Rosalía is goddelijk in de Ziggo Dome

‘Ik ben geen heilige, ik ben gezegend,’ zingt Rosalía. En even later: ‘Mijn christus huilt diamanten.’ We zijn vijf liedjes onderweg in Rosalía's show in de Ziggo Dome, en in haar uppie zingt ze ‘Mio Cristo Piange Diamanti’, een wonderschone Italiaanse ballade over een liefde die het lichamelijke en romantische overstijgt. Een heilige liefde! Vanzelfsprekend gekleed in maagdelijk wit, terwijl het orkest zwelt zwelt en rukt ze de sluier van haar lijf. Dan lijkt ze zelf ook op te stijgen door de emotie.

Daarover gaat LUX, de orkestrale popplaat waarmee Rosalía nu twee avonden op rij de Ziggo Dome uitverkoopt: kunst als manier om dichterbij het goddelijke te komen, om, zoals ze zelf zingt in ‘Divinize’, te ‘vergoddelijken’. En Rosalía is haar eigen kunstobject, dat zien we meteen bij de opkomst: als een museumstuk wordt ze uit een kist gelicht, die uiteenvalt als een gigantisch wit kruis. Zo staat deze show bol van de religieuze symboliek, van engelen en maagden, én van de referenties naar de Klassieke Kunsten, naar de schilderkunst van Degas, Goya en Da Vinci, naar ballet. Boven het podium ook de (soms hilarisch gekunstelde) vertalingen van haar teksten, zoals we dat kennen uit de opera. En dan is er natuurlijk het forse orkest, dat pontificaal in het publiek tussen de Golden Circle en de GA geplaatst (alhoewel je daar in de zaal – helaas! – veel te weinig zicht op hebt).

Verbluffende art direction

© Ravi Smits

Door Rosalía’s spectaculaire AFAS Live-show in 2022 wisten we al dat ze fan is van slimme cameraregistratie en theatrale elementen. Dat zit hier ook in: de art direction van deze show – waarbij ook scenograaf Dennis Vanderbroeck is betrokken – doet er zo mogelijk nog een schepje bovenop.

Het is werkelijk waanzinnig hoe Rosalía allerlei disciplines, van klassiek tot rave, van ballet tot lichtdesign laat samenkomen in deze hyperambitieuze popshow. Neem bijvoorbeeld ‘Berghain’, de meest bombastische track van de setlist. Hoe Rosalía en haar dansers eerst rondzwieren als een bal op een hof, op die Vivaldi-esque strijkers… die vervolgens uiteenspatten in het knallende elektronische outro. De dansers vallen dood neer, herrijzen en beginnen maniakaal te hossen. Zelfs de orkestleden doen mee vanaf hun stoel! En neem ‘CUUUUuuuuuute’, wanneer Rosalía op de B-stage staat onder een brandende speaker die over het publiek heen slingert. Botafumeiro, brandende wierookvaten die de gebeden tot God symboliseren. Maar dan nu op een militante elektronische beat en flikkerende raveswitte strobes, terwijl een LED-podium als een brandend kruis oplicht.

En soms is less ook more: bij het weergaloos gezongen ‘sauvignon blanc’ bijvoorbeeld, wanneer ze bovenop een vleugel zit en een gouden confettiregen over haar heen dwarrelt.

Muzikaal is de barokke pop - met lichte elektronicatouches - van LUX leidend: ze speelt maar liefst 14 liedjes van de plaat. Eentje komt van haar “traditionelere” flamencodebuut Los Ángeles, en dan nog een handjevol hits van MOTOMAMI. Een wereld van verschil met LUX: véél elektronischer, met Zuid-Amerikaanse dansvloermuziek in de hoofdrol. Toch weet ze die liedjes logisch te integreren: vanuit de barokke LUX-ballades van het eerste blok slaat ze via het knaloutro van ‘Berghain’ als palate cleanser een logische brug naar de dansbare reggaeton en bachata van ‘SAOKO’, ‘LA FAMA’ en ‘LA COMBI VERSACE’. Om datzelfde trucje een flink uur later met ‘CUUUUuuuuuute’ dunnetjes te herhalen richting meer feestelijke hits.

Een volvette knipoog

Knap bovendien hoe zo’n conceptuele show, die zulke hoogdravende thema’s tackelt middels de Klassieke Kunsten, tegelijkertijd ook licht en humor bevat. Bijvoorbeeld in de tussenstukjes op de schermen: een stel dansers die schaterend Rosalía imiteren na ‘Mio Cristo’, een biechtsessie waarin Rosalía giebelend een verhaal van een crewlid over een toxic crush aanhoort. En de art direction: na ‘El Redentor’, een bloedserieuze religieuze klaagzang die ze herinterpreteerde op haar debuutalbum, staat Rosalía opeens voor een gouden schilderijframe, met fans op het podium zich aan haar vergapen alsof ze de Mona Lisa is. ‘Can’t take my eyes off of you…’, zingt ze, cheeky glimlachje om de mond. Om vervolgens volvet in de camera te knipogen.

Het plaatst deze soms best hoogdravende show met twee benen op de aarde. Of ehm… in ieder geval met één? Rosalía zet immers toch zeker een stapje richting de hemelpoorten vandaag. ‘Na ‘focu ranni’, wanneer ze als een gevallen engel met warrige vleugels over het podium stuift, opent er opeens een deur achterin de stage. Daar staat ze, in het tegenlicht, de weergaloze ballad ‘Magnolias’ te zingen: ‘God daalt neer en ik stijg op, we ontmoeten elkaar halverwege.’ Om vervolgens in de poort te gaan staan, en zich na één laatste blik op het publiek naar achteren te laten vallen in de leegte. Weergaloos beeld.