Coloray danst met zijn eigen dogma

Ruim tien jaar geleden vond Raynor de Groot, aka Coloray, zijn geluk ravend in de Berghain. Tegenwoordig geniet de zanger en producer van kleinere geluksmomenten, zoals de grote kastanjeboom voor zijn raam op de vijfde verdieping: ‘Ik had nooit beseft dat ik die boom eigenlijk echt heel erg mooi vind. Toen ik weer eens in de club stond, merkte ik dat ik andere dingen nu leuker vind. Ik moest ineens accepteren dat ik toch een oude lul aan het worden ben.’ Dat besef markeerde het einde van een turbulente identiteitszoektocht. ‘Maar ik ben nu heel comfortabel met wie ik ben, mijn queer-zijn en wat ik uitstraal. Dat voel je nog niet als je twintig bent, maar als je dan dertig wordt, dan in één keer wel.’

© Kees de Klein

Die transformatie vormt de rode draad op zijn veelzijdige vijfde project DOGMA. De sound schiet alle kanten op: van opzwepende tracks in de sferen van LCD Soundsystem tot diepe, melancholische house. De nummers lopen parallel aan je twintiger jaren waarin je je identiteit ontdekt. Zo is ‘WAITING TO BEGIN’ aan het begin van de plaat volgens Coloray het meest onzekere nummer: een partytrack over de spanning van het clubleven en jong zijn. Met ‘ULTRAVIOLET WILLOWS’ beweegt de plaat zich richting een meer volwassen sfeer. In deze melancholische track reflecteert Coloray op een gemis: ‘Ik heb al heel lang een slechte band met mijn familie. Mijn schoonfamilie werd echt familie, en toen die relatie uitging, voelde ik veel verdriet dat ik een mindere band heb met mijn vader en moeder. Na mijn verhuizing naar Berlijn veranderde mijn betekenis van thuis ook. Hier is dat heel diffuus.’

Hoewel een dogma een overtuiging is die niet ter discussie kan worden gesteld, gebruikt Coloray de term juist om te laten zien dat hij lak heeft aan vaste regeltjes. ‘Het is een tegenstrijdige titel. Ik verhuisde naar Berlijn om absolute vrijheid te voelen, maar kwam er daar achter dat die absolute vrijheid in jezelf zit. Er zijn altijd bepaalde verwachtingen over wie je wel of niet zou moeten zijn. DOGMA staat voor de vrijheid die je pas verdient als je alle verwachtingen los kan laten.’

Als slotakkoord koos Coloray voor een herinterpretatie van Chers wereldhit ‘Believe’. ‘Ik zocht een manier om de pijn en vreugde die in het album zit te omarmen en toen bedacht ik me dat dit het meest absurde, domme, vette queer liedje is dat er is. Het duurde heel lang voordat ik het met het team van Cher kon clearen, maar toen het lukte, voelde het helemaal op z’n plek. Het is eigenlijk een heel melancholisch en verdrietig liedje. De tegenstrijdigheid van lachen wanneer je moet huilen is het allermooiste van het leven.’