Best Kept Secret 2026: de acht beste acts van de zondag

Met Gorillaz, Ethel Cain, Yard Act en Stage TWO volledig op z'n kop

Redactie 3voor12

15 juni 2026

Zie hem daar bungelen in The Casbah, en ook even verderop in Stage TWO hing het publiek een paar uur later in de lampen. Ja, het was aan op deze derde dag van Best Kept Secret! De redactie zet alle hoogtepunten op een rij.

8. Skullcrusher

Helen Ballentine, alias Skullcrusher, schrijft indiefolkballads met verfijnde, dromerige ambient. Voor de live vertolking daarvan heeft ze een geheim wapen: multi-instrumentalist Adelyn Strei. Zij vult de gitaar en zang van Ballentine aan met indrukwekkende one woman ambient soundscapes, die ze live creëert met dwarsfluit, klarinet, zang en verschillende effect- en looppedalen. Prachtig! Alleen jammer dat we er in The Secret maar de helft van kunnen horen. Precies tegelijk begint namelijk 200 meter verderop, in The Casbah, de show van powerpopband Good Flying Birds. Die hoor je er zelfs op de voorste rij bij Skullcrusher nog dwars doorheen. Schandalig eigenlijk, en vooral enorm zonde. (Cécile van Wijnsberge)

7. Yard Act

Zijn er dan niet genoeg Britse postpunkbands? Nooit! En Yard Act is ook nog eens een van de grappigste. ‘I like this, it makes me feel very good about myself’, comment frontman James Smith terwijl hij naar de moshpit voor hem wijst. Wat een energie spat er van hem af, zelfs als tijdens een van de eerste nummers zijn microfoon een aantal minuten uitvalt. Doorgaan natuurlijk! En nóg harder (ook al is het onhoorbaar) in de microfoon blijven spuwen! Dat gespuw heeft wat weg van praatzang grootvader Mark E. Smith. ‘If you wanna make some decent money from it, you’d better off kicking that dickhead singer you’ve got in out the band’ ratelt hij op ‘Overload’. Niks boeit hem ook echt, en dat is juist geweldig: hij valt twee keer bijna om, laat zijn beltpack vallen, duwt de microfoonstand tussen zijn benen en aan het einde van de set hangt zijn riem aan zijn broek. En die liedjes zijn steengoed: ‘Dark Days’, ‘100% Endurance’ maar ook het onuitgebrachte ‘You’re Gonna Need A Little Music’ van hun aankomende album. Het publiek wordt steeds wilder, en als Smith tegen het laatste nummer vijf keer schreeuwt of ze de pit willen openen, luistert niemand meer: ‘Nevermind, just enjoy yourself!!’ (Lisa Franssen)

6. Dressed Like Boys

De Vlaamse zanger Jelle Denturck gooide na jarenlang spelen in allerlei bands zijn maskers af en maakte onder de naam Dressed Like Boys een schitterende warme plaat over zijn ervaringen als queer man. Die liedjes - met zijn piano als basis - brengt hij met een full band op het vroege zondagslot in de Secret. De kalmpjes ontwakende tent luistert aandachtig hoe hij vertelt over de Antwerpse theatermaker, gay én moslim Jaouad Alloul, die over zijn performance als dragqueen zei: ‘Ik kijk tenminste in de spiegel als ik mijn masker opzet.’

Tegen het einde van de set speelt Denturck met ‘Lies’ en ‘Pinnacles’ twee AAA-songs in de Elton John-hoek uit, allebei over het loslaten van beperkingen. De eerste over stoppen met liegen, de tweede over de beknelling van het dorp waar je opgroeit. Het optreden eindigt met een ode aan de befaamde Stone Wall Riots in New York, toen letterlijk neergeknuppelde homoseksuelen terugmepten. Dit optreden van Dressed Like Boys is de meest zachtaardige vorm van activisme, luidt de conclusie als Judy Garland's ‘Over The Rainbow’ ons het veld op stuurt voor de laatste festivaldag. (Atze de Vrieze)

5. Gorillaz

De show van Gorillaz wordt vooral gedragen door de band, en die is uitstekend. Moeiteloos komen elementen uit westerse pop, hiphop en rock samen met Afrikaanse ritmes, Aziatische melodieën, op het scherm versterkt door de herkenbare animatiestijl van Jamie Hewlett. Belangrijk is ook het vijfkoppige koor, dat vocaal opvangt wat Damon Albarn laat liggen. In ‘Dirty Harry’, een van de classics van het debuut, is het de elastieken bassline die als het ware dient als refrein. Bij de grote afsluiter, debuutsingle ‘Clint Eastwood’, laat Albarn het fantastische eerste couplet maar gewoon aan het publiek over, dat die taak gretig invult. Het belangrijkste ingrediënt van dat nummer neemt hij wel zelf voor zijn rekening: de iconische melodica. Het hele veld staat te springen op deze trage banger, met ook al zo’n herkenbare bas. ‘The future is coming on, it’s coming on.’ Toch een mooie zin om een concert mee te eindigen waar de dood altijd op de loer ligt. (Atze de Vrieze)

Lees hier de hele recensie.

4. Getdown Services

Hoe herken je een first time crowdsurfer? Ik kan het mis hebben, maar ik meen ze altijd te herkennen aan een soort verwonderde wow-blik. Tip voor beginners: niet met te wijde zakken, anders moet je sleutelbos achter je aan surfen (in de categorie dingen die je zoal voorbij ziet komen). Zo bezien zijn er bij Getdown Services, een duo uit Bristol, een heleboel cute firsttimers, zowel jongens als meiden. Aha, hier zijn alle jonge bezoekers op afgestoven. Geef ze eens ongelijk: deze twee uitbundig zwetende buiken zorgen voor een heerlijk festivalsfeertje in de uitpuilende Secret.

Veel hebben de jongens niet om het lijf en hun muziek ook niet. Laat staan dat ze daadwerkelijk veel live spelen. Er klinken energiek stuiterende punkdisco beats à la Sleaford Mods, met daaroverheen spreek-raps zoals we die kennen van de good old Audio Bullys. Wat een beetje mist bij deze act zijn de duidelijk herkenbare slogans die je mee wilt schreeuwen als een spreekkoor in het stadion. En dat terwijl de boys toch belangrijke dingen te vertellen hebben over ruzie in de nachtbus, de dode hond van een vriend, natte sokken op de radiator en droge bloem vreten omdat je te lui bent om er pizzadeeg van te maken. (Atze de Vrieze)

3. Genesis Owusu

Als je ooit een argument wil dat het met de invloed van 3voor12 wel meevalt, kun je wijzen naar de carrière van Genesis Owusu. Drie keer al kroonden we hem tot Album van de Week, en toch stond ie hier in 2022 met drie dansers en nu zonder. Gelukkig is de Australische rapper en zanger in zijn Ghanese uniform charismatisch en veelzijdig genoeg om in zijn uppie (sorry drummer, je meerwaarde ontgaat me) een uur te dragen.

Genesis Owusu heeft dan ook een sterke nieuwe plaat bij zich, getiteld REDSTAR WU & THE WORLDWIDE SCOURGE, die klinkt als Childish Gambino of Outkast, uitgesproken en heavy funky. De meeste tracks in zijn set vanavond komen van die plaat. Waarom bemoeit een Australiër zich met de Amerikaanse politiek, zou je kunnen vragen. Omdat de massapsychose van het Amerikaanse volk leidt tot een wereldwijde tsunami van racisme, corruptie en ander gif, zou Owusu antwoorden. Als punkrapper walst hij over je heen. Rockend, drum 'n bassend, zijn benen in de lucht, de torso ontbloot. Maar zingen kan hij ook, en de subtiele soulvibe die soms ineens opduikt maakt ook zijn hardere tracks soms ineens zacht. ‘I got you’, zingt hij ons toe in de finale van zijn set. ‘Just call on me.’ Nou, tot over vier jaar dan maar, dan is vast de drummer ook wegbezuinigd. (Atze de Vrieze)

2. Ethel Cain

Ethel Cain heeft voor haar show op stage ONE zo ongeveer de hele Intratuin meegenomen. Midden op het podium staat een heuveltje met lange graspollen, daaruit steekt de houten steel van een zeis. Ruraal en een beetje macaber: dat is precies de vibe van Ethel Cain, het alias van de Amerikaanse Hayden Anhedönia. Haar muziek bevindt zich ergens tussen gothic country en folk, slowcore en shoegazey pop. Mooi hoe ze het publiek op Best Kept Secret meeneemt haar wereld in, beginnend met het overwegend poppy American Teenager, prachtig doorleefd gezongen. Na de tweede song ('Nettles', een mooi americanaliedje van haar nieuwste album) duikt ze in het diepe: de trage doomy riffs van 'Dust Bowl' klinken live nog heavier dan op plaat. Ze speelt zelfs een track van Perverts (2025), een plaat vol inktzwarte instrumentale dronemuziek. Om vervolgens precies op tijd terug te schakelen naar nog zo'n mooi folky liedje ('Thouroughfare'). Ethel sluit af en toe haar ogen, verdwijnt even in de muziek, en maakt dan weer contact met de fans in het publiek die elk woord mee staan te zingen met tranen in de ogen. Een indrukwekkende show op het snijvlak tussen donker en licht. (Cécile van Wijnsberge)

1. Joey Valence & Brae

Ongekend, hoe Joey Valence & Brae de TWO werkelijk laten ontploffen. Afgelopen maand stonden ze nog in Paradiso én de Melkweg, maar die shows zijn NIKS vergeleken met dit ultieme feest op de zondagavond. Het is soms ook effe gevaarlijk: want nee, niet alleen vooraan staat het publiek constant te moshen, de hele tent is éen grote mosh. Aan de rand zit al een aantal mensen met een bloedneus te jammeren. Hoe die party-hiphop-stuiterballen het publiek commanderen is niet normaal: álle handen gaan direct omhoog bij ‘LIVE RIGHT’ en tussen zowat elke track door wordt 'JVB! JVB!’ gescandeerd. Het is ook nog eens de laatste show van hun HYPERYOUTH tour, en daarvoor hebben ze speciaal hun Nederlands Elftal shirts aangetrokken. ‘PUNK TACTICS’ is nog steeds dé publieksfavoriet, maar die Skrillex-sample gaat ook keihard. En de meest inhoudelijk (politieke?) line: ‘Sydney Sweeney call me and I hate ya’. Je hebt maar drie hersencellen nodig om te begrijpen dat dit gewoon héél leuk is. (Lisa Franssen)

Ook gezien:

Σtella
Niets lekkerder op de brakke zondagochtend dan mediterraans heen en weer deinen op de lome klanken van Σtella, die de houten koppen in de tent in elk geval íets minder hout maakt. De soms slome synthpop mag hier en daar wat vaker ingeruild worden voor haar Griekse, funky, psychedelische rock, maar vanaf hit ‘Charmes’ komt de boel los. Als dank krijgt de jarige zangeres er van het publiek een houterig ‘Happy Birthday’ bij. (MR)

WIES hoorde pas een week geleden dat ze op BKS zouden staan, als invallers voor Anna von Hausswolff. In plaats van dronefolk met pijporgel, opent Stage Two vandaag met opgewekte Nederlandstalige poprock. Genoeg mensen komen daar vroeg hun tent voor uit, want het is gezellig vol. Wie edge zoekt, staat ergens anders; WIES is opgeruimd, toegankelijk, herkenbaar en, geven ze zelf toe, perfectionistisch. Wie voor WIES de wekker heeft gezet, krijgt vandaag dus precies waar-ie voor komt: een vrolijk, dansbaar meezinguurtje, zonder echte uitspattingen. (CvW)

Na een paar nummers kondigt Jungle By Night hun nieuwe album aan. Dat is nog niet uit, maar we krijgen alvast een flinke voorproef. In hun matchende geelbruine pakken zijn ze nog altijd één grote groovemachine, en op sommige nieuwe nummers zingen ze ook zelf! (LF)

Jungle By Night op Best Kept Secret 2026

Een show van Mac DeMarco op BKS is een beetje zoals die Spiderman-meme, maar dan met een heleboel olijke ventjes met snorren. Maccie is natuurlijk de blauwdruk voor al die indieboys die hier rondlopen, en de laatste Mohikaan uit een tijdperk dat zonnige jangle-indie niet aan te slepen was. Die muziek werkt nog altijd prima op een festival met een middagzonnetje in de rug, zo blijkt. Mac schuwt zijn oude hits niet: 'Ode to Viceroy' gaat er nog steeds in als zoete koek, ook al rookt hij de sigaretten waar hij het liedje over schreef al een tijdje niet meer. Sinds de vorige keer dat hij op BKS stond, in 2019, heeft DeMarco een aantal vices opgegeven: drinken, roken, caffeïne. Hij oogt fitter dan ooit, doet tijdens 'Another One' zelfs een handstand. Zijn streken is hij dus nog niet verloren, maar hij komt wel scherper over dan vroeger (en maakt minder melige grappen) tijdens deze aangename festivalshow. (CvW)

Another country $$$$
Dit is heel vet: het contrast tussen de ultragefocuste live-drummer en de onophoudelijk glimlachende jongen achter de knoppen maakt Another Country $$$$ zo leuk om naar te kijken. Snoeiharde, zware beats, experimentele industrial-klanken en doordringende synths die je vanuit de undergroundscene van Manchester letterlijk onder je voeten voelt trillen. (LF)

Sylvie Kreusch
Rode duivel Sylvie Kreusch heeft lef. Net voor ze haar WK-anthem met rapper Roméo Elvis aanheft disst ze zomaar Oranje. Die zelfverzekerdheid straalt ze ook uit in haar sierlijke pop burgundy met scherpe backing vocals. Het meest los gaat ze bij haar fantastische slotnummer 'Comic Trip'. (AdV)

Don West
Jeetje, wat een verschijning, die Don West: deze gigantische Australische hunk lijkt wel de real-life versie van Johnny Bravo en zorgt met zijn zwoele soulmuziek eindelijk voor wat representatie voor de looksmaxxing community op BKS. Die sensuele soul klinkt slick en smooth – mede door de blazers – maar de zoetsappigheid druipt vanaf ‘Gimme Your Love’ zo dik van het optreden af dat het soms bíj́na lachwekkend wordt. (MR)

Sophie Straat
‘Witte mannen naar ACHTEREN!!!’ schreeuwt Sophie Straat net voor het einde van haar set. En daar wordt de moshpit geopend voor alle girls en gays. Dit is écht haar publiek: op de zondagmiddag puilt stage TWO helemaal uit voor deze Amsterdamse protestzangeres. Al slaat het label ‘protestzangeres’ de plank eigenlijk mis. Midden in haar set zegt ze het zelf het best: ‘Waarom worden wij activistisch genoemd? Dit is toch gewoon heel normaal?’ (LF)

C'est Qui
Waar The Casbah ooit het territorium van venijnige, snoeiharde punkbands was, komt tegenwoordig zo’n beetje alles wel voorbij in de kleinste tent van Best Kept Secret. Dat tekort lijkt C’est Qui in z’n eentje te willen oplossen: de Utrechters zetten BKS aan het punkinfuus. ‘Laten we de hele k*nker-Casbah slopen!’, klinkt het in de eerste minuut. Zo gezegd, zo gedaan: binnen de kortste keren hangen er mensen in de lampen en springt bassist Otje met de elegantie van een baksteen vanaf de metershoge speaker. ‘Minder ruimte voor mannen!’, schreeuwt zangeres Jazzebelle, die het tempo van de maatwisselingen ook nauwelijks bijbeent. Soit, who cares about netheid als je ook gewoon kunt crowdsurfen? (MR)

Gelli Haha
Wie niet per se vooraan hoeft te staan bij Gorillaz, kan een kilometer verderop in The Secret genieten van een felgekleurde koortsdroom. Modulaire synthesizers, dansers met badmutsen, ballonnen, trampolines, goocheltrucs: Gelli Haha heeft het allemaal. Het project van de Amerikaanse zangeres Angel Abaya is een ode aan haar innerlijke kind. Ze rijgt het ene na het andere aanstekelijke stuitersynthpopliedje aan elkaar. Je hoeft maar te knipperen of er gebeurt op het podium weer iets anders knotsgeks. Het kleine clubje bezoekers is all in. Geen makkelijk tijdslot, maar Gelli Haha haalt alles eruit wat erin zit. (CvW)

Lime Garden
Dat zangeres Chloe Howard wel van een drankje houdt, hoor je in ‘All Bad Parts’, maar ze gooit het er na een klein foutje nog effe in: ‘Can you stop having an open bar here?!’ Terwijl de zomerzon The Casbah binnenvalt, laat Lime Garden met hun wonky indierock vol girl struggles het publiek vooral héél erg lekker dansen. (MR)

Parker Fans
De grote eer om The Secret af te sluiten is voor het prettig gestoorde trio van Parker Fans. Hoewel de meeste festivalgangers het feest inmiddels voor gezien houden, staat de tent gelukkig ramvol voor hun herkenbare mix van breakbeat, eighties synths en house-hooks. Precies de bak energie die je nodig hebt om dat allerlaatste restje uit je tank te persen. (MR)