Altin Gün trekt 013 mee in een Anatolische dans-trance

Twee jaar geleden stonden ze nog in de Next, nu is de Anatolische rockband Altin Gün gepromoveerd naar de Main van 013. Vanavond vormt hun gloednieuwe album Garip (Turks voor ‘vreemd’) de rode draad. Het album is een eerbetoon aan de iconische Turkse folkcomponist Neşet Ertaş en het eerste sinds frontvrouw Merve Daşdemir de band verliet. Toch klinkt Altin Gün nog altijd even vintage en smelt de band 70’s rock, Turkse folk en funk tot een hypnotiserende, dansbare groove met een rauw randje.

De zaal is nog niet overvol en de sfeer is relaxt wanneer synthpopband Naga Kirana, het nieuwe zijproject van Jasper Verhulst (bassist en oprichter van Altin Gün), het prodium betreedt. De band opent met een lied dat je meteen in een ander universum katapulteert. Analoge synths en mystieke zang van Inda Duran zorgen voor een meeslepende sfeer die de zaal alvast voorbereidt op de psychedelische reis die later deze avond zal volgen.

Wanneer de rookmachines aangaan en felrode lampen de zaal in een esoterische gloed hullen, voelt het alsof je een Anatolische onderwereld betreedt. Verhulst opent met een Pink Floyd-achtige baslijn; aangevuld met psychedelische synths sleept ‘Gönül Dağı’ je direct mee in het hypnotiserende universum van Altin Gün. Door rook en rood licht zijn de bandleden amper zichtbaar: de silhouetten van Verhulst en gitarist Thijs Elzinga doemen op, met vocalist Erdinç Ecevit Yıldız als schim in het midden.

Yıldız pakt zijn bağlama, het Turkse snaarinstrument waarop Neşet Ertaş virtuoos speelde. De klanken die door 013 zweven zijn doordrenkt van diens kenmerkende oosterse melodieën: betoverend en soms ijzingwekkend. Altin Gün voegt daar iets eigens aan toe: waar traditionele folk je kan meeslepen in een voortkabbelende droom, zorgen psychedelische gitaarlijnen en funky ritmes ervoor dat je weer met beide benen op de grond belandt, om vervolgens opnieuw in een dans-trance te verdwijnen.

Halverwege de set, bij ‘Gel Kaçma Gel’, verschijnt plots een gast: Janfie van Strien, klarinettist bij de Amsterdamse Klezmer Band, met een sopraansaxofoon. Het publiek juicht terecht, want zijn spel voegt direct een nieuwe laag toe. De sopraansax blaast psychedelische, bijna jazzy improvisaties door de zaal, en trekt de nummers nog dieper de kosmos in. Wanneer zijn solo’s samensmelten met die van gitarist Elzinga, lijkt de muziek zelf te dansen.

Het publiek is een bonte mix van jong tot oud, van alternatief tot doorsnee, samengebracht door deze mystieke klanken. De zaal die eerst rustig binnenstroomde, verandert in één groot dansend geheel. Altin Gün levert wat beloofd wordt: een live-energie die blijft hangen.