Best Kept Secret 2026: de elf beste acts van de zaterdag

Met Nick Cave, Madra Salach, Grote Geelstaart, Sef en meer moois

Redactie 3voor12

zondag 14 juni

Geen druppel gevallen vandaag en wat een fijne, rijke festivaldag leverde dat op! Elk uur van deze tweede BKS26-dag viel er iets moois te te beleven. Onze redacteuren wikten en wogen en kwamen tot deze Top 11.

11. Nation of Language

‘This is our second time at BKS… The best festival in the world’, roept de frontman van Nation of Language middenin hun set. Jaja, precies drie jaar geleden stond dit New Yorkse trio nog in THE SECRET, en nu verdienen ze duidelijk een grotere stage: want wat een toplijst aan nummers heeft deze 80’s new wave synthpopband inmiddels. Vooral vooraan is het groot feest, en die energie wordt beantwoord door de zweverige Ian Richard Devaney, die op geheel eigen wijze hupsend over het podium paradeert. Niet voor niets werd Nation of Language 3voor12's Album van het Jaar in 2021: bij élk nieuw nummer begint het publiek meteen te juichen, maar het hardste gegil hoor je als de synths van ‘Weak in Your Light’ en ‘On Division St’ ingezet worden, dat zijn langzaam klassiekers geworden. (Lisa Franssen)

10. Hayley Williams

'Zij is zooooooo cool!' verzucht een fan linksvoor bij Hayley Williams. En gelijk heeft ze. Op het podium staat een van de coolste mensen (op Nick Cave na, wellicht?) van de hele Best Kept Secret-zaterdag. Voor de administratie: Williams was de zangeres van succesvolle poppunkband Paramore, al merken we daar op Best Kept Secret niets van. Ze speelt zelfs alleen maar songs van haar nieuwste, derde solo-album; de vorige twee laat ze links liggen. Haar nieuwe werk is experimenteler, met een veelkleurig palet aan invloeden (onder meer synthpop, triphop en folk) en een breed spectrum aan vibes. Soms dwars of verdrietig of boos, maar ook vaak vrolijk en dansbaar. Niet alle liedjes werken live even goed, maar dat compenseert Williams ruimschoots met haar performance. Haar stem, zo sterk en soepel tegelijk, de muzikaliteit van haar adlibs. Ze is compleet in haar element op het podium: losjes, vrolijk en helemaal in de flow. Het publiek feest, lacht en schreeuwt met haar mee. Gewoon een hele leuke festivalshow! Het enige wat nog mist, is een stralende zon. (Cécile van Wijnsberge)

9. Weval

‘Best Kept Secret, het is nu half vier ’s middags, maar voor de rest van de show doen we alsof het half vier ’s nachts is!’ Om vervolgens oudje ‘Gimme Some’ te injecteren met een flink shot dopamine, inclusief jakkerende synths, hoger tempo en knalbas. Hiervoor was Weval geen knaldrangduo, de sluimerende elektronica van Harm Coolen en Merijn Scholte-Albers vroeg altijd wat geduld om onder de huid te kruipen. Da’s een totaal ander verhaal sinds laatste plaat CHOROPHOBIA, waarop ze eindelijk hun benen ferm op de dansvloer planten. Sterker nog: deze four-to-the-floorknallers en UK-minded dansvloerproducties hebben wel iets weg van Floating Points, of Four Tet in z’n mainstage-modus.

Grappig dat ze juist halverwege de set een (iets te rustig) rustpunt creëren met een korte 2-liedjes-cameo van Eefje de Visser. Maar verder werkt zo’n beetje iedere track als benzine op het vuur. Zéker ‘Dopamine’, vandaag de ultieme setafsluiter met zijn ravegeluiden en acidfreakout die alsmaar opschakelt in energie. Kortom: lichtstokken in de lucht, vrienden op de schouders. Nu maar door naar The Floor, dan?! (Malou Miedema)

8. mark william lewis

Is het flauw om de muziek van mark william lewis 'filmisch' te noemen? De Londense songwriter en producer is de allereerste (non-soundtrack) artiest getekend op het platenlabel van gelauwerd filmproductiehuis A24. Flauw of niet, de filmscènes flitsen gelijk door je hoofd. En dan geen vrolijke montages van een make-overs of een dagje pretpark. Nee, stemmige scènes op een desert highway of in een morsige diner.

Het zijn moody liedjes dus, nevelige slowcore met donkere folk. Lewis en zijn drie bandleden (bas, gitaar, drums) doen veel met weinig: nul showelementen, nauwelijks praatjes. De details in zijn liedjes - een jazzy akkoordwending, een mondharmonica, subtiele trompet of bar chimes - komen prachtig uit de verf.

De voelbare intimiteit tussen de bandleden maakt het geheel meer dan de som der delen. Het shoegazey liedje Spit, met een fantastische stuwende riff, brengt lewis en zijn gitarist tegenover elkaar. Even lijkt het een cliché 'duelling guitars'-moment te worden. Maar dan legt lewis zijn hoofd op de schouder van zijn bandgenoot, z'n gezicht wegdraaiend van het publiek. Zo klein, zo teder. Geen grootse filmscène, maar wel een onvergetelijk beeld. (Cécile van Wijnsberge)

7. Wolf Alice

‘This is a fucking dream come true!’ Wolf Alice heeft er zin in, gezien het vuur waarmee ze de ONE bespelen. Ellie Rowsell zingt in ‘Bloom Baby Bloom’ soms zó bizar hoog dat je je afvraagt hoe ze het doet, om het tijdens de loeiharde gitaren van ‘Formidable Cool’ ineens op een bezeten schreeuwen te zetten. Verder balanceert deze set op vrolijke, soms best zoetige indierockliedjes. Maar wanneer de politiealarmen loeien en de bassist Ellie – met instemming, natuurlijk – trakteert op een bierdouche, ontwaakt plotseling de Grote Boze Wolf Alice bij rammer ‘Play The Greatest Hits’. Als toetjes krijgen we het prachtige ‘The Last Man on the Earth’ en hit ‘Don’t Delete The Kisses’, waarop het publiek massaal die onmogelijk hoge noten probeert mee te blèren. Klinkt nergens naar natuurlijk, maar dat mag de pret niet drukken. (Marit Rijkeboer)

6. Grote Geelstaart

Wat een krankzinnige show zetten die mathrock-gekken van Grote Geelstaart neer! De Casbah puilt uit; het publiek staat zo ver dat de doorstroom compleet vastloopt. We zagen de heren in maatpakken eerder tijdens de Popronde, op Into The Great Wide Open, ESNS en in onze eigen radiostudio, maar ook op Best Kept Secret blijken ze een schot in de roos. Met twee drummers op het podium, waarvan één soms in een vervormde robotstem in de microfoon ratelt, duurt het slechts een paar minuten voordat de boel ontploft: moshpits, crowdsurfers en af en toe een verdwaald mannetje dat met een tand door de lip terug naar achteren strompelt. Ondertussen proberen heldhaftige mensen vijf pils naar voren te loodsen. Die totale chaos zit ook in de muziek: progressieve noiserock die weigert zich aan een brave vierkwartsmaat te houden, aangevoerd door een frontman die je indringend aanstaart, alles bij elkaar schreeuwt en zulke vreemde bewegingen maakt dat hij er zelf bijna van omkukelt. Een van de hoogtepunten is het onlangs verschenen ‘Vracht 7’, dat erin klapt met een keiharde gitaarnoot en opgefokte drums. Niet alle nummers zijn goed te onderscheiden in de chaos en het onverstaanbare gejoel van de frontman, maar dat maakt geen zak uit. (Lisa Franssen)

5. BCUC

‘GOOOOD EVENING, BEST KEPT SECRET!’ schreeuwt BCUC's frontman uit volle borst. Zijn T-shirt kleurt volledig donkerblauw van het zweet, en dat kan ook bijna niet anders met die onophoudelijke energie op het podium. Het zevenkoppige Zuid-Afrikaanse collectief is de perfecte afsluiter van The Secret op zaterdagavond. Met een technisch zeer begaafde basgitarist, één trom en verder enkel percussieinstrumenten (plus een enorme collectie traditionele fluiten om de nek van de frontman) heeft BCUC alles in huis om het publiek in beweging te krijgen. Die funky, psychedelische afrobeats zijn bovendien heerlijk onvoorspelbaar: ineens valt er een stilte en roept de frontman een spirituele chant de nacht in, met als belangrijkste boodschap: Peace! Kindness! Self-love! Even later begint hij haast bezeten te zingen. Die energie dringt keihard door. (Lisa Franssen)

4. Sef

Waarom kan niet alles altijd blijven, zoals alles altijd was? Het is een van de vele vele vragen die Sef zich stelt, zonder dat hij het antwoord weet. Zijn lieve monsters album en tour is er speciaal voor al die mensen met vraagtekens in hun hoofd. Over zichzelf, over de toekomst, over de politiek en over de ander. We leven in verwarrende tijden, maar het mooie is dat Sef geen doemdenker is. Neem 'Porselein', waarin hij alle kwetsbare schoonheden van het leven opsomt. Magere Hein, laat hem hangen aan de lijn, en leef rommelig als die kleine Argentijn, die met zijn keramieken benen. De zegetocht van Sef levert op BKS een nieuwe strike op. En dat is knap, want je zou zeggen dat lang niet iedereen op zaterdagmiddag met een zonnetje en een biertje trek heeft in zingeving. Sef heeft de juiste humor, de juiste - soms net flauwe - woordspelingen over serieuze onderwerpen als angst en de dood en omgekeerd een obvious festivaltruc met een dubbele laag. Zo staan we met z'n allen (min jullie recensent natuurlijk) ons shirt te zwaaien als een helikopter op een nummer over ware, diepe vriendschap. Eén antwoord heeft Sef aan het eind van de show wel, als alle feestelijkheden voorbij zijn: "Nee, het universum heeft geen plannen." Rest mij nog een vraag aan Sef: wat is er nou met ananas? (Atze de Vrieze)

3. Tramhaus

Tramhaus heeft zich maandenlang nerveus zitten maken voor deze BKS-show, die voelt als een homecoming voor de band die overal in Europa speelt. Het is bovendien een avond met vier nieuwe liedjes. De band heeft kunnen acclimatiseren met een dj-set in de Casbah vannacht, waarbij een mash-up van The Prodigy en Enya het hoogtepunt was. Ja, dat bestaat. Vandaag volop punk op het programma, strak gespeeld maar soepel in de heupen. De hardcore punk flirt ‘Plovdiv’ kenden we al, een ode aan een Bulgaarse stad waar de band tourde. Het is een felle maar ook dynamische song, waarbij de twee gitaristen aan het eind op een bizarre manier tegen elkaar in harken. Weird, cool effect wel. ‘Sly (Like Ever)’ is vrij subtiel na de vliegende start. ‘The Answer’ een energie-injectie halverwege de set terwijl ‘Swarm’ juist een comedown afsluiter is na adrenalineshots ‘Beep Beep’ en ‘The Big Blowout’. Maar natuurlijk blijft het hoogtepunt ‘Minus Twenty’, een nummer dat de energie plagerig terugschroeft en in de groove opbouwt. Wat een explosie. (Atze de Vrieze)

2. Madra Salach

Op basis van de looks – stoere jasjes, donkere zonnebrillen – zou je dit zestal jonge gastjes eerder in een hippe postpunkband plaatsen dan in een traditioneel Iers folkcollectief. Ach, ach, traditioneel: dit zestal heeft inderdaad traditioneel Iers instrumentarium mee (mandoline, tin whistle en een Indiaas harmonium), maar anders dan de landgenoten van Lankum werpen ze daar een superfrisse take op met een arsenaal aan synths, gitaarpedalen, eigen songs en een frontman die Big Rockband Energy uitstraalt. Kortom: BKS vindt het helemaal te gek, en dat gevoel is wederzijds. ‘Buiten de VK en Engeland zijn jullie de eersten op het continent die ons tof vinden,’ straalt hij. Zo zitten er heel veel sympathieke momenten in deze show, die regelmatig ook onder de huid kruipt: vooral bij afsluiter ‘The Man Who Seeks Pleasure’ met krachtige uithaal besmet het kippenvel de hele zaal. Vroeg hoogtepunt. (Marit Rijkeboer)

1. Nick Cave & The Bad Seeds

Hoe duister of dreigend zijn songs soms ook mogen zijn, uiteindelijk is Cave een prediker van liefde. Dat wordt vanavond nog eens benadrukt door de aanwezigheid van een vierkoppig gospelkoor, vier dames in lange witte glittergewaden en een heer in zwart satijn. Zij trekken Cave iets uit het donker en richting de verlossing. Een beetje kitscherig? Ja, maar ten eerste: wat is daar mis mee? En ten tweede: die fantastische call-and-response van Train Long-Suffering (de tweede keer dat ze 'm spelen sinds 1989!), en ook het apocalyptische slot van Hiding All Away (het hele koor voor op de catwalk, wijzend naar het publiek, 'THERE IS A WAR COMING!' - je bent gewaarschuwd), het zijn hoogtepunten van de show.

Lees hier de hele recensie.

Ook gezien:

Hiqpy
De band wiens livereputatie al vanaf 2023 hun debuutplaat als een raket vooruitsnelde, staat vanmiddag op Stage Two met - eindelijk - een album op zak. Zelfverzekerd, ambitieus, met sterke shoegazey popliedjes. De afgelopen jaren is Hiqpy steeds meer een gelikte act geworden, passend bij hun grootse ambities. Vanmiddag missen we in eerste instantie wel die felle, hongerige energie waarmee deze band ons zo betoverde. Gelukkig slaat de energie halverwege de set helemaal om. De band komt los bij hun stevigere songs, die ineens vuriger worden gespeeld en gezongen. Hiqpy weet uiteindelijk ook op BKS de verwachtingen toch weer waar te maken. (CvW)

Och Job Jobse, die schreeuwende saxofoonplaat na een halfuur van Manicured Noise is eigenlijk direct rood, maar omdat jij het bent en omdat het toch maar een uurtje is strijken we over ons hart. Daarna gaat de hit strippenkaart in hoog tempo vol, van LCD Soundsystem tot The Chemical Brothers tot een lompe drum ‘n bass rammer van Chase and Status, met Sef als gelegenheids-MC. En dat allemaal direct na twee uur pure brille van Nick Cave. Hier zat niet al te veel denkwerk achter. (AdV)

Maddie Ashman
De meeste van Maddie Ashman's liedjes zijn microtonaal, oftewel spotten met de beperkte toonladders van westerse muziek (wat er mede voor zorgt dat ze haar halve optreden staat te stemmen). Ook haar teksten zijn anders dan die van anderen. Zo gaat ‘Seraphim’ over middeleeuwse nonnen die uitgespuugd werden door de maatschappij omdat ze zich onderhielden met sekswerk. Daar kan hooguit Nick Cave aan tippen. (AdV)

De Engelse songwriter Etta Marcus weet de moody, intieme sfeer van haar debuutalbum The Death of Summer and Other Promises (2024) helaas niet over te brengen in de Casbah. Ze brengt haar poprockpowerballads met net te weinig beleving, waardoor het geheel wat vlakjes en voorspelbaar wordt. Ondanks de live drummer en bassist mist de show dynamiek en bovenal energie. Aan haar sterke stem, met een mooie snik erin, ligt het in ieder geval niet. (CvW)

Naïka
Bij de r&b van Naïka is het uitstekend toeven in de zaterdagmiddagzon: aanstekelijk liedjes vol Caribische invloeden, afrobeats en hier en daar een vleugje reggaeton. Een groot heupswingfeestje dus, zéker bij die swingende Haïtiaanse fans vooraan. (LF)

De breekbare stem van Sorry springt live van hot naar her door The Secret, wat met haar hoge, soms bijna krijserige uithalen even wennen is in die zaal. Maar de rammelende, donkere indierock blijft overeind: naast 'Jetplane' en 'Candle in the Wind' valt vooral 'End of a Cigarette Packet' op, waardoor je haar de soms onzuivere uithalen snel vergeeft — sorry not sorry! (MR)

Aldous Harding
De Nieuw-Zeelandse Aldous Harding heeft de meest verwonderde blik die je ooit hebt gezien, alsof ze in een volstrekt eigen universum zit. Zo klinkt haar muziek ook: fragiel, raadselachtig. Te kwetsbaar voor de kwebbelende TWO, die doorgaans toch erg aandachtig kan luisteren. En toch dwingt ze met een sterke tweede helft vanaf het Velvet Underground-achtige ‘Leathery Whip’ wel respect af. (AdV)

Radio Free Alice
Bijna elk nummer van deze Australiërs begint met een verfrissend gitaarlijntje of pakkende baspartij. Dat klinkt lekker, al lijken de nummers daardoor soms wat op elkaar en verslapt de aandacht van het publiek af en toe. Maar toch, zo’n 80’s postpunk band met The Smiths en The Cure als grootste inspiratiebronnen blijft leuk. (LF)

Tropical Fuck Storm
Niet te verwarren met Psychedelic Porn Crumpets, deze veteranen uit Australië, afstammelingen van The Drones. Ze spelen vuige desert rock waar de geest van Nick Cave in waait. Heavy en ongezellig, op de verrassende ‘Stayin Alive’ cover aan het einde na. (AdV)

Ghostwoman
De Casbah staat in eerste instantie ramvol voor de psychedelische altrock van dit Canadees-Belgische duo, maar de aantrekkingskracht van Nick Cave blijkt te groot. Wie blijft krijgt steengoede rauwe gitaarsolo's, distortion-vocals en een zanger die met zijn neplach klinkt als de bad guy uit een horrorfilm. (MR)