Parker Fans parkeert zichzelf op de festivalkaart

Toen de self-proclaimed indieboogieband Parker Fans vorig jaar last minute werd ingevlogen voor een zondagshow op Best Kept Secret, grepen ze die kans zonder twijfel aan. ‘We dachten dat niemand ons zou kennen en hadden lage verwachtingen, maar wel héél veel zin,’ vertelt zanger Kick Kluiving. ‘Het stroomde helemaal vol en dat was gewoon magisch.’ Die onverwachte doorbraak krijgt deze zomer een officieel vervolg. Met hun nieuwe EP Bark! staat Parker Fans opnieuw op Best Kept Secret: dit keer niet als invaller, hun naam staat dit keer gewoon pontificaal op de line-up poster. ‘Dat is echt de show waar we naartoe werken.’

© Iris van Dijk

De band begon als een los zijproject naast andere muzikale bezigheden van Kluiving (Personal Trainer en Teddy’s Hit), bassist Sem Egter de Wissekerke (speelt in Bob uit Zuid) en toetsenist Thomas Geleijnse. Het groeide uit tot een hecht DIY-trio, waarna Kluiving de lastige keuze maakte om zijn succesvolle bands te verlaten voor Parker Fans. ‘While the car keeps right on track, I will quit the band’, zingt-ie daarover in ‘Bark!’. ‘Het is eigenlijk best tekenend: voor de buitenwereld lijkt het mooi en goed, maar soms moet je degene zijn die besluit eruit te stappen.’

Waar breakbeat op hun eerste EP nog de rode draad was, laten ze die op Bark! los. ‘Verano Holandés’ klinkt als synthpop en ‘I’m Your Dog Baby’ heeft een opzwepende piano-house hook. Tegelijk blijft hun herkenbare mix van strakke drum-'n-bass, eighties synths en groovende baslijnen bestaan, vooral op ‘Enemies’, met een cynische knipoog naar het leven tussen werk en weekend. Kluiving legt uit: ‘Mensen met een doordeweekse 9-tot-5-baan zie je in het weekend in de kroeg ineens totaal veranderen, dan komt hun ware aard naar boven. In een eerdere versie van het nummer zongen we ‘shooting heroin’ in het refrein, maar dat hebben we toch maar veranderd. Want heroïne is een beetje uit, toch?’

Met een drukke festivalzomer in het vooruitzicht kiest de band inmiddels bewuster waar ze spelen. ‘We zijn er afgelopen jaar achtergekomen dat Nederland veel grappige festivals heeft. Wij noemden ze ‘klontje-popfestivals’, zoals Preipop en Puddingpop.’ Kleinere festivals in kleinere steden vragen meer overtuigingskracht, volgens Kluiving. ‘Hoewel dat ook heel leuke shows waren, ben je dan constant mensen aan het overtuigen dat ze het leuk moeten vinden. En dat kostte ons zoveel energie dat we nu bewuster kiezen. Op iets als Wilde Weide heb je dat niet nodig, daar gaat het vanzelf. In plaats van twintig minuten lang: ‘Oké jongens, we zijn echt wel een leuke band.’’