Nia Archives omarmt haar cynische bijnaam

Emotional Junglist is geen wraakoefening. Het is een liefdesverklaring aan het genre, en op hetzelfde moment is het ook een afrekening met een jaar waarin ze verliefd werd… en die liefde vervolgens uiteen spatte. ‘Het is vrolijk en verdrietig tegelijk, alle kanten op,’ zegt ze over de plaat. En inderdaad: je hoort junglebreaks die omslaan van uitbundig naar ontroostbaar, soms binnen één nummer. En weer terug.

Nia Archives, geboren als Dehaney Nia Lishahn Hunt in september 1999 in Bradford, groeide vanaf haar zevende op in Leeds. Ze is telg van een derde generatie Windrush-familie: haar oma runde ooit een piratenzender. De jungle zat er dus al vroeg in, lang voordat ze wist dat het een carrière kon worden. Documentaires als Talkin' Headz en All Junglists leerden haar het vak, vooral via vrouwen als Kemistry & Storm en DJ Flight, die in een mannenwereld hun plek moesten veroveren. Net als zijzelf dus.

Ze maakte dit tweede album in ongeveer een jaar tijd. 'Ik wilde voortbouwen op wat ik deed op mijn eerste album, maar het beter doen,' vertelt ze. 'Bij dat eerste album dacht ik niet zo goed na, ik maakte het heel snel. Bij een tweede album moet je meer nadenken over wat je probeert te zeggen.' Zo beland je als het goed is vanzelf een laagje dieper. Die diepere laag zie je terug in het artwork. Nia Archives is er afgebeeld als een schelp. Ruw en hard van buiten, kwetsbaar van binnen. 'Ik kwam op de schelp omdat het voelde als een ruige, harde buitenkant, maar van binnen zit er iets moois,' zegt ze. 'Dit album is: ik die mijn schelp een beetje uit kruip.'

Rihanna's liedje

'Het voelde behoorlijk kwetsbaar om niet meer weg te duiken achter mijn instrumentals,' zegt ze. In het verleden benadrukte ze vooral keer op keer dat ze producer is, niet alleen zangeres. 'Ik denk dat het verwarrend is als je zowel zingt als produceert, mensen willen je dan niet als producer zien. Op mijn vorige projecten heb ik me daarom verstopt achter de productie en mijn stem als een soort extra instrument benaderd.' Op Emotional Junglist laat ze voor het eerst haar verhalen en haar stem echt de ruimte, buiten haar comfortzone.

Niet alles op het album ontstond vanuit die persoonlijke openheid, sommige dingen vielen haar juist per ongeluk toe. 'Danger', de brutale, expliciete track waar ze op blaakt van zelfvertrouwen, schreef ze eigenlijk in een schrijfsessie voor Rihanna. 'Ik denk niet dat ik zoiets had geschreven, of er zelfs aan had gedacht, als het niet in die context was geweest.' Al vrij snel na het schrijven wist ze: dit nummer is van mij, niet van haar. 'Ik voelde al snel dat het niet zou worden uitgebracht, dus ik wilde het gewoon terug.' Rihanna's kamp deed daar soepel over. 'Ze waren heel aardig. Het is van jou, zeiden ze.' De sessie leverde meer op dan één nummer: ze ontmoette er Livy, met wie ze meerdere songs op het album schreef. Beiden komen ze uit Yorkshire, net als haar vaste producer Ethan P. Flynn. 'We voelden meteen een klik.'

Duivelse Keith

Op het podium is Nia Archives een totaal ander type artiest aan het worden. Ze maakte het album met opzet in verschillende bpm's, zodat ze het niet gemakzuchtig kon dj'en. 'Ik heb mezelf gedwongen iets te doen wat ik jarenlang heb uitgesteld,' zegt ze. Inmiddels heeft ze zes shows met een liveband gedaan, compleet met gitarist en toetsenist, terwijl zij zich voor het eerst puur richt op frontvrouw zijn. 'Ik heb me de afgelopen vijf jaar verstopt achter de draaitafels. Het is heel spannend om uit te zoeken wie ik ben als performer, niet alleen als dj.'

Ze kijkt al haar shows terug en vraagt kritiek aan mensen die ze vertrouwt. Haar favoriete optreden van dit jaar was op Sonar Festival in Barcelona. 'Ik had het gevoel dat mensen echt begrepen wat ik probeer te doen.'

Haar grote inspiratiebron als performer is Keith Flint, de duivelse frontman van The Prodigy. 'Ik denk dat hij een van de beste frontmannen ooit was. Zijn energie en eigenzinnigheid op het podium waren zo iconisch en uniek.' Ze hoopt die energie te kunnen kanaliseren naarmate haar zelfvertrouwen groeit, en zette al een kleine stap in die richting: voor de video bij 'There Goes My Head' liet ze zich inspireren door de clip van The Prodigy's 'No Good'. 'Ik hou van The Prodigy, ik zag ze vorig jaar op Glastonbury. Ik refereer graag aan geweldige artiesten en gebruik ze als inspiratiebron.'