Igor: ‘Wat zijn dromen nog waard als het nachtmerries worden?’

Als je naar de teksten van Igor Herder luistert en kijkt naar deel 1 van zijn videoproject – waarin hij vergeet het gas uit te zetten en de kraan uit te doen – zou je meteen het label ADHD op z’n voorhoofd plakken. Maar zo’n hokjesdenker is hij niet, vertelt-ie. ‘Mijn moeder is psycholoog en moedigde mij nooit aan om een label op te zoeken en juist praktisch te handelen. Ik heb veel mensen ook zien struggelen met die medicatie, dus ik ben eigenlijk wel blij dat ik daar nooit aan ben begonnen. Maar ja, misschien heb ik het wel helemaal niet.’ 

© Raf Lormans

Want als zelfbenoemde ‘monofocuser’ is Igor vaak even flink geobsedeerd door muziek. Zo deed hij tijdens zijn studie op het conservatorium ambitieuze projecten: hij nam zijn muziek met een vijftig-koppig orkest op in Tivoli en het Concertgebouw. ‘Ik heb mezelf wel overwerkt in die periode. Toen dacht ik bij mezelf: wat zijn dromen nog waard als het nachtmerries worden? Ik kwam erachter dat ik niet moet vergeten te waarderen wat ik om me heen heb.’ Door zijn monofocus vergat hij namelijk dingen die er ‘minder’ toe deden. Vaak de saaie taakjes als stofzuigen en administratie, maar ook weleens een verjaardag van een vriend. Met zijn tweede plaat Dingen Die Ik Gauw Vergeet brengt hij een bedankbrief naar zijn naasten: ‘Ik heb ontzettend veel mensen om me heen die, ondanks dat ik vaak dingen vergat, wel zijn gebleven.’ 

Een van die vrienden is Noah, een klasgenoot en violist, waarmee hij in coronatijd zijn debuutplaat Kind Aan Zee maakte. ‘Hij maakte vioollijn, na vioollijn na vioollijn, en uiteindelijk heb je een orkestplaat. En toen stond ik ineens met een vijftig-koppig orkest op het podium.’ Maar Dingen Die Ik Gauw Vergeet ontstond juist achter Igor’s computer, met de samenwerking van drie saxofonisten Diana Dzhabbar, Kika Sprangers en Paul van de Calseijde is de muziek volgens hem ‘vanuit de kern al sterk’. ‘Mijn debuut had het orkest als middelpunt, nu heb ik anders geproduceerd: de instrumentalisten zijn iets later om de hoek komen kijken.’ 

Met poëtische en soms wazige teksten laat hij zich inspireren door onder andere Typhoon en Spinvis. Die laatste heeft hij zelfs weten te strikken voor een rol in deel 2 van zijn videoproject. ‘Ik vind hem zo’n belichaming van dromerigheid’, vertelt-ie. ‘Toen hij een beetje stond te freestylen heb ik hem gevraagd of ik dat in een liedje mocht verwerken.’ En zo is Spinvis te horen op ‘Dingen Mis Met De Auto.’ Hoewel veel lyrics wazigheid ademen, heeft ‘Wil Je Oefenen?’, een funky hiphoptrack met neo-soul invloeden, juist directe teksten over bindingsangst, die iedereen wel zou herkennen. ‘Dat nummer broeit al best lang in mijn hoofd, het is een gesprek tussen mijn 21- en 25-jarige zelf. Ik zag uiteindelijk meer waarde in de verdieping vinden dan altijd maar weer vluchten naar het volgende.’