Holly Humberstone: ‘Ik voel me voor het eerst echt de baas’

Je bent naar Londen verhuisd vanuit het ‘haunted house’ waar je opgroeide.
‘Ja, ik ben een paar jaar geleden verhuisd. Afgelopen mei zijn mijn ouders met pensioen gegaan en gingen mijn ouders kleiner gaan wonen, ergens anders. We zijn steeds heen en weer tussen Londen en de Midlands gegaan om 23 jaar aan verzamelde spullen op te ruimen. Het was best verdrietig, maar verandering is ook nodig om te groeien. Je moet op een gegeven moment volwassen worden, denk ik.’

Hoeveel muziek heb je teruggevonden in dat huis?
‘Heel veel. Natuurlijk al mijn oude cd’s die ik van mijn ouders had ‘geleend’ en waar ik zo zuinig op was. En ook oude notitieboekjes met krabbels en de eerste liedjes die ik ooit schreef. Dat was echt interessant. En verder veel kunst, oude schoolspullen, kleine dingetjes waar ik als kind dol op was, sieraden, mijn oude balletschoenen, boeken… Ik voel me eigenlijk meer mezelf dan ooit na dat proces. Ik heb echt opnieuw ontdekt wie ik in de kern ben. Dat was heel belangrijk. Een bijzondere periode.

Hoe was het om je eerste songteksten terug te zien?
‘Ze waren niet geweldig, hoor. Je kunt ook niet te veel verwachten van een zevenjarige. Maar ik probeerde het tenminste. Je moet veel slechte liedjes schrijven om uiteindelijk songwriter te worden. En dat ik nu muziek mag uitbrengen is heel bijzonder. Ik ben dankbaar voor al die slechte liedjes van vroeger. Sommige waren…’ Ze giechelt. ‘…interessant. Maar die zullen nooit het daglicht zien. Ik schreef toen vooral over schooldrama en jongens. Dus eigenlijk is er niet veel veranderd. Dat is ergens ook wel geruststellend.’

Hoe belangrijk is een plek, zoals je ouderlijk huis, voor jou om muziek te maken?
‘Mijn omgeving inspireert me enorm. Ik schrijf vaak over wat er letterlijk om me heen gebeurt. Ik ben best gevoelig, heb veel empathie, en dat helpt me om liedjes te schrijven voor mezelf en anderen. Ik schrijf over mijn leven als jongvolwassene en probeer de wereld te begrijpen. Het was een belangrijk jaar. Door dit album en het verhuizen heb ik veel over mezelf geleerd. Mijn zussen en ik hebben ook een oud huis in Londen opgeknapt, wat nieuw en best overweldigend was. In de studio voelde ik me voor het eerst ergens echt in controle. Ik weet hoe ik een lied moet schrijven… maar niet hoe ik een vloer moet leggen.’

Misschien word je daar ook beter in. Wat heb je geleerd?
‘Dat het tijd kost en dat je geduld moet hebben. Je maakt fouten en doet dingen in de verkeerde volgorde. Maar het is ook leuk om letterlijk je eigen wereld te bouwen terwijl je een album maakt. Creativiteit komt als je er niet te veel over nadenkt. Je moet het niet forceren. Het moet leuk zijn.’

© Phoebe Fox

Titeltrack 'Cruel World' doet me denken aan Fleetwood Mac.
‘Klopt, ik luister veel naar hen. Hun harmonieën inspireren me enorm. Op dit album heb ik dat meer toegepast. Ik wilde dat het euforisch voelt. Het gaat over verandering, maar ook over liefde. En touren met mijn band is het mooiste wat er is. Daarom klinkt het album ook meer als een bandplaat.’

Je hebt met grote artiesten getourd. Heeft dat invloed gehad op dit album?
‘Ja, ik schreef veel met het idee van grote crowds die meezingen.’

Mensen die hun vuist in de lucht steken!
‘Precies. Muziek verbindt mensen. Dat is het mooiste eraan. Muziek moet een veilige plek zijn. De wereld is best heftig nu, en muziek moet een ontsnapping bieden. Mensen zoeken menselijkheid en echtheid.’

Is er een nummer waar je bang voor bent om te delen?
‘Ja, zeker. Op dit album staat een nummer — het laatste nummer, Beauty Pageant — en dat is denk ik het meest kwetsbare lied dat ik ooit heb geschreven. Het nummer gaat over mijn ervaring als vrouw in deze industrie en in de wereld, en over de onrealistische standaarden die we onszelf opleggen. Ook over hoe we eigenlijk al van jongs af aan tegen elkaar worden uitgespeeld, en dat het tijd kost om dat weer af te leren. Het is dus een kwetsbaar lied, maar ik denk dat het belangrijk is om dat soort dingen te delen. Zeker nu, in een tijd waarin zoveel mensen online bestaan en bevestiging zoeken in likes, volgers of vreemden op het internet — terwijl dat eigenlijk niet de plek is waar die bevestiging vandaan zou moeten komen. Voor mij is het echt een leerproces — ik ben nog steeds aan het leren om die bevestiging van binnenuit te halen. Het is misschien een beetje gênant om toe te geven, maar ik ben ook gewoon een mens. En juist daarom voelt het krachtig om ook de minder mooie, ongemakkelijke gedachten te delen.’

Je doet dit al zes jaar. Hoe is de muziekindustrie in die tijd veranderd?
‘Vooral ikzelf ben veranderd. Ik heb meer controle over mijn werk en werk nu met mensen die ik zelf kies. Het is een echt samenwerkingsproces. En ik voel me voor het eerst echt de ‘baas’ van mijn project.’