Best Kept Secret 2026: de acht beste acts van de vrijdag

Met Pommelien Thijs, Elmer, Blood Incantation, Mula en Jack White

Redactie 3voor12

13 juni 2026

Wel zo passend: wisselvallig weer op een licht wisselvallige eerste dag van Best Kept Secret 2026. Tussen de buien door zagen we twee Nederlandse acts en een charmante Belgische invalster de show stelen, toch ook een waterig zonnetje en een paar virtuoos solerende gasten.

8. Militarie Gun

Militarie Gun, die naam roept meteen een hoop bloederige associaties op, niet? Sure, maar onder die bravoure schuilt bij frontman Ian Shelton een boodschap over verslaving en depressie. Al snel zet het zestal uit LA de boel in de versnelling. Denk: hardcore-punkrock à la Turnstile meets Guided By Voices. Frontman Ian Shelton stuitert als een bezetene over het podium en krijgt de zaal goed los: de vloer verandert in één grote stuiterballenbak. Zodra de riffs van ‘Ain’t No Flowers’ erin knallen, is er geen veilige plek meer te bekennen in de Casbah. Dat ze ook uit de voeten kunnen met een wat rustiger sound, bewijst hun cover van The Strokes-klassieker ‘You Only Live Once’. Toch doen ze met ‘Kick’ hun naam écht eer aan: ‘If I kicked you in the face, I’m sorry, but I would do it again!' (Marit Rijkeboer)

7. Model/Actriz

‘Wie heeft ons eerder zien spelen? Twintig? Misschien zijn wij wel echt het grootste geheim van dit weekend’, zegt zanger Cole Haden van Model/Actriz vol trots. We hadden de New Yorkers al kunnen zien op Lowlands en Down The Rabbit Hole, en we hadden dus ook al kunnen weten dat Haden graag tussen de mensen is, een kittig zwart diva-handschoentje als een vlaggetje in de lucht zodat we hem een beetje kunnen volgen. Zijn zilveren schoudertasje heeft ie maar even aan de kant gezet. Man, wat schiet hij als een tonijn door het water, razendsnel. Terwijl zijn drummer een staccato ritme aanhoudt en zijn gitarist metaal-achtige geluidsnippers de tent in spuwt, kijkt hij zijn publiek strak in de ogen. Het nette Best Kept Secret publiek heeft inmiddels wel begrepen dat je bij deze band niet met je armen over elkaar aan de rand van de tent moet blijven staan. Dan klimt Haden op de rand van het podium en scandeert als een mantra: ‘I’m addicted to sucking dick!’ Niet bepaald teksten die je gewend bent bij dit type noiserock, en een beetje plat ook wel, maar Haden heeft dan ook meer Freddie Mercury dan Trent Reznor in zich. Zoals we stiekem allemaal wel zouden willen. (Atze de Vrieze)

6. Merol

Halverwege de set van Merol ruikt het zo sterk naar poppers dat ik er een beetje dizzy van word. Gelukkig is daar Merol, die tijdens Mommy iedereen nat spuit met haar moedermelkkanon. Feministisch was ze altijd al, maar deze punky, ultracoole en gedurfde versie van Merol kenden we nog niet. Zo kondigt ze haar nummer over schaamlipcorrecties aan met de woorden: ‘Dit nummer is niet door mij geschreven, maar door mijn binnenste twee schaamlippen.’ Vervolgens paradeert ze met een golf van zelfvertrouwen over het podium. ‘JE KUT IS UITSTEKEND!’ schreeuwt ze, terwijl ze zachtjes over haar behaarde onderbroek wrijft. Of haar feministische boodschap doordringt op deze vrijdagnacht is de vraag. Los van één (door Merol zelf geïnitieerde) korte moshpit blijft het publiek nét iets te dood voor een set die bol staat van rave- en punkenergie. Maar een spectaculaire show is het zeker, en iedereen juicht haar bemoedigend aan als ze een minuut lang met middelvingers omhoog staat na ‘Sorry Lul’. (Lisa Franssen)

5. Jack White

Na al die jaren beschikt Jack White helemaal niet over een groot arsenaal hits die zo’n heel mainstage veld kent. En toch weet hij de ogen vrij gemakkelijk op zich gericht te houden, zowel vooraan als ver op het veld. Het eerste half uur speelt hij veel nieuw werk, virtuoos gespeelde bluesrock met solo’s van beurtelings gitaar en orgel. Ouwemannenmuziek, maar wel met stijl gebracht. Dan zet hij White Stripes-klassieker ‘Hotel Yorba’ in, behoorlijk jakkerig gespeeld. Veel meer ijver steekt hij even later in ‘Broken Boy Soldier’, het titelnummer van het album waarmee hij in 2006 zijn leven na The White Stripes begon. Na de basic garage sound van het duo dat hem faam gaf, bracht The Raconteurs hem meer rust en ruimte, meer gelaagdheid. En dat is waar White’s hart overduidelijk ligt. (Atze de Vrieze)

Lees de hele recensie hier.

4. Pommelien Thijs

Vier uur geleden dacht Pommelien Thijs nog dat ze als BKS-bezoeker op de blubberige camping zou staan... tot Amaarae plotseling cancelde. Pommelien to the rescue! Hoe de Belgische poprockprinses en haar team in vier uur tijd een piekfijne popshow in elkaar hebben geflanst is een raadsel, maar het is ze gelukt (en wisten zelfs MEAU in te vliegen?!). En da's maar goed ook!

Pommelien is op papier eerder een Pinkpop-act dan een Best Kept Secret artiest. Zou zou je zeggen. Maar nee, met bakken charisma, uitstekende liedjes en een stevige rockband windt ze de tent binnen no-time om haar vinger. Komt natuurlijk ook doordat haar poprock-anthems a la Olivia Rodrigo onmiskenbare hits zijn. Dan blijkt dat BKS de tekst van 'Zilver', 'Het Midden' en natuurlijk 'Atlas' prima kan meebrullen. Ik een Pommie, jij een Pommie, iedereen een Pommie! (Bep Leendertse)

3. Blood Incantation

'What does it mean to be human? And the nature of consciousness? The mystery has been revealed by the dance of nature's quiet songs of the birds.' We zijn halverwege Blood Incantation's spectaculaire thema-album Absolute Elsewhere als deze woorden klinken. Links en rechts op het podium staan twee obelisken met mythische tekens erop. We zijn dan al compleet Stargate door, een kosmische trip van ruige death metal riffs, Tangerine Dream's space-kraut en Pink Floyd's epische gitaartapijten. Best Kept Secret heeft zich als het ware laten reinigen om tot de vraag der vragen te komen. Blood Incantation uit Denver Colorado is de hardste band van het festival, en stilaan is de bezoeker wel gewend dat er minimaal één zo'n band tussen zit. Blood Incantation is door de afwisseling van harde en zachte stukken een gateway metalband, maar de échte volgers van de harde muziek staan ook met ontzag te kijken. ‘Could all of this be for nothing? Or is your life part of something?’ Misschien is het een leuk idee als we op die vraag vannacht allemaal eens het antwoord gaan zoeken, want dat is toch wel het best kept secret van allemaal. (Atze de Vrieze)

2. Elmer

“Vanavond zijn we allemaal mannen!!!", schreeuwt Elmer in een propvolle Casbah. Gekleed als een crooner uit de jaren 50, inclusief peuk en fles whisky, dropt de theatrale rapper een bom van een set waarin ze over breakbeats en metalbreakdowns haar frustratie met mannen beschreeuwt. Geheel in stijl mansplaint ze haar drummer hoe hij het volgende nummer moet inzetten. Maar ook toont de self-proclaimed “neurodiverse Roxy Dekker” haar begrip voor de worstelingen van de hedendaagse man: ‘Soms verdienen mannen ook wat meer liefde’. Logischerwijs wordt daarom aan het einde van de show je vader zonder condoom geneukt.

Elmer laat aan een propvolle Casbah zien dat haar liveshow enorm is gegroeid, dat ze nog altijd de draak steekt met genderrollen én dat ze rokend kan crowdsurfen. Elmer is zonder twijfel mijn favoriete mannelijke rapper van Nederland. (Bep Leendertse)

1. Mula

Mula is zijn 'B' verloren. Waar is dat ding in hemelsnaam gebleven? Dat de Haagse meesterrapper de veilige kaders van classic rap heeft aangevuld met electropop wisten we, maar vandaag voegt hij daar een nieuw ingrediënt aan toe: totale breakbeat-mayhem. In een moordend tempo pompt hij de tracks erdoorheen: ouder werk als ‘Domme Jongens’ wordt in een ingekorte versie de tent in geslingerd, maar man, wat blijft die track krachtig! Dan schuift er plots een wit gordijn voor het podium met de projectie DOMUS. Latijn voor thuis, en inderdaad: op het podium is Mula de baas. De tent breekt nogmaals los wanneer het doek valt: ‘Dit is de gekste preview van jullie leven!’ Toch vergeet hij zijn roots niet: tijdens ‘Bandalero’ (2018) transformeert het podium even in een mediterraan terras, inclusief tafeltje en een glas witte wijn. ‘Ik heb nog steeds hetzelfde gevoel als vroeger,’ bezweert hij. Het absolute hoogtepunt is een 'super deluxe' uitvoering van ‘Coke in de Uitverkoop’. Telkens wanneer de track lijkt te eindigen, klapt er een nóg hardere breakbeat in die de tent definitief aan flarden scheurt. Zelfs als hij bij ‘JNTP’ (Je ne t'aime plus) oproept tot kalmte (‘Dit is geen poku voor de moshpit’), luistert de TWO niet. Er móét gesprongen worden.

Dus waar is nou die 'B' gebleven? Na deze sloopkogel van een show weten we het: in de Breakbeats en Bombtracks. (Marit Rijkeboer)

Ook gezien:

Ão
De Belgische formatie Ão mag het weekend openen met een set etherische popliedjes vol Zuid-Amerikaanse ritmes en elektronische lagen. Zangeres Brenda Corijn bewijst nog maar eens dat Portugees de mooiste taal op aarde is. Helaas hoor je hier en daar ook het boerse Nederlands van vrienden die elkaar ontmoeten en hun weekendplanning doornemen. (BL)

supermodel*
Op z'n best een verwaterde versie van BROCKHAMPTON, op z’n slechtst die guy die Soundcloudrapper was op je middelbare school. (BL)

Pitou
‘Ik ben niet Duits, en ik heet ook niet Leoniden’ grapt Pitou halverwege haar set. Stiekem altijd wel lekker als er een band uitvalt (in dit geval een vrij generic Duitse indierockband) en er een vervanger wordt opgetrommeld die eigenlijk veel vettere muziek maakt. Een bescheiden publiek wordt getrakteerd op theatrale artpop die voor de liefhebber een fijn startschot van het weekend is. (BL)

Swordes
“Hyperpop meets 80s-electronica” klinkt als het perfecte tegengif voor de oudemannenmuziek van Jack White, maar bij Swordes komt het nooit echt op gang. De vaart ontbreekt, en het feestje blijft uit. (BL)

Croíthe
Het Casbah-spits wordt afgebeten door de piepjonge Ieden van Croíthe, wiens frontman met zijn trillerige zangstem en nonchalante uitstraling het jongere broertje van Grian Chatten lijkt. Hun rammelende postpunk – denk aan The Murder Capital met vleugjes Joy Division en The Cure – begint nog wat bescheiden, maar tijdens het ‘The Diver’ ontstaat halverwege de set voorzichtig de eerste moshpit van het weekend! (MR)

NewDad
Dat begint goed: een stelletje melancholische shoegazers dat meer doet dan enkel naar hun schoenen staren. 'Drinkt iedereen genoeg bier?!', lacht frontvrouw Julie Dawson. Verdienstelijke opener, tegelijkertijd ook geen show die potten gaat breken. (LF)

YĪN YĪN
‘Vorig jaar eindigden we het festival met een knal, laten we het nu zo beginnen!’ YĪN YĪN komt uit het Verre Oosten van Maastricht om Seun Kuti te vervangen met hun space-surf-disco grooves met Aziatische flirts. Laid back, maar wel goed voor de eerste festivaldansjes, opgedragen aan hun drummer, die voor zijn verjaardag een solo krijgt. (AdV)

Sudan Archives
‘I'm not average!’, laat Sudan Archives haar publiek scanderen. Vanaf de entree in een skintight blauw pak, gedrenkt in rood licht en met freaky witte cyborg-ogen stáát er echt iemand. Haar viool draagt ze als een soort kruisboog, haar elektronische producties worden als pijlen afgevuurd. Nieuwste album The BPM is zwaar geïnspireerd door de originele techno uit Detroit, inclusief Afro-futurisme, maar haar heilige missie om een fysieke reactie op te roepen mondt helaas wel een beetje uit in chaos. (AdV)

Curtis Harding
Wat is Curtis Harding toch cool, met zijn zonnebril, keisterke soulstem en een repertoire vol swingende nummers. Vooral wanneer hij de tamboerijn erbij pakt en zelf begint te dansen, gaat ook het publiek echt mee. En dat is best een prestatie, want een regenbui bij muziek die eigenlijk een warm zomerzonnetje verdient, werkt niet bepaald in zijn voordeel. (LF)

Ata Kak
Wie denkt dat een show in The Secret inkakt bij een 66-jarige heeft het mis: Ata Kak krijgt iedereen in beweging met zijn funky Afrobeats waarbij stilstaan geen optie is. Geen gelul, puur dansplezier. En dat niemand er ook maar een lettergreep van verstaat? Dat maakt de pret er niet minder om: er wordt ongegeneerd meegeblèrd met de onverstaanbare teksten. (MR)

Alice Olsthoorn
Alleen al de evil mastermind mash-up van Famke Louise’s ‘Vroem Vroem’ en Charli XCX’ ‘Vroom Vroom’ maakt deze dj-set (kettingrokend, met twee dolls erbij) ICONIC. Clubprogrammeurs, meer Alice in de clubs please! (LF)

De La Soul
‘Thank you Dave', roept het publiek Plug One (Kelvin Mercer) na: een eerbetoon aan het drie jaar geleden overleden derde lid. Muzikaal is De La Soul anno 2026 niet meer de sensatie van vroeger, maar de nostalgische nineties-vibe blijft als een magneet werken. De show draait volledig op de bijna familiaire klik met het veld die zorgt voor een intens saamhorigheidsgevoel, groter dan de muziek alleen. (BL)