Punkband Dishes debuteert met activistische liefdesliedjes

Het kan geen toeval zijn dat Dishes ontstond tijdens de pandemie, toen touragenda’s leegraakten en zelfs Shireen van Dorp ineens tijd had om iets voor zichzelf te beginnen. De band komt voort uit de Amsterdamse DIY-punkscene, de wereld van kraakpanden, sociale centra en geïmproviseerde podia. Vanuit een infrastructuur die niet draait op subsidieaanvragen of carrièreplanning, maar op vrijwilligers, vriendschappen en een gedeeld idee van hoe je samen iets in stand houdt. Van Dorp is zelf betrokken bij Plantage Dok, een sociale plek in Amsterdam die door de mensen zelf wordt gerund. Wat haar daarin aanspreekt, zegt ze, is dat mensen hun eigen sociale infrastructuur bouwen. ‘En dat je als groep veel meer macht hebt dan dat je denkt.’

Dat zag ze ook toen Dishes in Baskenland speelde, een plek waar die DIY-cultuur nog stevig geworteld is. ‘Een community van mensen die gewoon naar shows komen, ook al hebben ze geen idee wie er speelt. Ze vinden het gewoon belangrijk om samen te komen en iets mee te maken samen.’ Volgens Van Dorp zie je daar nog goed hoe zo’n linksradicale scene zichzelf organiseert. ‘Sociale centra die gerund worden door vrijwilligers bijvoorbeeld.’ Linksradicaal, een term die je eerder uit de mond van een rechtse politicus verwacht, en dan uiteraard als diskwalificatie. Zij pakt de term juist bijna kalm terug. ‘Het is natuurlijk raar dat dingen als zelfredzaamheid en saamhorigheid, als radicaal gezien worden. Die geuzennaam neem ik dan maar.’

Niet geruisloos
Dishes is een activistische band, maar geen luidruchtige. Wie bij kraakpandpunk meteen denkt aan lompe snelheid en geschreeuw, heeft het mis. De liedjes van Dishes zijn melodieus, helder en open, met riffs die blijven hangen en refreinen die eerder aan powerpop doen denken dan aan hardcore. Van Dorp noemt zichzelf ‘echt een melodieënmens’. Ook gitarist Jurre heeft volgens haar een oor voor riffs die de hoekigheid van punk combineren met iets lichts en direct herkenbaars. ‘Het is sowieso punk om in een band te zitten en gewoon je boodschap over het voetlicht te willen brengen,’ zegt ze. ‘De verpakking mag dan anders zijn, de houding is nog steeds dezelfde.’

Shireen van Dorp heeft er zelfeen mooie term voor: ‘activistische liefdesliedjes’. ‘We bezingen de liefde voor het activisme,’ zegt ze. Haar songs gaan over solidariteit, over vluchtelingen, over Palestina, over machtsverhoudingen en over de manier waarop systemen mensen vermorzelen en onzichtbaar proberen te maken. Een van de nummers op de plaat gaat over de Syrische activist Mazen Al Hamada, die na gevangenschap en marteling door het Assad-regime in Nederland terechtkwam. ‘Het Nederlandse vluchtelingensysteem heeft hem vervolgens helemaal kapot gemaakt.’ Al Hamada vertrok in 2020 gedesillusioneerd terug naar Syrië, waar hij direct opgepakt werd en van de aardbodem verdween. Pas in december 2024 werd duidelijk wat er was gebeurd: zijn lichaam werd gevonden in het mortuarium van de beruchte Sednaya-gevangenis, met duidelijke tekenen van marteling. Hij bleek in gevangenschap te zijn vermoord.

Dat zijn de grote verhalen, maar Van Dorp spreekt ook over mental health en seksueel grensoverschrijdend gedrag, thema’s die voor haar persoonlijk zijn en juist daarom moeilijker aan te raken. Muziek verandert de wereld misschien niet meteen, weet ze ook. ‘Helpt het? Weet ik niet. Maar het is een manier om het in elk geval niet geruisloos voorbij te laten gaan.’