Dit zijn de 21 ontdekkingen van The Great Escape 2026

Wat een onwaarschijnlijke doorbraak heeft Angine De Poitrine de afgelopen maanden bereikt. De polkadot aliens met hun microtonale, jazzy dansrock zijn de absolute hype van het jaar en vanavond landen ze op het strand van Brighton. De papiermaché look is tegelijkertijd minimalistisch en over the top en hun muziek sluit daar perfect bij aan. Het looppedaal van gitarist Khn draait overuren en wordt bijgestaan door fans die de riffs luidkeels meezingen; het ritme door drummer Klek is onweerstaanbaar en wordt bij iedere tempowissel juichend ontvangen. En dan hebben we het nog niet over de absurde 'praatjes' in brabbeltaal tussen de nummers door, die steevast worden ontvangen met de handen in driehoeksvorm in de lucht. Angine De Poitrine maakt de hype volledig waar en kan hiermee wel een paar jaartjes vooruit.

Als alt-pop band uit Brighton heeft Lime Garden al vele jaren ervaring met The Great Escape en ze zijn hier ook al jaren een van de "up and coming bands to watch". Waarom dan tóch weer hier spelen? Nou, omdat ze met hun vorige maand verschenen tweede album Maybe Not Tonight een muzikale stap hebben gezet die een herintroductie verdient. De drie singles van het album (Cross My Heart, 23 en All Bad Parts) zijn elektronischer en dansbaarder dan hun oudere werk en geven het live net even die extra kick die de optredens rondom het verder uitstekende eerste album miste. In een rechtvaardige wereld is die Casbah op Best Kept Secret voor deze band veel te klein.

Way Dynamic klinkt op het eerste gehoor misschien schatplichtig aan oudere sterren in het folkpop genre, maar dankzij een paar lekkere vleugjes art rock voelt de band toch heel erg nu. Een beetje zoals Waxahatchee en MJ Lenderman dat ook doen. Niet voor niets mocht Way Dynamic al hun voorprogramma verzorgen. De melodica en viool zorgen voor de nodige afwisseling in hun warme sound. Het druilerige weer buiten is snel vergeten en we wanen ons op de zonnige veranda van een prachtige vrijstaande woning net buiten Melbourne.

"Kill all the billionaires" is alvast de boodschap die het Australische MUDRAT meegeeft voordat er een noot gespeeld is. Hun punk houdt het midden tussen Rage Against The Machine en de hardste kant van N*E*R*D. Daarmee weet het drietal, mede dankzij de brandende energie van frontman Sean Thompson, al vroeg op de middag een moshpit te veroorzaken (en dat op een showcase festival!). De boodschap van hun uitstekende debuutalbum SOCIAL COHESION is ook live duidelijk: cohesie in de samenleving bereik je niet door andere stemmen te onderdrukken en trickle down economics helpt alleen de allerrijksten. Free Palestine & Hate Rich Cunts!

Net als je het niet verwacht, ontstaan de grootste verrassingen. En dat is Esmeralda Road deze editie. Hun funk-geïnspireerde indierock met jazzritmes is enorm dynamisch. Solo’s worden niet geschuwd, maar waar ze bij mindere bands kunnen aanvoelen als krachtpatserij staan ze hier totaal in dienst van de liedjes. Geen van de gespeelde tracks lijkt op elkaar en toch klinkt het geheel coherent. Tel daarbij de charismatische performance op van frontman Charlie Magill, die iedere zin diep vanuit zijn ziel laat komen en er niet voor schuwt tot de grond in het publiek te zakken. Je voelt de energie in de kleine kroeg veranderen van vermoeidheid van vier dagen festival naar totale euforie vanwege de show die we meemaken.

Voor de meeste energie van de zaterdagavond moet je even de moeite nemen. In de Gladstone pub, een half uurtje lopen van de stad (of 10 minuten met de Uber) staat de band Hot Face. Ze gaan al even mee, zo stonden ze in 2023 op Left Of The Dial en zelfs op Down The Rabbit Hole. Maar sinds het debuutalbum van eerder dit jaar (getekend op Speedy Wunderground, geproduceerd door Dan Carey) gaat het hard met de band. Ze spelen één officiële The Great Ecape gig, en meer dan vier gigs op The Alternative Escape. De band geeft vanaf het eerste moment volle energie. Half in de set roept frontman James: ‘We’re gonna take it down a little bit’, om vervolgens NOG harder te gaan. En vervolgens: ‘If you see us for the first time this weekend, i hope you enjoy. If you saw us more this weekend, i’m sorry!’ Geef ons dit in elke Casbah of X-Ray van de wereld!

Dat is een grote naam op de bill: Working Men’s Club is terug! De groep die in 2020 vier keer speelde op Eurosonic en tot 2023 veel speelde, was de afgelopen jaren van de radar verdwenen. Frontman Sydney Minsky Sargeant bracht in de tussentijd een soloplaat uit en een album als Demise Of Love met Daniel Avery, maar op The Great Escape is Working Men’s Club terug. En hoe! De groep staat, inmiddels zonder drummer en elektronischer dan ooit, te knallen op het podium. In de set zitten classics als Teeth, afgewisseld met al wat nieuw materiaal. Op het scherm flikkeren de beelden van de band op het podium, de lasers schieten de zaal door. De show voelt eigenlijk als een megamix: zonder stiltes, zonder stop. Er wordt daardoor ook meer gedanst dan geapplaudisseerd. Dat wordt op het eind van de show wel massaal gedaan, waarop de band, zonder iets te zeggen van het podium loopt. Kom maar op met meer van dit soort broeierige shows!

Julia Cumming weet nog goed dat ze 11 jaar geleden met haar band Sunflower Bean op The Great Escape stond. Een mega belangrijk moment in hun doorbraak en sindsdien is Brighton een van haar favoriete steden om te spelen, aldus de zangeres. Het straalt er vanaf, want ze mag dan wel niet met haar oude band hier staan, maar de podiumervaring is onmiskenbaar tussen alle beginnende artiesten deze dagen. Ze zegt zelf dat ze een soloplaat wilde maken om even niet-coole muziek te hoeven maken, maar dat lukt haar niet zo goed. Ook haar solodebuut Julia is namelijk uiterst cool en de tracks komen live nog beter over dan op die plaat.

De post-punk gerelateerde, dansbare chaos van My First Time klinkt vanaf de eerste seconde als een heerlijke klap in het gezicht. Poëtisch en extreem energiek schreeuwt zanger Isaac Stroud-Allen over eenhoorns die in een ketaminewaas door het dak vliegen, het boek over het bereiken van innerlijke rust aan de ontbijttafel en verslavingen aan bier, wiet, vapes, popcorn, Pornhub en crack. "Stop die telefoon even weg tijdens onze show als je niet verveelt en verdrietig wilt weggaan hier." Stroud-Allen is duidelijk het toonbeeld van een gezond leven…. Maar het geeft wel even ruimte aan een half uurtje catharsis en groepsgevoel.

De Ierse middag in de Prince Albert, een kleurrijke kroeg vlakbij het station van Brighton, is ook weer een groot succes. De 140 man die zich in het kleine zaaltje (waar het al druk zou moeten zijn met 80 man) verzamelt heeft, vangt een glimp op van de volgende grote band uit het land. Het vijfkoppige THEATRE uit Limerick brengt een intens emotionele set vol shoegaze, post-rock en folk-achtige storytelling. De muziek wordt gedragen door de enorme stem van Maeve O’Shea, die je een beetje kunt vergelijken met die van Ellie Rowsell van Wolf Alice. Live klinkt het tegelijk breekbaar en massief: gelaagde gitaren die langzaam opzwellen richting complete erupties, terwijl de songs constant balanceren tussen melancholie en chaos. Het voelt soms alsof je naar Slowdive kijkt die plots in een post-punkband is veranderd. Vooral de dynamiek maakt indruk. Fluisterstil in het ene moment, overweldigend luid in het volgende.

Ze is al een decennium bezig, maar veel trad ze nooit op, de Noorse Sassy 009. Ze is dan ook lastig in een hokje te plaatsen. Aan de ene kant voelt het als een act voor op dancefestivals, gezien de trip-hop en house-invloeden, maar tegelijkertijd is het daar te (hyper)poppy voor en de inspiratie van rock van rond de eeuwwisseling klinkt ook nadrukkelijk door in haar sound. Zelfs nu-metal wordt niet geschuwd, zo blijkt uit de cover van Limp Bizkit’s My Way. Live is de band een trio, met Sassy op zang en bas, een uitstekende rockdrummer en een synthspeler voor de elektronische feel. Wat maakt het genre uiteindelijk ook uit? Deze energie is geschikt voor ieder podium.

De buzz rondom Shaking Hands gaat het hele festival rond. Ook deze band speelt een stuk of vijf gigs om te overtuigen. En ook het laatste optreden van het festival zit precies op z’n plek: ze spelen vijf songs, die allemaal een minuut of vijf tot acht duren, met riffs die je zo in het repertoire van Interpol of Radiohead zou kunnen vinden. Het heeft iets van post‑hardcore en 90’s indie: Sonic Youth, Slint, maar met melodieën die blijven hangen. Er zijn geen grote mosh momenten of meezingstukken, maar de hele show heeft een spanning die nooit helemaal loslaat. In een song van 7 minuten krijg je zoveel verschillende stukken te horen waar je ingezogen wordt.

Mijn god, wat een energie gooit punkband The OBGMs uit Toronto kort na middernacht de veel te kleine Ierse pub in. De geluidstechnicus staat met man en macht haar mixer op de bar te verdedigen tegen het geweld van de moshpit die de band zonder moeite afdwingt. Hun muziek heeft wel wat weg van de vroege, minder poppy platen van Turnstile en weet een soortgelijke energie op te roepen, met meeschreeuwbare refreintjes. Zanger Densil McFarlane is echter een totaal ander type. Hij rent constant door de pub met zijn wireless mic in de ene hand en 360° camera in de andere, maakt grapjes en lijkt onvermoeibaar. 

Bella Kay op The Great Escape voelt als zo’n show waar je net op tijd bij bent. De zangeres uit Los Angeles staat in de grote tent op het strand, met alleen een gitarist en haar prachtige stem. Een beetje alsof je Billie Eilish in 2017 met alleen Finneas erbij ziet. Weinig opsmuk dus, maar de stem van Bella die direct alle aandacht trekt. Je merkt wel dat de zangeres nog net te weinig eigen muziek heeft om de set van een half uur te vullen, dus er wordt een cover van Rihanna gespeeld. Die overigens prachtig gezongen wordt. De set blijft compact, zoals vaker op deze tour, maar bouwt perfect toe naar de track die kneitertje viral ging dit jaar: iloveitiloveitiloveit, dat de hele zaal meeneemt. Geen grootse show, wel eentje die laat zien waarom zij nu overal opduikt.

Die Twice bewijst op The Great Escape waarom de buzz rond de band steeds groter wordt. De band die in Brighton een thuiswedstrijd speelt, geeft vanaf seconde 1 gas alsof het hun laatste show ooit is. De spanningsbogen en opbouw bij de songs zijn prachtig: het begint rustig en intens, en bouwt op naar een ontploffing. Het zijn die lange instrumentale uitbarstingen die hier indruk maken. Je hebt bij deze band soms het gevoel dat zanger Olly op het podium staat als Jeff Buckley, maar dan als frontman van Nothing But Thieves, of zelfs Radiohead op momenten. 



Chilli Jesson gaat al eventjes mee in de muziekwereld. In 2013 speelde hij zó vaak met Palma Violets, dat het daarmee al snel klaar was. Nu is hij terug met de band Dead Dads Club en staat hij, naar eigen zeggen, met de beste mentale gezondheid ooit te spelen op The Great Escape. In Horatios, een restaurant met podium aan het einde van de pier in Brighton, sluit hij de donderdag af met misschien wel de energiekste gitaarshow van die dag. De muziek heeft een mega-emotionele lading, is heel melodieus en neigt naar een mix van Fontaines D.C. en Smashing Pumpkins. En over Fontaines D.C. gesproken, je ziet dat deze man speelervaring heeft. Niet alleen op eigen kracht, maar ook als één van de tourbandleden van die band. Hun frontman Grian Chatten kijkt vanaf de zijkant, volledig incognito, naar zijn bandmaat. En zag dat het goed was.

Jeetje, wat een lelijke valse start maakt Haute & Freddy. Ze zijn al wat te laat voor hun 30 minuten durende performance, en dan staat de mic van zangeres Michelle Buzz de eerste twee nummers ook nog eens verkeerd afgesteld. Dat legt gelijk bloot hoeveel van hun frisse, theatrale '80s geïnspireerde poptunes er eigenlijk van tape komt. Zonde, want goede songs hebben ze wel, zoals we al hebben kunnen horen op hun 3voor12 Album van de Week Big Disgrace. Nog eens 5 minuten geklooi verder en eindelijk horen we hoe het had kunnen klinken. Als een mix tussen Kate Bush, Lady Gaga en Chappell Roan. Er is dan nog slechts een klein kwartiertje over, maar opvallend genoeg weet het duo tóch nog te overtuigen, met een grootse stem en manische dansjes. Meer dan vier echte bangers heb je ook eigenlijk niet nodig.

Om de band The North hangt al een tijd een flinke buzz, zelfs in Nederland, ondanks dat ze hier nog niet eens gespeeld hebben. Deze piepjonge band uit Leeds speelt op The Great Escape alsof ze een complete Britse gitaarrevival persoonlijk willen aftrappen. De band mixt melodische indierock met de scherpte van post-punk en een flinke dosis Britpop-romantiek. Live is de show direct on fire, alsof alles van deze show afhangt. Knallende gitaren en refreinen die gemaakt lijken voor zweterige festivaltenten, schallen door de speakers. De band zat nog in de luiers toen acts als Bloc Party en The Libertines doorbraken, maar je voelt exact dezelfde energie als bij dat soort acts.

Heidi Curtis heeft een abonnement op de basement van de Komedia in Brighton. Ze speelt op vrijdag twee keer in de zaal, ’s middags en ’s avonds. Handig met de spullen, die lekker kunnen blijven staan. Ze weet hoe ze gelijk de aandacht moet pakken: ‘Ik ga echt niet zingen totdat iedereen meeklapt hoor’. En met succes: zelfs alle muziekindustrie delegates klappen (even) mee. Met nieuwe songs als Siren en Undone voelt het alsof je naar een meer rocky versie van Fleetwood Mac luistert. Het is een mix van indie, folk en classic rock invloeden, waar je ook vlagen Florence Welch of Kate Bush in kunt horen. Binnenkort live in 3voor12 Radio!

Laurie Vincent speelde in 2014 en 2015 al eens op The Great Escape met zijn punkband Soft Play (toen nog Slaves). Inmiddels staat hij op de line-up met een heel nieuw project: Big Truck. Totaal anders dan de opzwepende muziek van zijn grote band waarmee hij eerder al op Pinkpop en Lowlands speelde. Dit is rustiger, weidser en meer open. Hij wilde zich bewijzen als songwriter, met songs die soms al jaren ergens in een kluis lagen. Sam Leach van de band Ladybird (en nu drummer in Big Truck) moest Laurie overtuigen deze stap te zetten. En met succes! ‘Central Reservation Blues’ neigt naar jaren 80 Britse indie van The Smiths, The Cure en baslijntjes van New Order, maar tijdens de liveshow komen er ook echt wel meer stevige tunes naar voren. Onder toeziend oog van Isaac van Soft Play is dit echt een hele coole show.

Peaches mag dit weekend dan headliner zijn op The Great Escape, haar over the top seksuele pop heeft vele nakomelingen de afgelopen jaren. Big Wett is er zo een, die zeker ook heeft geluisterd naar Kim Petras’ Slut Pop, maar qua beats ook wel wat wegheeft van onze eigen Alice Olsthoorn en de nieuwe indie sleaze golf. In bikini en met ingeolied lichaam staat ze te verkondigen dat de mannen lepels zouden willen om haar kont beter te kunnen eten. En aan de enthousiaste reactie bij het publiek zo op de vroege middag te zien zou ze bij de show vannacht in de lokale club maar beter de bestekla mee kunnen nemen.