My Purse zit achter je aan

‘I leave objects at your door. I leave objects at your door. And when you find them, you'll think of me. Yeah.’ Het klinkt behoorlijk dreigend, en dat is precies de bedoeling van My Purse-frontvrouw Una Jongenelis. In hun tweede single ‘Objects’ verwerkt Una haar eigen, nare ervaringen met een stalker. Maar in plaats van in de slachtofferrol te kruipen, pakt ze de controle op een unieke manier terug: ze kruipt in de huid van de dader. '"Objects” gaat heel erg over iemand eraan proberen te herinneren dat je bestaat’, vertelt ze. ‘Het gaat over een soort entitlement: het idee dat je een reactie zou moeten krijgen op álles wat je naar iemand toe slingert.’ Door de situatie om te draaien en vanuit het perspectief van de stalker te zingen, creëert ze een gezonde afstand tot haar eigen woede. ‘Nu voelt het alsof ik de controle terugpak. Ik verplaats me nu in hem, en het is eigenlijk best wel sneu.’ 

Die eigenzinnige aanpak past perfect bij de identiteit van My Purse. De vierkoppige formatie bestaat uit muzikanten met uiteenlopende achtergronden in de kunst- en muziekscene, bekend van bands als Cardigan Inn en Hondenfokker. Samen brengen ze een sound die barst van de riot grrrl-energie en punky randjes, gedreven door een pure DIY-mentaliteit. ‘Ik zeg altijd dat we een punkband zijn’, legt Una uit. ‘Maar dan zeggen mensen vaak – altijd mannen – dat ze het helemaal geen punk vinden, omdat ze punk associëren met luid lawaai. Voor mij is punk juist een beweging waarin je zelf dingen creëert om een statement te maken.’

Die weigering om in een hokje te passen, zie je ook terug in hun muzikale keuzes. Voordat My Purse haar huidige naam aannam, ging de band door het leven als Saus. Ironisch genoeg, juist omdat ze die typische 'saus-sound' wilden vermijden. ‘Saus staat voor een volle, dichtgeplamuurde sound, zo'n dikke plop’, lacht Una. ‘Dat wilden we totaal niet. Wij zorgen er juist voor dat onze gitaren subtiel in elkaar verweven zitten, in plaats van dat ze over elkaar heen denderen. Het klinkt allemaal wat leger en opener dan veel andere post-punk, waardoor er juist meer ruimte ontstaat voor de inhoud.’