Ed O'Brien - Blue Morpho

Als het bij Radiohead over gitaren gaat, valt allereerst de naam Jonny Greenwood, en in tweede instantie die van frontman Thom Yorke. Maar je hoeft Ed O’Brien’s tweede solo-album Blue Morpho (vernoemd naar een Braziliaanse vlinder) maar aan te zetten en je beseft meteen weer hoe belangrijk hij is voor de basis van het Radiohead geluid. Blue Morpho is een album om in weg te zakken, precies zoals Ed O’Brien in de covid-tijd wegzakte in een depressie. Blue Morpho is niet het relaas van die depressie, maar van de weg omhoog, een spirituele zoektocht waar zowel oude kerken als de ijsbaden van Wim Hof aan te pas kwamen. Het resulteert in Pink Floyd-achtige langgerekte songs en verfijnde psychfolk, producties van Paul Epworth en strijkarrangementen van de Est Tõnu Kõrvits.