Album van de Week (24): Olivia Rodrigo

Wij verwachten komend weekend op Pinkpop flink wat jonge Olivia Rodrigo-stans voor het podium bij The Cure. Olivia Rodrigo maakt er op haar derde plaat you seem pretty sad for a girl so in love namelijk openlijk blijk van dat ze zelf de allergrootste fan is. Het album zit bomvol knipogen naar de iconische Britse new wave-band. Zo zingt de miljoenenverslindende hitmachine in de openingstrack al: ‘You know all the words to “Just Like Heaven”’, heet er een track letterlijk 'the cure' en duikt Robert Smith zelf op voor het duet 'what’s wrong with me'! Mocht je dit weekend dus een oude post-punker samen met een enthousiaste Livie bij de barricaden zien staan, dan weet je precies wie dat geflikt heeft.

Waar de drieëntwintig-jarige Amerikaanse popster groot werd met venijnige break-up anthems als ‘drivers license’ (2021) en ‘vampire’ (2023), pakt Rodrigo het op deze plaat iets subtieler aan. De plaat is eigenlijk in tweeën gehakt: de eerste helft gaat over vól in een nieuwe verliefdheid duiken, terwijl het tweede deel draait om de nasleep van het liefdesverdriet. Die omslag hoor je bijvoorbeeld al in de upbeat melodie van ‘stupid song’ en het emotionele ‘purple’, dat smoorverliefd begint maar gaandeweg steeds angstiger klinkt.

Dat haar relatie vervolgens gedoemd is te mislukken, beschrijft ze op de folkballad ‘begged’, waarna ‘less’ de relatie definitief ziet stranden. Ze zingt pijnlijk eerlijk over mislukte dates en de uiteindelijke breuk. Muzikaal gooit ze er in nummers als ‘u + me = <3’ en ‘maggots for brains’ een heerlijk The Cure-achtig – hoe kan het ook anders – baslijntje in. En tussen het huilen door kun je op 'expectations' gelukkig ook gewoon lekker dansen op een lading eighties Depeche Mode-vibes. Olivia zingt hierin heerlijk delusional dat ze er al helemaal overheen is (‘I am so evolved!’), terwijl ze ondertussen lekker scherp blijft over haar ex: ‘I met him at a party, I think he was on drugs / He wasn’t smart or funny, I convinced myself he was...’ 

Die rebelse esthetiek trekt ze trouwens ook visueel door, al is niet iedereen daar even blij mee. Neem de albumcover, waarop ze poseert in een babydoll-jurkje: het internet ontplofte meteen met bizarre beschuldigingen van ‘pedo core’. Maar hallo: je bent als vrouw natuurlijk nooit verantwoordelijk voor het feit dat een wildvreemde vent jouw outfit seksualiseert. Het tekent de verstikkende moraal waar jonge meiden nog altijd mee dealen ('don't wear this, don’t wear that').Terwijl: in de sixties stonden de korte jurkjes van Jane Birkin en Twiggy juist symbool voor seksuele bevrijding. Rodrigo’s inspiratie komt dan ook rechtstreeks van grunge-iconen als Courtney Love en Kat Bjelland, die destijds in hun babydolls het podium volledig ownden. Dus claimt onze popqueen Olivia die rebelse traditie nu ook gewoon lekker voor zichzelf.