Dahi: ‘Ik voel me nog steeds een jochie’

Aan de wereld laten zien wat voor artiest je bent, is voor de een net wat makkelijker dan voor de ander: Charli XCX is bijvoorbeeld de echte popqueen en Kneecap voert de boel op met activistische rap. Maar als je vooral muziek maakt voor de állergrootsten op aarde – denk aan Kendrick Lamar, Madonna, Tyler, The Creator en Drake –, hoe ontdek je dan wat jouw eigen geluid is? Megaproducer Dacoury ‘Dahi’ Natche had er effe de tijd voor nodig. Twaalf jaar, om precies te zijn, om zijn eigen debuutalbumBlack Boy (Alternative)af te ronden.

Het begon allemaal met een spontane bluf, twaalf jaar geleden dus. ‘Ik had mezelf eerlijk gezegd een beetje klemgezet’, lacht Dahi. ‘Ik praatte met een goede vriend van me, producer No I.D., die op dat moment hoofd A&R was bij Def Jam. Hij vroeg me wat ik op muzikaal gebied wilde doen. Ik zei: “Ik weet het niet, man. Ik denk dat ik wel een eigen plaat wil maken.” Hij vroeg nog: “Weet je het zeker?” En voor ik het wist, tekende ik een deal voor een album, zonder dat ik een idee had wat ik in hemelsnaam wilde maken.’

De kleine jongen in de studio

Wat volgde was geen lange zoektocht naar gastartiesten – één scroll door z'n telefoonboek en hij had z'n droomcast al te pakken. Nee, de échte uitdaging zat in zijn eigen identiteit. Wat is zijn eigen sound, welke artiesten passen daarbij en willen die hier überhaupt aan meewerken? Pas de afgelopen jaren viel bij Dahi het kwartje. ‘Ik dacht ineens: nee, dit moet écht van mij zijn. Het maakt me geen reet uit of iemand anders het leuk vindt.’ Gelukkig stonden zijn gastartiesten (o.a. Channel Tres, Foushée, Kendrick Lamar en Childish Gambino) te trappelen om samen met hem die identiteit uit te pluizen. 

Hoewel Dahi inmiddels begin veertig is en zelf twee kinderen heeft, koos hij bewust voorBlack Boy (Alternative)als titel, en niet BlackMan. ‘Ik voel me nog steeds een jochie. Dat is mijn bron, de manier waarop ik emotioneel verbinding maak. Ik voel me in de studio nog steeds die kleine jongen die opgroeide met MTV.’ Die periode tussen 2008 en 2012 is dan ook zijn muzikale gouden tijdperk. New Yorkse acts als Santigold, Vampire Weekend en Azealia Banks werkten samen, en overschreden zo vele genres.

‘Baby Rose vertrouwde de visie’

Dat inspireerde Dahi om een grote groep aan verschillende artiesten op één plaat te verzamelen. Hij brengt experimentele altrock vol Radiohead-achtige gitaararpeggio's samen met afrobeat en hiphop, en daagt de artiesten uit om echt uit hun schulp te treden. Een mooi voorbeeld is ‘Stand for Something’, waarvoor hij soulzangeres Baby Rose overhaalde om autotune te gebruiken. ‘Niemand had haar ooit zo gehoord. Sommige artiesten zouden zeggen: "Hallo, ik ben een zangeres, dat doe ik niet." Maar zij vertrouwde de visie. Zo zat ik stemmen te verzamelen om één kunstwerk te maken.’

Met een lekker gevoel voor drama vergelijkt Dahi zijn plaat met een bruiloft of een uitvaart. ‘Het zijn van die zeldzame momenten waarop mensen uit al je leefwerelden – van jeugdvrienden tot collega's – ineens in dezelfde ruimte staan. Je ziet je hele leven in één kamer. Dus dacht ik: wat als ik al die mensen bij elkaar zet en samen iets maak? Ik geloof echt dat daar de meest krachtige sound uit ontstaat.’

Culturele spagaat

Met Donald Glover (alias Childish Gambino) werkt Dahi al bijna negen jaar samen. Terwijl ze in de studio aan ‘Running’ sleutelden, spraken ze veel over wat het betekent om ouder te worden als zwarte man in Amerika. ‘Hoe word je op een waardige manier ouder in de muziek? Hoe maak je iets dat nog steeds fris voelt als je in de veertig bent, zonder dat je die vieze oude gast in de club wordt?’ Het resulteerde in een nummer over volwassenheid en de beschermdrang van het vaderschap, met de angst je speelse geest te verliezen.

Met een West-Afrikaanse vader en een moeder uit North Carolina voelde Dahi lang een culturele spagaat. ‘Toen ik opgroeide was het helemáál niet cool om Afrikaans te zijn,’ zegt hij. ‘Je werd uitgelachen om je naam of omdat je er anders uitzag.’ Inmiddels viert hij dat ‘anders’-zijn juist. Niet voor niets staat het woord(Alternative)in de albumtitel: ‘Mensen denken bij dat woord al snel aan iemand met roze haar, gaten in z'n broek of zwarte nagels. Een rebel. Maar voor mij staat het simpelweg voor perspectief, verschil en acceptatie. Het durven kijken naar mensen die tegen de stroom in gaan.’