De tweede lente van Olof Dreijer: ‘Ik heb een nieuw pad gevonden’

‘Grappig hoe het leven loopt,’ zegt Olof Dreijer bedachtzaam. Lange tijd dacht de producer dat hij nóóit meer een eigen plaat zou uitbrengen, dat zijn muzikale ambities op waren, vertelt hij. ‘Nu ben ik 44, bijna 45, en heb ik een nieuw pad gevonden.’

Dat zit zo: jarenlang vormde Olof met zijn zus Karin The Knife, het grensverleggende electropopduo dat een dikke stempel drukte op de zeroes (Silent Shout is zelfs #15 van de belangrijkste platen uit het decennium, aldus Pitchfork). In 2014 stopte The Knife op zijn piek, na jaren waarin de groep steeds feministischer, activistischer en serieuzer werd. ‘Parallel aan de muziek werd ik ook actief in antiracistische organisaties. Welke? No Human is Illegal, een netwerk dat opkomt voor de rechten van asielzoekers. En de Oranienplatz-beweging, een activistisch vluchtelingenkamp in Berlijn. Ik richtte een muziekschool op met de mensen die er leefden. Als je lang nauw samenwerkt met ongedocumenteerde mensen, wordt het steeds logischer om de vraag te stellen: waarom ik? Waarom verdien ík deze ruimte, als er al zoveel witte mannen rondlopen in de muziekwereld?’ Hij trok zich terug om muziekles te geven aan ongedocumenteerde migranten in Berlijn en Stockholm, hielp zo nu en dan een vriend(in) als producer maar was toch een decennium nagenoeg out of the picture.

Pas tijdens covid, toen hij ‘meer verantwoordelijkheid kreeg in een groot vluchtelingenwerkproject’ en muziek maakte om stoom af te blazen, realiseerde hij dat dat een prima reden was om hele dagen in de studio te pielen: ‘Omdat ik er blij van werd!’ In 2023 debuteerde hij onder zijn eigen naam op liefhebberslabel Hessle Audio, anno 2026 is hij fulltime producer. Daar was wel een ‘therapeutische journey’ en ‘zelfliefde’ voor nodig, vertelt hij. ‘Ik moest leren dat ik de problemen van de wereld niet op mijn schouders kan dragen. Ik ben opgegroeid in een hele politieke omgeving, mijn autistische trekjes slaan ook aan op onrecht. Maar mijn activisme mag nu iets zijn van mijn privéleven. En ik mag niet vergeten dat ik groot succes had met The Knife. We speelden zulke grote zalen, op een gegeven moment realiseerde ik me: dit is niet mijn ding. Nu is de rol van muziek duidelijk: het is de motor die me gaande houdt in de crazy tijden waarin we leven, iets wat MIJ energie geeft om door te blijven gaan. Dat perspectief heeft mijn leven veranderd, denk ik.’

Eigenzinnig sounddesign en speelse ritmes

Om maar te zeggen: Olof Dreijer staat in bloei. Sterker nog: hij zat jaren niet zó goed in zijn vel, vertelt hij glunderend vanaf thuisbasis in Barcelona, en dat gelukzalige gevoel had zijn weerslag op Loud Bloom, het zalige dansvloeralbum dat afgelopen mei verscheen bij dh2, het dance-georiënteerde label van George Daniel (The 1975). Daarop hoor je kleurrijke, ritmische clubmuziek vol poppy melodieën, stukken vrolijker dan de ijzige beats die hij produceerde voor The Knife. Loud Bloom bruist van de vreugde en levenslust, als een lente die plotseling in volle bloei uitbarst. Hij glundert: ‘Ik was gewoon héél gelukkig toen ik de plaat schreef in de studio!’

Wat opvalt aan het album: hoe hij de dansvloerritmes uit alle hoeken van de wereld, van kuduro tot gqom, opzuigt en verwerkt in zijn totaal eigenzinnige sounddesign. Neem bijvoorbeeld ‘Blood Lily’, een ‘melodieuze techno-interpretatie van samba’ geïnspireerd door een winter in Brazilië (waar zijn partner vandaan komt). Neem ook ‘Akuyeye’ met The Knife-drummer Diva Cruz, een vervolg op de EP die ze samen uitbrachten op het label van Dekmantel. ‘Ik wilde een simpele disco-groove, maar dan gebaseerd op de timbales, de percussie uit salsamuziek. Ik speel verschillende soorten percussie in en gooi er dan effecten overheen, zodat het elektronisch klinkt maar je nog steeds de beweging van de organische instrumenten hebt. House en techno kunnen zoveel meer soorten grooves gebruiken, er is veel meer te verkennen. Dáár zit voor mij de vernieuwing.'

Queer en kleurrijk

En op een bepaalde manier is het kleurrijke, speelse sounddesign van Loud Bloom een reactie op de serieusheid van de house- en technoscene, van de rechtlijnige four-to-the-floorkick tot het technozwarte uniform van de raver die serious business bedoelt. ‘Dat deden we ook met The Knife: spelen met de context, met een afstandje ernaar kijken en er een grapje over kunnen maken. Het is héél Europees om alles zo serieus te nemen. Ik neem grappigheid héél serieus!’

Dat zie je ook in de kleurrijke videoclip bij een track als 'Echoed Dafnino'. ‘Geen idee of het gelukt is, maar de bedoeling was iets warms en toegankelijks te makes. En queer! Ik wil dat het inclusief klinkt, dat het veel verschillende mensen aanspreekt. Wat dat is, queer muziek? Het kan van alles zijn, een soort speelsheid, iets dat zichzelf niet zo serieus neemt.’

Tegelijkertijd verbergt Olof zich achter niets en niemand met dit project. Niet achter de kostuums en metagrapjes van The Knife, niet achter de dragkostuums waarin hij optrad als Oni Ayhun, het technoalias waaronder hij in 2009 de heuse moderne techno-klassieker ‘OAR003’ maakte en een rits dj-shows deed in o.a. Berghain. ‘Met The Knife vond iedereen ons onbedoeld heel mysterieus, terwijl we gewoon de focus van het individu en de popster wilden terugleggen op de muziek. Nu wil ik wel mijn gezicht tonen. Zoveel elektronische acts gebruiken een masker, het wordt hun brand. En dat wil ik niet. En als het dan toch over queerness gaat: ik vond het interessanter om een kleurrijke, lichtelijk kwetsbare man te laten zien dan een coole dj met een masker. Ik wil benaderbaar zijn.’

Olof Dreijer staat op 31 juli op Dekmantel. Zijn album Loud Bloom is nu uit.