Album van de Week (21): Bleachers

Fans die de boel bestormen en spionerende drones boven het altaar: het is niet de gemiddelde start van een huwelijk. Het overkwam Bleachers-frontman Jack Antonoff toen hij trouwde met actrice Margaret Qualley (van The Substance). Op de track ‘dirty wedding dress’ blikt hij er nuchter op terug: ‘So we got married that August. And the neighbors all lost their minds. We had to board up all the windows and shoot out the drones.’ Het bizarre incident drukte hem met de neus op de feiten. De wereld is voor hem vanaf nu simpel in tweeën op te delen: de mensen binnen de muren die echt om hem geven, en de pottenkijkers daarbuiten. ‘Now only my people can see me. Only my people come in. Everybody outside talkin' like they know, but no, they don't know.’

Zulke persoonlijke ontboezemingen horen we vaker van Antonoff, al is dat meestal via de stem van een ander. Want naast frontman van Bleachers is hij natuurlijk een meester-producer. Of het nu gaat om het kwetsbare liefdesverdriet in de megapop van Taylor Swift, de tongue-in-cheek van Sabrina Carpenter of de poëtische hiphop van Kendrick Lamar: overal zitten de vingerafdrukken van deze gigant op. Tel daar zijn verleden bij de band fun. bij op – met wereldhits als ‘We Are Young’ en ‘Some Nights’ – en die dertien (!) Grammy’s voelen volkomen logisch.

Toch noemt hij de nieuwe plaat everyone for ten minutes zijn meest persoonlijke werk tot nu toe. Waar een track als ‘you and forever’ over de pure euforie van de liefde gaat, hoor je elders juist een flinke laag melancholie. Zoals in het breekbare ‘i can’t believe that you’re gone’, waarin de rouw om zijn overleden zusje meteen hoorbaar is. Zodra je de plaat opzet vallen de vergelijkingen met Bruce Springsteen en zijn E-Street Band meteen op. Niet zo gek: beide heren komen uit New Jersey en dragen die roots vol trots uit. In 2020 brachten ze zelfs al samen de single 'Chinatown' uit, en ook nu hoor je die vibe overal terug. Vooral op ‘dirty wedding dress’: gelaagde countrygitaren gecombineerd met sfeervolle saxofoons.

De cirkel is pas écht rond op afsluiter ‘upstairs at els’, waarin Antonoff ons meeneemt naar zijn thuishaven: de Electric Lady Studios in NYC. Dit is de plek waar hij popgeschiedenis schreef én zijn vrouw Margaret ontmoette op het dak. Inmiddels hangt daar een officieel bordje met ‘When you know, you know’ – een directe verwijzing naar zijn eerdere collab genaamd ‘Margaret’ met Lana Del Rey, of zoals hij zelf zingt:‘Next to Lana's plaque and that's a little proof’. Het is typisch Antonoff: een liedje over een gebeurtenis, dat via een omweg weer naar een ánder liedje verwijst. Een heerlijk meta-puzzeltje waar de gemiddelde Swiftie (of Antonoftie!) inmiddels wel raad mee weet.