein vissersdorp tussen Barcelona en Valencia, met de bergen erachter, rijstvelden en het strand. 14.000 mensen, geen stoplicht, je lijkt er altijd achter een tractor te rijden. En er is een prachtig door UNESCO beschermd natuurgebied, met flamingo’s en driehonderd vogels die daar net stopten tijdens hun migratie. Idyllisch. Ik heb meteen een huis geregeld. Ondertussen deed ik gewoon mijn gigs, met de auto naar het vliegveld van Barcelona langs de kust en door de bergen. Nou, dat beviel me heel erg goed. Daar hoefde ik niks van mezelf. Nou, misschien ga ik dan muziek maken. Ik heb een kleine set-up meegenomen, precies goed om dit daar te kunnen doen.'

Vertrouwen in haar eigen kompas

Daar schreef Sandrien ook Compass, het debuutalbum dat haar persoonlijke verhaal vertaalt naar een emotionele spanningsboog die dwars door ambient, elektronica en techno heenloopt. ‘Ik dacht eerst: misschien een EP ofzo. Ik wilde mezelf vooral weer toestaan om mijn gevoel te uiten in de muziek. Ik was altijd bang om mezelf te laten zien in het produceren. Door de therapie kon ik weer bij mijn gevoel komen, daardoor heb ik die angst ook naast me neer kunnen leggen: oké, ik mag mezelf zijn, ik hoef me niet aan allemaal regels te houden, ik hoef niet bang te zijn dat ik word afgewezen, dat mensen een mening hebben over wat ik maak. Dat is het album geworden, dit ben ik.’

Luister maar naar ‘Life’. ‘De allereerste track waarbij ik durfde om op mijn DX7 akkoorden te spelen en een melodie te schrijven. Net als ‘Of Wind, Birds and Water’ is het de vertaling van mijn reis, en de rust die ik voelde in die natuur.’ Heel lief is de albumoutro, met een sample van een piepkleine Sandrien die als 8-jarige op een Casio PT10 zit te pling-plongen. ‘Toen ik in Spanje bezig was, dacht ik: shit, volgens mij ligt er ergens een tape in Nederland! Ik wist: dit MOET erin, dit is het verhaal dat ik wil vertellen. De speelsheid, het kind dat ik weer durf toe te laten. Ik voel veel liefde voor dat meisje als ik hiernaar luister.’

Het is de allereerste release op haar nieuwe label inspi, nog zo’n droom die ze eindelijk in vervulling durft te laten gaan. Het moet een thuisoord worden voor releases in allerlei hoeken, van techno tot house, van ambient tot breakbeat. ‘Ik heb de afgelopen tijd zoveel advies gekregen: als je een label start moet het één genre zijn: enkel house, een sublabel voor dit en dat. Ik heb daar echt té lang over nagedacht. Nu denk ik: gewoon dóén! Als je het niet wilt kopen, dan doe je het niet. Dat maakt me echt geen reet uit!'

Compass is sinds vandaag (9 oktober) te beluisteren op alle streamingsdiensten. Sandrien speelt tijdens Amsterdam Dance Event o.a. bij Vault Sessions in TILLATEC (22 oktober), Phono Lake (23 oktober) en tijdens de weekender van Spielraum (23-25 oktober).