BKS26: Jack White heeft de meest meezingbare gitaarriff van deze eeuw

Dat doet hij met een straffe band van drie muzikanten uit zijn thuisstad Detroit, die compact opgesteld staan op een podium dat consequent in blauw licht baadt. Geen gekkigheid, geen kledingwissels, pyro of draaiende decors, enkel muzikantschap. Dat is bij gitarist White zelf natuurlijk ook dik in orde, hij soleert zich een ongeluk, met een instant herkenbaar snerpend geluid, dat matcht met zijn stem. 

Arsenaal hits
Het gekke is: na al die jaren beschikt Jack White helemaal niet over een groot arsenaal hits die zo’n heel mainstage veld kent. En toch weet hij de ogen vrij gemakkelijk op zich gericht te houden, zowel vooraan als ver op het veld. Het eerste half uur speelt hij veel nieuw werk, virtuoos gespeelde bluesrock met solo’s van beurtelings gitaar en orgel. Ouwemannenmuziek, maar wel met stijl gebracht. Dan zet hij White Stripes-klassieker ‘Hotel Yorba’ in, behoorlijk jakkerig gespeeld, '1234 take the elevator'. Veel meer ijver steekt hij even later in ‘Broken Boy Soldier’, het titelnummer van het album waarmee hij in 2006 zijn leven na The White Stripes begon. Na de basic garage sound van het duo dat hem faam gaf, bracht The Raconteurs hem meer rust en ruimte, meer gelaagdheid. En dat is waar White’s hart overduidelijk ligt, getuige ook het zeer overtuigend gespeelde 'Lazaretto' in de finale.

Niets aan kracht ingeboet
Dat zien we ook aan het eind van de set, als de twee grootste hits op het programma staan: ‘Steady As She Goes’, een bluesrocksong met een soort powerpoprefrein. Ook hier neemt White zijn momenten om zich van het publiek af en naar zijn band toe te richten. Haar voor zijn ogen, blik op de snaren, een song waar hij in kan hangen. Hij lijkt het liever te spelen dan het nummer dat iedereen op het veld natuurlijk het liefste hoort, één van de grootste festivalanthems ooit, ‘Seven Nation Army’. Het heeft niets aan kracht ingeboet, en dat weet de man zelf natuurlijk ook. En aangezien Jack White toch eigenlijk meer gitarist dan zanger is, mag hij dit als grootste compliment in zijn zak steken: Seven Nation Army is de meest meezingbare gitaarriff van deze eeuw.

Setlist

1. StIcky Thump
2. That's How I'm Feeling
3. Old Scratch Blues
4. Dollar Bill
5. Love Interruption
6. Hotel Yorba
7. Derecho Demonico
8. Broken Boy Soldier
9. Archbishop Harold Holmes
10. Cannon
11. The Union Forever
12. Fell in Love With a Girl
13. That Black Bat Licorice
14. It's Rough on Rats (If You're Asking)
15. Underground
16. Lazaretto
17. Steady, as She Goes
18. Seven Nation Army