Ana Roxanne - Poem 1

Zo mooi, zo zoet zijn de betoverende slaapliedjes op het tweede album van Ana Roxanne, dat je er als vanzelf een beetje bij wegdommelt (‘Berceuse’, één van de liedjes op het album, betekent letterlijk wiegeliedje in het Frans). De ambientartiest die debuteerde in coronatijd deed zes jaar over haar tweede album. Een veelbewogen periode: ze verloor een dierbare en dat hoor je. Bijvoorbeeld in ‘One Shall Sleep’ waarin ze ‘Stille Tränen’ van Duitse componist Robert Schumann herschrijft en met een hypnotiserende stem een gedicht van Justinus Kerner over rouw voordraagt. Ze gebruikt minimale instrumentatie: voornamelijk piano, viool, subtiele drums en hier en daar wat synths. Dat ze wortels in de jazz en een kerkkoor heeft hoor je zeker terug: neem afsluiter ‘Atonement’ en ‘Keepsake’ waarop haar gemis op een spirituele manier de ruimte krijgt.